10. เจริญสมถวิปัสสนา: อธิษฐานบารมี 10 ทัศ ดับหยาบไปหาละเอียดสู่ธรรมกาย และวิปัสสนาพิจารณาสังขารธรรม

ผู้สอน: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดในไฟล์การอธิษฐานจิตและทบทวนบารมี 10 ทัศ: การน้อมระลึกบุญแต่ต้นให้เจริญเป็น "บารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมี" ครบทั้ง 10 ประการการอาราธนาคุณพระรัตนตรัยและขอคุณธรรมเบื้องสูง: การน้อมพระบารมีมาเป็น "ตบะเดชะ พลวปัจจัยในธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้" และการตั้งจิตขอ "จรณะ 15", "วิชชา 3 วิชชา 8 อันครอบคลุมถึงอภิญญา 6" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ"การตั้งจิตสำหรับ "ผู้ทำวิชชา": การอธิษฐานให้การเจริญวิชชาสามารถ "สะสางธาตุธรรม" เพื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขแก่ผู้ปฏิบัติธรรมอุบายการรวมใจและหาศูนย์กลางกาย: การกำหนดใจ ณ "ศูนย์กลางกายระดับสะดือพอดี" โดยใช้อุบาย "เหลือกดวงตากลับนิด ๆ"การกำหนดบริกรรมนิมิตและพุทธานุสติ: การตั้งนิมิต "ดวงกลมใส" หรือ "พระแก้วขาวใส" ตรง "ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ" ควบคู่กับการบริกรรม "สัมมาอะระหัง"การดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การหยุดใจในหยุดผ่าน "ดวงธรรม ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ" เพื่อก้าวสู่กายภายใน จนถึง "ธรรมกาย"วิปัสสนาพิจารณาสังขารธรรม: การยกรูปธรรมและนามธรรม ("นามขันธ์ 4") ขึ้นพิจารณาให้เห็นเป็น "ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา"การแผ่พรหมวิหารธรรมและอุทิศกุศล: การแผ่เมตตาแด่สรรพสัตว์ ถวายพระราชกุศล และอุทิศบุญไปยัง "ทุคติภูมิ คือเปรต สัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน"สรุปเนื้อความย่อของไฟล์การเจริญภาวนาในไฟล์นี้ เริ่มต้นด้วยการให้ผู้ปฏิบัติรวมใจไปหยุดนิ่งที่ "สุดละเอียดของตัว" และนำตั้งจิตอธิษฐานอย่างละเอียดลึกซึ้ง ให้น้อมระลึกถึงบุญกุศลที่สั่งสมมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ที่เจริญแก่กล้าขึ้นเป็น "บุญ เป็นบารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมี" ครบทั้ง 10 ประการ คือ "ทานบารมี ศีลบารมี เนกขัมมบารมี ปัญญาบารมี วิริยบารมี ขันติบารมี สัจจะบารมี อธิษฐานบารมี เมตตาบารมี และอุเบกขาบารมี" พร้อมกันนี้ให้อาราธนาคุณบิดามารดา พระอุปัชฌาย์อาจารย์ และคุณพระศรีรัตนตรัย ให้มาบังเกิดในทวารทั้ง 6 เพื่อ "รวมเป็นตบะเดชะ พลวปัจจัยในธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ของเราทุกกาย สุดกายหยาบ กายละเอียด" อันจะเป็นเครื่องประคับประคองใจให้สงบ และสิ้นจาก "กิเลสนิวรณ์เครื่องกั้นปัญญา"ผู้สอนได้นำตั้งความปรารถนาขอข้อปฏิบัติและคุณธรรมชั้นสูงให้เกิดขึ้น ได้แก่ การขอให้ "จรณะ 15 จงเกิดและเจริญขึ้น" เพื่อยังให้เกิด "วิชชา 3 วิชชา 8 อันครอบคลุมถึงอภิญญา 6 จตุปฏิสัมภิทาญาณ" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" ซึ่งจะเป็นกำลังสำคัญในการ "ประหารคือละ อวิชชา กิเลส ตัณหา อุปาทาน เหตุแห่งทุกข์ทั้งหลายให้หมดสิ้นไป" สำหรับผู้เริ่มต้นหรือผู้ที่ยังไม่เห็นดวงธรรม ผู้สอนแนะนำให้จัดท่านั่ง "ตั้งกายให้ตรง ดำรงสติให้มั่นคง ไม่เผลอสติ หายใจลึก ๆ พอสบาย ปล่อยคลายตามสบาย ไม่เกร็ง" ให้สังเกตลมหายใจที่เป็นช่องว่างโล่งลงไปสุดตรง "ศูนย์กลางกายระดับสะดือพอดี" และแนะอุบายสำคัญคือให้หลับตาเบา ๆ และ "เหลือบดวงตากลับนิด ๆ" เพื่อช่วยดึงธรรมชาติของใจอันได้แก่ "ความเห็นด้วยใจ ความจำ ความคิด ความรู้ ให้รวมหยุดเป็นจุดเดียวกัน กลับไปข้างหลัง แล้วก็รวมลง ณ ภายใน"ผู้ปฏิบัติต้องกำหนด "บริกรรมนิมิต" ด้วยการนึกเห็น "ดวงกลมใส" หรือหากประทับใจก็ใช้เป็น "พระแก้วขาวใส" เสมือนมีอยู่ในท้อง โดยให้ศูนย์กลางของนิมิตตั้งอยู่ตรง "ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ เป็นที่ตั้งกำเนิดธาตุธรรมเดิม" และนำใจไปจดจ่อที่ "จุดเล็กใสประมาณเท่าเมล็ดโพธิ์ เมล็ดไทร" ควบคู่ไปกับการ "บริกรรมภาวนาคู่กัน สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง" โดยการนึกคำบริกรรมนี้เป็นการ "น้อมพระพุทธคุณในข้อพระปัญญาคุณ และพระวิสุทธิคุณ ของพระพุทธเจ้ามาสู่ใจเราเป็นพุทธานุสติ"เมื่อผู้ปฏิบัติประคองใจจนสงบเข้าสู่ภายในได้แล้ว จะเข้าสู่สภาวะ "หยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง" จนปรากฏ "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย ใสแจ่มขึ้นมา" ณ จุดนี้ ผู้สอนแนะให้ทิ้งคำบริกรรม แล้วดำเนินจิตด้วยวิถี "ดับหยาบไปหาละเอียด" โดยหยุดนิ่งเข้ากลางของกลางผ่านคุณเครื่องกลั่นกรองคือ "ดวงธรรม ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ให้ใสสว่างทั้งดวง ทั้งกาย และองค์ฌาน ทีละกายทีละกายไป จนสุดละเอียดถึงธรรมกาย เป็นธรรมกายที่ละเอียด ๆ"ในภาค วิปัสสนากรรมฐาน สำหรับผู้ที่ใจหยุดนิ่งดีแล้ว ผู้สอนให้พิจารณา "สภาวธรรม" ทั้งรูปธรรมและนามธรรม (ได้แก่ "นามขันธ์ 4") ให้เห็นประจักษ์ว่า "สังขารทั้งปวงเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา" การเจริญปัญญานี้จะเกิดขึ้นได้ทั้งการพิจารณาอย่างกว้างและอย่างแคบตามกำลังของแต่ละบุคคลสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com