44. เจริญสมถวิปัสสนา: ทางเดินของใจ 7 ฐาน สู่ธรรมกาย และวิปัสสนาพิจารณามูลกรรมฐานตามหลักไตรลักษณ์

ผู้สอน: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดในไฟล์การเข้าถึง "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย" และ "ศูนย์ 5 ศูนย์": สภาวะที่ใจ "ตกศูนย์" เป็น "เอกัคคตาจิต" ปรากฏดวงธรรม ซึ่งภายในมีธาตุละเอียดคือ ธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม อากาศธาตุ และวิญญาณธาตุการดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การละความรู้สึกกายหยาบ สวมความรู้สึกเป็น "กายมนุษย์ละเอียด" นั่งบน "องค์ฌาน" และดำเนินจิตผ่านดวงธรรมต่างๆ จนถึง "ธรรมกาย"วิปัสสนาพิจารณามูลกรรมฐาน: การยก "เกศา" หรือ "ทันตา" ขึ้นพิจารณาตรงศูนย์กลางกายให้เห็นความเป็นปฏิกูล และเป็นสภาพ "อนิจจัง", "ทุกขัง" และ "อนัตตา"ความหมายที่แท้จริงของ "สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ": การอธิบายว่าธรรมทั้งปวงที่เป็นอนัตตานั้น หมายเอาเฉพาะ "เบญจขันธ์ หรือขันธ์ 5 อายตนะ 12 ธาตุ 18" เท่านั้นการแผ่พรหมวิหารธรรมและอุทิศส่วนกุศล: การแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ อุทิศบุญแด่พระมหากษัตริย์ ผู้มีพระคุณ และสรรพสัตว์ใน "ทุคติภูมิ คือเปรต สัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน"ข้อแนะนำเรื่องคำบริกรรมภาวนา: ผู้ปฏิบัติสามารถใช้คำบริกรรมอื่น เช่น "พุทโธ" หรือ "ยุบหนอพองหนอ" ได้ ตราบใดที่นำใจมาหยุดนิ่งตรง "ศูนย์กลางกาย"สรุปเนื้อความย่อของไฟล์ผู้สอนเริ่มต้นการเจริญภาวนาโดยให้ผู้ปฏิบัตินั่งขัดสมาธิ "เท้าขวาทับเท้าซ้าย มือขวาวางอยู่บนมือซ้าย ที่หน้าตัก ให้นิ้วชี้ขวาจรดพอดีหัวแม่มือซ้าย" และสอนให้ประคองใจด้วยหลัก "สัมปโยคธรรม" 3 ประการ คือ 1. "อาตาปี" (ความเพียรเพ่งเผากิเลส), 2. "สติมา" (มีสติระลึกพระกรรมฐาน) และ 3. "สัมปชาโน" (สัมปชัญญะรู้เท่าทันกิเลสนิวรณ์)ก่อนเริ่มปฏิบัติ ผู้สอนได้นำอธิษฐานจิตอย่างลึกซึ้ง ให้อาราธนาบุญที่บำเพ็ญมาให้เจริญเป็น "บารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมีทั้ง 10 ประการ" และเชิญคุณบิดามารดา ครูอาจารย์ พระรัตนตรัย มาเป็น "ตบะเดชะ พลวปัจจัยในธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ คือใจของเราทุกกาย สุดกายหยาบ กายละเอียด" เพื่อให้ใจสงบและสิ้นกิเลสนิวรณ์ นอกจากนี้ ยังตั้งจิตขอคุณธรรม "จรณะ 15" (เช่น ศรัทธา ศีล หิริ โอตตัปปะ สมาธิ ปัญญา ฯลฯ), "วิชชา 3 วิชชา 8 อภิญญา 6 จตุปฏิสัมภิทาญาณ" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" เพื่อเป็นกำลัง "ประหารคือละ อวิชชา กิเลส ตัณหา