Caput 44: De Thyestis tragoediae argumento

An episode of the De Senecae tragoediis podcast, hosted by Valahfridus Stroh, titled "Caput 44: De Thyestis tragoediae argumento" was published on January 28, 2013 and runs 38 minutes.

January 28, 2013 ·38m · De Senecae tragoediis

Summary

Actus I (=prologus): Tantali umbra in ueteres aedes suas ex Orco redit non sua sponte, sed impulsus a Furia, quae eum uerberibus cogit implere Tantalo totam domum; quae cenam Thyesteam iam praedicit. Chorus I (asclepiadeis) deos precatur, alternae scelerum ne redeant uices, quas inde a Tantalo enumerant. Cuius poena diligenter ac paene iucunde describitur. Actus II: Atreus, qui se ipse tyrannum dicit, iratus atque indignatus poenam ac facinus in fratrem quaerit, quod nulla posteritas probet, sed nulla taceat; id est gloriam hominis nocentissimi affectat. Timet autem ne frater se scelere praeueniat. Satelles eum a malis consiliis ad honestiora et utiliora reuocare frustra studet. Atreus pietate e pectore eiecta sentit ipse in se inauditum aliquod malum oriri – donec denique de caede puerorum et epulis certum consilium init. Dubitat num suis filiis ut ministris consciis utatur. Contituit tandem eis uti, sed nesciis. Chorus II (glyconeis) gaudet fratres inter se conciliatos esse. Regem dicit non eum qui opibus superbiat, sed qui nihil metuat, nihil cupiat; sibi obscurum locum nobili potiorem esse. [Stoica ode sic in Epicuream desinit.] Actus III: Thyestes in dulcis patriae aspectum reuersus dubitat tamen timidus num adire audeat Atreum pridem inimicum. Tantalo filio causam quaerenti paupertatis bona ac securitatem explicat regumque timoribus praefert. Obsequitur tamen filiis, qui patruo credunt. – Atreus praedam in casses cecidisse gaudet. Fratrem simulato amore salutat, supplicem amplexatur, regias uestes induit, regni dimidiam partem offert. Fallitur Thyestes. Chorus III (sapphicis) laudat pietatem quae in Atreo iram uicerit, ut pro bellis ciuilibus nunc dulcis pax esset. Monet tamen res omnes secundas fortunae obnoxias esse regesque hortatur ne superbiant. (Manent in scaena.) Actus IV: Nuntius terrore perculsus seque uento aliquo abripi cupiens, quae uiderit horrida, choro saepe interpellanti refert. Ac primum longa ecphrasi interiorem partem domus nigra silua undisque quasi Stygiis insignem depingit. Tunc Atreum ut sacerdotem cum tribus filiis Thyestis ad aram accessisse eosque ad carmen letale rite mactauisse. Nec satis: hactenus si stat nefas, pius est. Non solum non sepeliuisse eos, sed discerptos partim torruisse partim in aqua coxisse. Neque id satis: lancinat gnatos pater. Sero igitur Phoebum occidisse! Chorus IV (anapaestis) cum admiratione quo Phoebus medio die fugerit quaerit. (Est chorus eorum qui nuntium non audiuerunt.) Sed quidquid id est, utinam nox sit: Verendum enim esse ne fatale exitium mundi aduenerit. Actus V: Exultat Atreus ultione perfecta, cui id deesse credit, ut Thyestes ipse quid ederit cognoscat: miserum uidere nolo, sed dum fit miser. Fit conspicuus (eccyclemate) Thyestes, in lecto recubans semipotus. Qui cantans anapaestis ad laetitiam sese hortatur, cum tamen horrore quodam se concuti sentit. Vbi suos pueros ad conuiuium poscit, Atreus primum eum uerbis ambiguis deludit, tum capita manusque eorum monstrat. Cui iam desperanti et corpora ad sepulturam flagitanti omnem ueritatem aperit. Neque haec ultio sufficere uidetur, sed etiam maius sibi scelus quod facere omiserit fingit. Thyesti autem deos uindices inuocanti dicit: Te puniendum liberis trado tuis.

Episode Description