Caput 21: De Stoicis

Ex quo uiri docti intellexerunt Senecam philosophum et tragicum unum et eundem esse, quaeritur num Stoica doctrina etiam in eius tragoediis deprehendi posset. Quod alii uehementer affirmant, alii negant. Id certe dubium non est quin Seneca in omnibus prosa oratione scriptis se Stoicum praebeat, inde a libris De clementia (a. 54) id etiam aperte fateatur. Fuit autem Stoica disciplina condita a Zenone, propter seueritatem praeceptorum pridem multis grata Romanis. Qui Stoici omnia in ratione (qui Graece lógos) ponebant, quam tam mundum peruadere dicebant quam esse in hominibus, qui eam purissimam haberent; esse autem eandem etiam naturam et Iouem et deum et fatum et prouidentiam. Inde homines recte et beate uiuere docebant, si secundum naturam, i.e. rationem uiuerent: Eam autem docere nil esse bonum nisi uirtutem, nil malum nisi uitium; ea quae uulgus bona opinaretur indifferentia (Graece adiáphora) esse. Proinde exstirpandos esse affectus, quos motus irrationales et praua iudicia dicebant, quibus homines falsa bona pro ueris amplecterentur, falsa mala uitarent. Ac quoniam homines omnes rationis participes essent, eos inter se quodam uinculo colligari uolebant, ut esset homo etiam sociale animal communi bono genitum (clem. 3,2).