Bękart, wdowa i sierota...

Po odcinku o błędach w składzie dziś o pochodzenie słów "bękart", "wdowa" i "sierota", jako nazwach osobowych. Słowo "bękart" to pogardliwe określenie nieślubnego dziecka. A pochodzi ze średnio-wysoko-niemieckiego "banchart", które dało współczesne określenie "bankert" - oba w znaczeniu nieślubne dziecko. Słowa te wzięły się od rzeczownika "Bank", czyli ława, ławka, a to dlatego, że bękarty płodzono poza małżeńskim łożem - na ławach właśnie, a przynajmniej takie panowało przekonanie. Wyraz "wdowa" pochodzi od prasłowiańskiego vьdova w tym samym znaczeniu, co dziś. Przodkiem tego wyrazu (oraz angielskiego "widow" czy niemieckiego "Witwe") jest praindoeuropejska forma ueidh-, która oznaczała oddzielić, odłączyć - dlatego pierwotnie "wdowa" to ‘odłączona od męża’. A skąd się wzięło słowo sierota?