Caput 28: De Menandro
from De Graecorum Romanorumque poesi amatoria Hosted by Valahfridus Stroh
„O Menander et uita! Vter igitur uestrum utrum imitatus est?“ Sic ueteres comoediam quae Noua dicebatur, cuius princeps Menander (342-291 a.Chr.) erat, facete descripserunt. Nempe illa non ut Vetus illa, in qua Eupolis atque Cratinus Aristophanesque poetae (Hor. sat. 1,4,1) regnabant, illustribus uiris, rectoribus ciuitatis, etiam poetis illudebant inuentisque fabulosis populum oblectabant, sed cottidianae uitae ac morum ciuilium speculum in scaenam inducebant, ut omnia ueri similia uiderentur. Personae fictae erant, inter quos inueniebantur patres familias parci, matronae castae, filii libidinosiores, serui callidi, meretrices blandae, non raro etiam lenones auari, milites gloriosi, multi alii, prout argumenta poscebant. In quibus tamen uerum est, quod Ouidius dicit: fabula iucundi nulla est sine amore Menandri (trist. 2,369), neque iniuria adiungit: et solet hic pueris uirginibusque legi, sc. in grammaticorum scholis. Erant enim hae fabulae ab omni obscenitate Veteris comoediae expurgatae, ut a discipulis tuto legi possent. Postea tamen in scholis Graecorum ueterem Aristophanem praeferebant propter puritatem Atticae linguae, quare is nobis manibus descriptus seruatus est, Menandri fabulae tantum e papyris inuentis et imitationibus Romanorum innotuerunt.
Embed this episode
No transcript yet.