Caput 18: Convenit tragoediarum forma praeceptis scaenicis

Dubium non est quin Senecae tragoediarum forma e maxima parte consuetudini scaenicae praeceptisque Aristotelis et Horatii conueniat. Agunt actores (nec plus quam tres in una scaena loquuntur), edunt trimetros, chorus cantat saltatque lyricis uersibus ad musicam s. tibiam, sunt etiam monodiae. Diuiduntur singula dramata in quinos actus (si prologum pro uno actu habeas), choro intercinente; deest uera parodos et exodos. (Nouo more Romano chorum agere scimus in pulpito, non in orchestra. Item aulaeo cadente fabula incipit, surgente desinit.) In scaena solet esse frons palatii s. regiae (Tro. et Theb. exceptis). Quae a scaena maxime abhorrent, ea nuntii narrant. Ad interiora palatii exhibenda eccyclema adhiberi uidetur. – Tales tragoediae inde a Liuio Andronico (a. 240 a. Chr.) usque ad Accium († c. 86 a. Chr.) scriptae et actae sunt; tempore Augusto successerunt Asinius Pollio, Varius Rufus, Ouidius, tunc Pomponius Secundus Senecae aequalis. Nec postea tragoediae agi desinebant (testantibus id etiam scriptoribus ecclesiasticis), cum tamen in scaena mimi et pantomimi praeualerent.