داستان كوتاه "بوسه فراموش شده" نوشته الكساندر ايوانويچ كوپرين

در زمانهاي قديم، در زمان حيات افسانه ها، در اتاق خواب زيبايي گهواره نوزادي كنار پنجره قرار داشت. پسر شاه در آن بخواب رفته بود. ماه از پشت ميله هاي چدني پنجره مي درخشيد. انوار آن لكه هاي فسفري ملايمي بر همه چيز از خود بجا مي‌گذاشت. انوار ماه، اسرار اتاق را فاش مي كرد: نقش و نگارهاي مرموز فرش ايراني، كنده كاريهاي روي پشتي راست و بلند صندلي، خز نقره اي حيواني كه بر كف اتاق پهن شده بود، چين هاي روميزي گلدوزي شده، تيردان و تيرهاي داخل آن با نوك‌هاي طلايي كه به ديوار آويخته شده بود. شب همچنان ادامه داشت و لكه نوراني ماه روي كف اتاق با حركت از يك جا به جاي ديگر اشكال مختلفي را قلم مي زد. تا اينكه بالاخره به گهواره شاهزاده رسيد... مترجم: فرنگیس آریان‌پور