Dublin transferleri ve bilgilendirme yükümlülükleri_ Roma Mahkemesi Slovenya’ya transferi iptal ediyor (Genel Esas Numarası 37474 – 2025)

Bölümün Başlığı:Dublin transferleri ve bilgilendirme yükümlülükleri: Roma Mahkemesi Slovenya’ya transferi iptal ediyor (Genel Esas Numarası 37474 – 2025) Günaydın, ben avukat Fabio Loscerbo ve bu, “Göç Hukuku” podcastinin yeni bir bölümüdür.Bugün, Roma Mahkemesi’nin Kişi Hakları ve Göç Bölümü tarafından on sekiz Kasım iki bin yirmi beş tarihinde verilen ve Genel Esas Numarası 37474 – 2025 ile kayıtlı olan bir kararı inceliyorum. Karar, İçişleri Bakanlığı’na bağlı Dublin Birimi tarafından verilen ve başvuru sahibinin Slovenya’ya transferini öngören işleme karşı yapılan itirazla ilgilidir. Mahkeme, itirazı kabul etmiş ve Avrupa Birliği’nin 2013 tarihli 604 sayılı Dublin Tüzüğü’nün dördüncü ve beşinci maddelerinde düzenlenen bilgilendirme yükümlülüklerine uyulmadığını tespit etmiştir. Dosyanın merkezi noktası, kişisel mülakattır. Avrupa Birliği Adalet Divanı, otuz Kasım iki bin yirmi üç tarihli kararında, mülakatın vazgeçilmez bir güvence olduğunu açıkça belirtmiştir: Mülakat, transfer kararından önce yapılmalı, başvuru sahibinin anlayabileceği bir dilde gerçekleştirilmelidir, mahremiyet şartları sağlanmalı ve başvuru sahibine kendi durumuyla ilgili önemli kişisel unsurları açıklama imkânı tanımalıdır.Ayrıca, üye devletin mülakat sırasında verilen başlıca bilgileri içeren yazılı bir özet hazırlaması zorunludur. Roma Mahkemesi’nin incelediği dosyada böyle bir özet bulunmamaktadır. İdare tarafından sunulan formda yalnızca başvuru sahibinin kimlik bilgileri ve adresi yer almakta olup, mülakatın içeriğine, sorulan sorulara veya verilen yanıtlara dair hiçbir bilgi bulunmamaktadır. Bu durumda mülakat usule uygun yapılmış sayılmaz ve transfer kararının otomatik olarak iptal edilmesi gerekir.Bu sonuç hem Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın hem de İtalya Yargıtayının yakın tarihli içtihatlarıyla uyumludur. Mahkeme ayrıca, bu eksikliğin yargısal bir dinleme ile telafi edilemeyeceğini, çünkü bunun Dublin prosedürünün gerektirdiği hızla bağdaşmadığını belirtmiştir. Bu nedenle başvuru sahibinin uluslararası koruma talebini değerlendirme yetkisinin İtalya’ya ait olduğu sonucuna varılmıştır. “Göç Hukuku” podcastinin bir sonraki bölümünde görüşmek üzere.