Caput 22 bis: Quidnam censuerit Dingel de interpretatione Stoica

His omnibus aduersatus est Ioachimus Dingel, cuius disputatio animos iam per longum tempus suspensos uel perturbatos tenet. Ostendere enim uoluit Senecam fecisse tragoedias, ut, si dis placet, uanitatem rationis Stoicae patefaceret eisque ipse obstreperet quae in scriptis philosophicis defendisset. Respicit autem praecipue affectus, fatum, deos. Velut in Oedipode homo scelus commitere fatis cogitur. Id repugnare philosophiae ait Dingel, quoniam di hominibus beniuoli secundum Stoicos neminem ad scelus adducere possint. Totam igitur fabulam, si Stoice interpreteris, absurdam esse. Quo loco non uidet eum, qui inscius et inuitus sceleste egerit, Stoicis non in culpa esse uideri. Sed fortasse meliore iure in aliis fabulis deos a Stoica ratione discrepare putat, quoniam ei affectibus commouentur, hominibus nocent iniuste eos persequentes. Vt in fine Medeae Iason non sine causa uxori per aethera fugienti inclamare uideatur: testare nullos esse qua ueheris deos (1027)! Item in actionibus hominum Stoicorum opinio, qua eas omnes uoluntarias putant, infirmari uidetur, cum Phaedra se odio Veneris ad incestum cogi uidet, Atreus a Furia et Tantali umbra ad atrocissima scelera impellitur.