Caput 26: De Theocrito
from De Graecorum Romanorumque poesi amatoria Hosted by Valahfridus Stroh
Inter poetas amatorios paene princeps est Theocritus Syracusanus, tum Alexandrinus, inuentor carminis bucolici (siue pastoralis). In quo homines infimae condicionis inter se eis uersibus sc. hexametris colloquuntur, qui regibus et heroibus reseruati erant. Quae de amoribus aut ipsi dicunt aut quae a poeta dicuntur, raro obscena sunt, saepius ridicula. Vt in Comissatione (id. 3) paraclausithyrum urbanum ad rusticum antrum transfertur; atque in Cyclope (id. 11) Polyphemus pastor cantico rustico suum in Galateam amorem consolatur. Magis seria est Venefica (id. 2): Ibi Simaetha adiuuante ancilla amicum suum, qui effugit, artibus magicis recantare ad se conatur; quae dum fiunt, sui amoris historiam enarrat: quomodo ipsa in amorem inciderit (unde Verg. ecl. 8,41 ut uidi ut perii), ut corrupta ab illo et deserta sit. In Thyrside (id. 1) uetus fabula retractari uidetur: Daphnis pastor adulescens formosus (ut Hippolytus in Euripide) Amori aduersatur. Qui eum sic punit ut ipsum amare aliquam puellam cogat. Is tamen, quod mirum est, amori non obsequitur, quamquam puellae ipsi ualde placeat, sed obstinato odio Amorem usque ad mortem persequitur. Nam moritur – omnium qui in litteris fuerunt acerbissimus Amoris inimicus. Nec desunt in Theocrito amores pueriles, qui tamen non pastoribus adscribuntur, sed inter urbanos uersantur.
Embed this episode
No transcript yet.