Caput 31: De tota tragoedia

Tragoediam inter pulcherrimas esse nemo negauerit. Tam plena sunt omnia scaenicae actionis, ut etiam surdi fere quid agatur intellegere possint. Vbique affectus in singulis actibus scitissime augentur. Optime sensus et natura tyranni exprimuntur, melius etiam Amphitryonis mores, qui et Herculis et spectatoris animos misericordia commouet et rarum humanitatis exemplum praebet. Hercules ipse minime uitiis humanis caret. Deest ei comitas in familiares, ubique gloriae suae consulit; uirtutis conscientia in quandam superbiam exit, ut iam ante furorem multa quae dicit furori praeludere uideantur. Minime certe Stoicos sequitur, cum in fine se scelestum putare pergit (Oedipodi similis). Nam secundum illos furor uerus, quia uoluntarius non est (ut ira), cadere in sapientem quoque potest (const. sap. 3,1), unde inter adiaphora numerandus uidetur. Recte uero se scelestum Hercules crederet, si, ut multi putant, facinus ex ipsius moribus aut ex ira natum esset. Sed id aperte Iunoni Seneca tribuit. Ea simillima est Stoicorum Fortunae, quae etiam bonis mala obicit. Hercules autem id non uidet.