อุปาทาน" และมุ่งสู่มรรคผลนิพพานในภาคสมถภาวนา ผู้สอนแนะให้ใช้กรรมฐาน 3 อย่างประกอบกัน คือ "อาโลกกสิณ 1 อานาปานสติ 1 พุทธานุสติ 1" โดยให้กำหนด "บริกรรมนิมิต" เป็นดวงกลมใส ไว้ที่ปากช่องจมูก (หญิงซ้าย ชายขวา) เพื่อเป็นจุดรวมของ ธรรมชาติ 4 อย่างของใจ คือ "ความเห็นด้วยใจหนึ่ง ความจำหนึ่ง ความคิดหนึ่ง ความรู้หนึ่ง" ให้อยู่ที่ "จุดเล็กใสกลางดวงใส" ควบคู่กับการนึกถึงพระพุทธคุณเป็นพุทธานุสติ ผ่าน "บริกรรมภาวนา" คำว่า "สัมมาอะระหัง" โดยอธิบายว่า "สัมมา" หมายถึง "พระปัญญาคุณของพระพุทธเจ้า" และ "อะระหัง" หมายถึง "พระวิสุทธิคุณของพระพุทธเจ้า"จากนั้น ผู้สอนนำให้เลื่อนดวงนิมิตไปตาม ทางเดินของใจ 7 ฐาน ได้แก่ ปากช่องจมูก (ฐานที่ 1), หัวตาด้านใน (ฐานที่ 2), ศูนย์กลางกั๊ก (ฐานที่ 3) ซึ่งในฐานที่ 3 นี้ ผู้สอนให้ใช้อุบาย "เหลือบดวงตากลับนิดๆ... เหมือนเด็กทารกเวลานอนหลับสนิท" เพื่อดึงใจให้กลับเข้าไปข้างหลังและรวมลงสู่ภายใน แล้วจึงเลื่อนนิมิตต่อไปยัง เพดานปาก (ฐานที่ 4), ปากช่องลำคอ (ฐานที่ 5), ศูนย์กลางกายระดับสะดือ (ฐานที่ 6) และถอยขึ้นมา 2 องคุลี เป็น "ศูนย์กลางกายฐานที่ 7" ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ต้องหยุดนิ่งอย่างถาวรเมื่อใจหยุดนิ่งเป็น "เอกัคคตาจิต" ใจดวงเดิมจะ "ตกศูนย์" หรือเปลี่ยนวาระจิต และปรากฏ "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย ใสแจ่มจะปรากฏลอยเด่นขึ้นมา" ปราศจากกิเลสนิวรณ์ ภายในดวงธรรมนี้ประกอบด้วยองค์ประกอบย่อยที่เรียกว่า "ศูนย์ ๕ ศูนย์" ได้แก่ ธาตุละเอียดของธาตุน้ำ (หน้า), ธาตุดิน (ขวา), ธาตุไฟ (หลัง), ธาตุลม (ซ้าย), อากาศธาตุ (ตรงกลาง) และมีวิญญาณธาตุอยู่กลางอากาศธาตุเมื่อผู้ปฏิบัติดำเนินจิตเข้าสู่ความบริสุทธิ์ของ "ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ" จะก้าวเข้าสู่กายภายใน ผู้สอนแนะนำให้ใช้หลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด" คือละความรู้สึกจากกายหยาบ สวมความรู้สึกเข้าไปเป็น "กายมนุษย์ละเอียด" ซึ่งนั่งอยู่บน "องค์ฌาน เหมือนแผ่นกระจกกลมใส" และให้ดำเนินจิตหยุดในหยุดผ่านกายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม จนเข้าถึง "ธรรมกาย" ที่มีพุทธลักษณะ "เหมือนพระปฏิมาเกตุดอกบัวตูม ใสสว่าง ขนาดหน้าตัก ความสูง... ประมาณ 4 วาครึ่งขึ้นไป"ประการสุดท้าย ผู้สอนได้ให้ข้อแนะนำที่เปิดกว้างสำหรับผู้ปฏิบัติว่า หากผู้ใดสันทัดกับคำบริกรรมว่า "พุทโธ" หรือ "ยุบหนอพองหนอ" ก็สามารถใช้คำนั้นแทน "สัมมาอะระหัง" ได้ ตราบใดที่ยังให้ใจ "สงบนิ่งตรงศูนย์กลางกาย ตรงนั้นเป็นสำคัญ" เพราะเป็นทางให้เจริญอภิญญาและวิชชาได้เช่นกันศึกษาคู่มือเพิ่มเติม : Luangpusodh.com