Caput 32: De Hippolyto Euripidis

Senecae Phaedra inter omnes antiquas fabulas eminet, quod in ea sola amoris affectus sic tractatur ut qui amat id quod amat aperte appetat sibique conciliare studeat. Nam Phaedra Hippolyto priuigno suo et amorem scelestum confitetur eumque ad incestum pellicere conatur. Quod ne Euripides quidem in scaena demonstrare ausus est, saltem in Hippolyto coronato (nam quid antea in Hippolyto uelato, qui nobis periit, fecerit, incertum est): Phaedra Thesei uxor amore captus Hippolyti, quem Theseus ex Amazone genuerat, morbo clandestino uexatur. Cuius causam nutrix eius cum callide quaerendo compererit, inscia domina adulescentem pellicere et Phaedrae conciliare conatur. Quod ille, ut qui omnem Venerem feminasque oderit, cum indignatione recusat. Phaedra autem, antequam se occidit, ad seruandam pudicae feminae famam epistula calumniatoria Hippolytum ipsum criminatur, ut qui se ad stuprum cogere uoluerit. Cui dum Theseus credit, filium deuouet. Eum Neptunus Thesei pater misso e mari tauro horribili, qui Hippolyti equos terret, dilacerat. Ante eius mortem tamen ueritate patefacta pater et filius inter se conciliantur. – Quae autem fuit causa tam fatalis amoris? Venus dea. Ea enim spreta ab Hippolyto, qui ut uenator Dianam solam colebat, ultionem in eum meditabatur, in qua Phaedra innocente ut instrumento usa est. Quae omnia manifesta fiunt e prologo Veneris. Est igitur una ex eis fabulis, in quibus deus aliquis eum, a quo non satis colatur, poena afficiat.