Caput 9: De vita eius

Senecae uita in quattuor tempora distribuitur: I. iuuentutis usque ad exilium (fere 2 a.Chr.- 41 p.Chr.); II. exilii (41-49); III. cum Neronis praeceptor, tum amicus esset (49-62); IV. secessus in uitam priuatam (fere 62-65). Omnibus his temporibus litteris operam dedit: I. Post studia grammatica et rhetorica in iudiciis uersatus tantam sibi parit gloriam, ut Caligula ipse ei inuideat (Dio Cass. 59,19); propter dicendi genus adoratur a iuuentute (Quint. inst. 10,1,125 sqq.). Propter corporis morbos familiarior fit philosophis tam Stoicis quam Pythagoreis. Stoica doctrina manifesta est in Consolatione ad Marciam (ante a. 41 scriptam). II. Messalina imp. Claudii uxore instigante propter crimina adulterii (quae Iuliam Liuillam, Germanici filiam, attingebant) exilio siue relegatione damnatur. Corsicae duas Consolationes scribit: ad Heluiam matrem et ad Polybium, Claudii libertum, fortasse etiam Epigrammata. III. Messalina occisa Claudius ducit Agrippinam neptem suam. Quae Senecam ut Neronis sui magistrum (49-54) in aulam Caesaream uocat. Is post mortem Claudi inter amicos Neronis adscitus feliciter rei publicae operam nauat, ut de aureo „quinquennio Neronis“ (54-59) dicant. Scribit autem ad deridendum Claudium Apocolocyntosin (54), ad erudiendum Neronem libros De clementia (56), opus eximium. Scelerum forsan inuitus fit conscius: necis Britannici (55), postea Agrippinae (59), quam in epistula ad senatum defendisse dicitur. IV. Inde ab a. 62 a rebus publicis in uitam priuatam secedit, Nerone dolose aduersante. Quem suum secessum tangit in dialogis De tranquillitate animi et De otio; ceterum scribit Epistulas morales, Naturales quaestiones, Moralem philosophiam (quae periit). Quod Calpurni Pisonis socius contra Neronem coniurauisse dicitur (65), Nero eum sese ipsum occidere cogit.