Dijsselbloem forever

Het kabinet Rutte II viert morgen voor het laatst Prinsjesdag. En één van de topministers uit de oude ploeg die we straks niet meer terugzien in een nieuwe regering is Jeroen Dijsselbloem van de PvdA. De afzwaaiende minister van Financiën kreeg dit weekend in het Financieele Dagblad nog alle lof toegewuifd. Als de man die ons land en de rest van Europa door de crisis loodste. Als voorzitter van de eurogroep opereerde hij op het hoogste niveau in Europa, in een van de roerigste economische periodes uit de recente geschiedenis. Hij behoort tot het handjevol mensen dat de euro heeft gered, aldus het FD. Zijn dossierkennis wordt geroemd. Net als zijn tomeloze werklust en hoge intelligentie. En de onbevreesdheid waarmee hij de collegas in Europa tegemoet trad. Objectief gezien is Jeroen Dijsselbloem misschien wel de beste vakminister die we in jaren hebben gehad. Hij kreeg dingen tenminste voor elkaar, ook in Europa en onder zware omstandigheden. Eigenlijk doodzonde dat een held van dat kaliber niet terugkeert in een nieuw kabinet. Maar helaas spelen objectieve kwaliteiten een onderschikte rol zodra het aankomt op verkiezingen en kabinetsformatie. En met helden kunnen we in ons land sowieso weinig beginnen, blijkt eens te meer. Soms zou je willen dat iemand als Dijsselbloem behouden kon worden voor het ministerschap, in het belang van Nederland en de Europese Unie. Ongeacht de uitslag van Tweede Kamer verkiezingen. Die oude partijpolitiek is toch maar een raar overblijfsel uit de twintigste eeuw. Met zon kabinetsformatie die al ruim een half jaar duurt, met veel te veel partijen aan tafel. En zonder dat het persé de beste ministers oplevert. Maar daar gaat het ze ook helemaal niet om. Het uitruilen van poppetjes en principes is in volle gang. Het landsbelang ligt meters diep ondergesneeuwd door politiek opportunisme. Wat een verademing zou het zijn als voortaan de kiezers mogen bepalen wie een zware post krijgt toebedeeld. Talent hoeft dan niet langer te worden verspild aan partijpolitieke dogmatiek maar wordt volledig zakelijk ingezet, voor het vaderland en Europa. Door bestuurders en technocraten in plaats van politici. Die nooit meer de straat op hoeven om in een windjack flyers of rozen uit te delen. Jeroen Dijsselbloem had natuurlijk ook zn irritante trekjes en stokpaardjes. Zo bleef hij maar doordrammen, moreel superieur en calvinistisch, over de normering van topinkomens en de bonussen. Het is hem allemaal vergeven, die principiële kruistocht. Want een gekozen vakminister heeft dat toch allemaal niet meer nodig? Prettige maandag! See omnystudio.com/listener for privacy information.