Burn-out

Alleen: waarom wijzen beide instanties meteen weer naar werkgevers? Ligt het probleem direct alweer op het bordje van de baas? Want op beide fronten zijn het opnieuw werkgevers die worden aangesproken op hun zorgplicht voor werknemers met problemen. En klinkt het verwijt door dat ze te weinig doen aan begeleiding van medewerkers, in hun worsteling met werkstress en geldzorgen.

Werkgevers weten wel beter. De financiële risicos van een werknemer met een burn-out zijn te groot om te negeren. Om een idee te geven: volgens Zilveren Kruis zit een overspannen medewerker gemiddeld 242 dagen thuis met burn-out-klachten. Acht maanden! Dat kost de baas gemiddeld 60-duizend euro per geval. Reden genoeg, lijkt mij, om alles uit de kast te halen. En voortdurend alert te zijn op signalen van mentale overbelasting.

Voor je het weet heb je een burn-out-geval op de afdeling. Daar ben je dan mooi klaar mee. Ook personeel met schuldenproblemen is een groot risico. Aan zaken als loonbeslag, ziekteverzuim en productiviteitsverlies, misschien diefstal, is een werkgever per geval jaarlijks al snel 13-duizend euro kwijt, heeft het Nibud uitgerekend. Zover laat je het dan toch niet komen, als werkgever? Daar zet je meteen een budgetcoach op en een cursus mindfullness.

Niet zelden zijn burn-out- en geldzorgen ook nog eens te herleiden tot problemen in de persoonlijke levenssfeer, zoals een echtscheiding. En als werkgever mág je niet eens zomaar het privédomein van het personeel betreden. Privacyregels zijn een belangrijk obstakel voor de baas om eens flink door te vragen of een medewerker thuis op te bellen, over hoe het nu gaat. Werkgevers die oprecht belangstelling tonen moeten op eieren lopen.

We lijken wel eens te vergeten dat werknemers in de eerste plaats zelf verantwoordelijk zijn voor hun mentale en financiële weerbaarheid. We hebben op de werkvloer een parallel universum gecreëerd. Een compleet eco-systeem van arbodiensten, vertrouwenspersonen, arbeidspsychologen en bedrijfsartsen. In die schijnwereld zijn medewerkers altijd het zielige slachtoffer en is de baas een onbetrouwbare eikel.

Die verwrongen visie op arbeidsrelaties komt treffend tot uiting in een reclameslogan, die ook op deze zender regelmatig voorbijkomt: als de werknemer ziek is, moet de baas beter worden. Maar dat is de wereld op zn kop! De baas is niet het probleem als een werknemer ziek is. Dan heeft hij een probleem. Omdat hetzelfde werk tijdelijk met minder mensen moet worden gedaan. Je kunt beter zeggen: Als de werknemer ziek is moeten ze op de zaak allemaal een beetje harder werken. Vooral de baas.

Prettige maandag!

See omnystudio.com/listener for privacy information.