Caput 19: De Zwierlein, qui tragoedias abiudicat scaenae

Scaena indignas putauit Senecae fabulas Schlegel quod e rhetorum scholis natae essent. Nunc qui scaenae abiudicant, principe Zwierlein (1966), de recitatione cogitant. Ille autem praesertim atrocitates quasdam a scaena abhorrentes („bühnenfremde Greuelszenen“) notauit. Sunt autem hae: I. In Oedipode taurus et uacca ad sacra immolantur (299 sqq.); tum in extispicio uacca ad uitam resurgit. – Quae non in ipsa scaena demonstrari necesse est, sed extra scaenam acta per tichoscopian narrari possunt. II. In Medea uetante Horatio (ars 185) ipsa pueros trucidat Iasonique obicit (967 sqq.). – Quae pupulorum s. simulacrorum auxilio facillime efficiuntur. III. In Phaedra regina amans lamentatur de Hippolyto dilacerato tamquam praesente (1168 sqq.), cuius membra postea in scaenam uehuntur (1247 sqq.), ut a Theseo in adulescentis formam restituantur. – Aut membra iam initio in scaena sunt aut Phaedra furens se eum uidere putat, qui nondum adest. IV. In Hercule Oetaeo ipse in scaenam uenit (1218 sqq.) ueneno tam misere affectus, ut cutis consumpta, ossa dirupta sint. – Talia in fabulis cinematicis nunc saepe fiunt; nec scaena antiqua minus ingeniosa fuisse putanda est.