Dringendheid versus mens zijn. Zijn we verslaafd geraakt aan optimalisatie?

Ik bots deze week op het feit dat ik in dit drukke leven eigenlijk gewoon mens wil zijn. Soms wil ik eens niet bezig zijn met mijn leven te optimaliseren, mijn doelen najagen en nadenken over de toekomst. 

Hoe vaak betrap je jezelf op de volgende uitdrukking;"Ik voelde mij deze week opgejaagd.""Ik heb het gevoel dat ik constant moet 'aan' staan." "Ik heb het druk."Zijn we verslaafd geraakt aan het optimaliseren van ons leven?

Vanwaar komt die druk eigenlijk? Wie heeft ons dat opgelegd? 

Kunnen we onszelf toestemming geven om te vertragen? Mogen we het leven ook nog gewoon… beleven?