«Արմենպրես» Podcast. Սուրբ Հարության տոնի խորհուրդը

Հայ Առաքելական Եկեղեցու հնագույն և գլխավոր հինգ տաղավար տոներից մեկը Հրաշափառ Հարության տոնը՝ Զատիկը,  այս տարի տոնում ենք ապրիլի 17-ին։ Տոնի մասին «Արմենպրես»-ի  փոդքաստ տաղավարում զրուցելու ենք ենք Քանաքեռի Սբ. Հակոբ եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Շմավոն քահանա Ղևոնդյանի հետ։  Քրիստոսի խաչելությունից և մահից հետո նրա մարմինը իջեցնում և դնում են վիմափոր գերեզմանի մեջ, իսկ վրան փակում մեծ քարով: Երեք օր հետո գերեզմանին են այցելում յուղաբեր կանայք Մարիամ Մագդաղենացին, Հակոբի մայր Մարիամը և Սողոմեն, որպեսզի անուշաբույր յուղերով օծեն Քրիստոսի մարմինը, սակայն տեսնում են քարը հեռացված և գերեզմանը թափուր:  Մինչ նրանք զարմացած և տարակուսած միմյանց են նայում հայտնվում են հրեշտակները և ասում  «Ինչու եք ողջին մեռելների մեջ փնտրում, այստեղ չէ այլ Հարություն առավ» (Ղուկ. 24:5-6)։  Հարության լուրը կանայք հայտնում են առաքյալներին, այնուհետև Հիսուս ինքն է հայտնվում առաքյալներին:  Քրիստոսի Հարությունը դառնում է քրիստոնեական վարդապետության և հավատքի հիմքը:  «Եթե մեռելների հարություն չկա, ապա և Քրիստոս հարություն չի առել: Եվ եթե Քրիստոս Հարություն չի առել, իզուր է մեր քարոզությունը, իզուր է և ձեր հավատը» (Ա Կորնթ. 15:13-14):  Հարության լուրը կանայք հայտնում են առաքյալներին, այնուհետև Հիսուս ինքն է հայտնվում առաքյալներին: Քրիստոսի Հարությունը դառնում է քրիստոնեական վարդապետության և հավատքի հիմքը:  «Եթե մեռելների հարություն չկա, ապա և Քրիստոս հարություն չի առել: Եվ եթե Քրիստոս Հարություն չի առել, իզուր է մեր քարոզությունը, իզուր է և ձեր հավատը» (Ա Կորնթ. 15:13-14): Համաձայն քրիստոնեական ուսմունքի՝ այդ իրադարձությունը նախանշան էր Քրիստոսի կամովին մահվան ընդունման և իր արյան հեղման՝ հանուն մարդկության փրկության։ Քրիստոնեական եկեղեցիները Քրիստոսի հարությունը տոնում են որպես Զատիկ, որովհետև ըստ քրիստոնեական ուսմունքի Քրիստոսն է հավիտենական այն զոհը կամ պատարագը, որի միջոցով մարդ ստանում է մեղքերի թողություն, ապա՝ կյանք և հարություն։ Պողոս առաքյալը Հիսուսին այդպես էլ կոչում է՝ Զատիկ, «...քանզի Քրիստոս՝ մեր զատիկը, մորթվեց...» (Ա Կորնթ. 5.7–8)։