Caput 27: De epigrammatibus aetatis hellenisticae
from De Graecorum Romanorumque poesi amatoria Hosted by Valahfridus Stroh
Maxime regnat amor in epigrammatibus. Quae aut uera epigrammata uidentur, i.e. tituli inscripti, aut similiora sunt elegis illis conuiuialibus, quae in Theognidis libris legimus. Epigrammata amatoria scripsisse iam Plato dicitur (Diog. Laert. 3,29-32), quorum notissimum est, quod fecit in sepulchrum Dionis, sic autem finitur: o qui me insanum reddis amore Dion (ω εμον εκμηνας θυμον ερωτι ∆ιων). Hellenisticae et posterae aetatis amatoria collecta sunt in Anthologia Palatina, descripta c. 980 p.C., reperta 1606 a Salmasio: Liber V carmina in puellas, liber XII in pueros scripta habet. Primus in hac arte fuit Asclepiades Samius, quem propter uehementiam affectus laudare solent. Vt in aliquo carmine (A.P. 5,64), in quo ebrius ad amicae fores tendit, Iouem ipsum tonantem hortatur, ut pluat, ningat, grandinet, etiam fulminet; nam ab Amore sic se trahi, ut facile haec omnia sustineat. Aliis locis lasciuior est, ut cum (in uero epigrammate, A.P. 5,203) Lysidice meretrix (εταιρα siue πορνη) Veneri calcar illud dedicat, quo saepe „equum supinum“ (υπτιον ιππον) ad metam stimulauerit. Aeque lasciuus est Dioscorides Alexandrinus, quem Ouidius saepe imitatus est. Omnes autem superat Callimachus Cyrenaus. Nemo humilius puero amato blandiri didicit (A.P. 12, 118): Si uolens ad te, Archine, comissatus sum, miliens uituperato, / sin inuitus uenio, ignosce audaciae. / Bacchus me et Amor coegerunt, quorum alter / traxit, alter mentem modestam habere uetuit. / Sed cum uenissem, non clamaui, quis aut cuius esses, sed basiaui / limen: hoc si pecatum est, pecco.
Embed this episode
No transcript yet.