41. เจริญสมถวิปัสสนากัมมัฏฐานเบื้องต้น: สัมปโยคธรรม 3 ดับหยาบไปหาละเอียดเข้าสู่ธรรมกาย และวิปัสสนาพิจารณานามรูป

ผู้สอน: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดในไฟล์การอธิษฐานบารมีและคุณธรรมเบื้องสูง: การระลึกถึงบุญกุศลให้เป็นบารมี 10 ทัศ อาราธนาคุณพระรัตนตรัย พระอริยบุคคล จนถึง "พระพุทธเจ้าต้นธาตุต้นธรรม" ตลอดจนการอธิษฐานขอ "จรณะ 15", "วิชชา 3", "อภิญญา 6" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" เป็นกำลังประหารอวิชชาหลักการรวมใจ ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗: การกำหนด "บริกรรมนิมิต" เป็นดวงกลมใสหรือพระแก้วขาวใส ควบคู่กับ "บริกรรมภาวนา" คำว่า "สัมมาอะระหัง" ไว้ตรงที่ตั้งกำเนิดธาตุธรรมเดิมการดำเนินจิตด้วยหลักดับหยาบไปหาละเอียด: สภาวะที่ใจหยุดนิ่งเป็น "เอกัคคตาจิต" เข้าถึง "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย" และดำเนินจิตเข้าสู่ "กายในกาย" (กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม) ซึ่งจะโตเป็น ๒ เท่าของกายก่อนหน้าเสมอการเข้าถึงธรรมกาย: การดำเนินจิตจนสุดละเอียดเข้าถึง "ธรรมกาย" ที่ปรากฏเหมือนพระปฏิมาเกตุดอกบัวตูม ใสสว่าง ขนาดหน้าตัก 4 วาครึ่งขึ้นไปการเจริญวิปัสสนาพิจารณาธาตุขันธ์: การแยกพิจารณา "รูปธรรม" (ธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม อากาศ วิญญาณ) และ "นามธรรม" หรือนามขันธ์ 4 ซึ่งขยายออกมาเป็น "ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้" ซ้อนกันอยู่ตรงกลางกำเนิดธาตุธรรมเดิมการพิจารณากฎแห่งกรรมและไตรลักษณ์: การพิจารณาสังขารทั้งปวงว่า "ไม่เที่ยง เป็นทุกข์... เป็นอนัตตา" และมุ่งสู่เป้าหมายคือ "พระนิพพานธาตุ" ซึ่งเป็น "อมตธรรม"สรุปเนื้อความย่อของไฟล์เริ่มต้นด้วยการแนะแนวการปฏิบัติกรรมฐาน โดยให้ผู้ปฏิบัติจัดท่านั่งขัดสมาธิ เท้าขวาทับเท้าซ้าย มือขวาวางบนมือซ้ายโดยให้นิ้วชี้ขวาจรดหัวแม่มือซ้าย ตั้งกายให้ตรง ดำรงสติให้มั่นคง ผู้สอนเน้นย้ำถึงคุณธรรมสำคัญ 2 ประการเพื่อการภาวนา ได้แก่ "สัมปโยคธรรม" 3 ประการ คือ "อาตาปี" มีความเพียรเพ่งเผากิเลส, "สติมา" มีสติระลึกพระกรรมฐาน และ "สัมปชาโน" มีความรู้สึกตัวนำใจกลับมาเมื่อเผลอ ควบคู่กับ "ปหานธรรม" คือการมุ่งกำจัดความยินดียินร้าย อภิชฌา โทมนัส และกิเลสนิวรณ์ออกจากจิตใจก่อนเริ่มภาวนา ผู้สอนได้นำให้ตั้งจิตอธิษฐานอย่างครอบคลุม โดยให้อาราธนาบุญที่เคยบำเพ็ญมาให้เจริญเป็นบารมี 10 ทัศ พร้อมอาราธนาคุณพระรัตนตรัย ครูบาอาจารย์ หลวงปู่สด หลวงพ่อวัดปากน้ำ ตลอดจน "พระพุทธเจ้าต้นธาตุต้นธรรม" ขอให้บังเกิดเป็นตบะเดชะ พลวปัจจัยในธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ รวมถึงขอให้เจริญด้วย "จรณะ 15", "วิชชา 3", "อภิญญา 6" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" เพื่อเป็นเครื่องกำจัดอวิชชา ตัณหา อุปาทาน มุ่งสู่มรรคผลนิพพานในภาคปฏิบัติ สอนให้ผู้ปฏิบัติปล่อยวางอารมณ์ภายนอก หลับตาเบา ๆ "เหลือบดวงตากลับนิดๆ" และกำหนด "บริกรรมนิมิต" ให้เห็นเป็นดวงกลมใส หรือพระแก้วขาวใส ไปตั้งไว้ตรง "ศูนย์กลางกายฐานที่ 7" (เหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ) ซึ่งเป็น "ที่ตั้งกำเนิดธาตุธรรมเดิม" และให้รวมความเห็น ความจำ ความคิด ความรู้ของใจ ให้มาหยุดเป็นจุดเดียวกันตรงจุดเล็กใสกลางดวงใส ควบคู่กับการ "บริกรรมภาวนา" คำว่า "สัมมาอะระหัง" อันหมายถึงพระปัญญาคุณและพระวิสุทธิคุณของพระพุทธเจ้าเมื่อใจหยุดนิ่งสนิทถูกส่วนเป็น "เอกัคคตาจิต" จิตจะดำเนินผ่านปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถฌาน และบังเกิดดวงธรรมใสสว่างปรากฏขึ้น เรียกว่า "ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย" จากนั้นผู้ปฏิบัติจะถูกนำให้ดำเนินจิตด้วยอุบาย "ดับหยาบไปหาละเอียด" เพื่อเข้าสู่ "กายในกาย" ตามลำดับชั้น ตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายรูปพรหม และกายอรูปพรหม ซึ่งจะขยายขนาดโตเป็น 2 เท่าเสมอ จนกระทั่งสุดความละเอียดและเข้าถึง "ธรรมกาย" ซึ่งจะปรากฏเหมือนพระปฏิมาเกตุดอกบัวตูม ใสสว่าง ขนาดหน้าตัก ความสูง และเส้นผ่าศูนย์กลางดวงธรรม 4 วาครึ่งขึ้นไปในส่วนท้ายเป็นภาควิปัสสนาปัญญา ผู้สอนให้นำจิตที่ตั้งมั่นมาพิจารณาสภาวธรรม โดยอธิบายให้เห็นว่า "รูปธรรม" ถูกปรุงแต่งด้วยธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม อากาศ วิญญาณ และอธิบายเจาะลึกถึงโครงสร้างของ "นามธรรม" หรือส่วนของจิตใจ ว่าธาตุละเอียดของนามขันธ์ 4 ได้ขยายส่วนหยาบออกมาตั้งซ้อนกันอยู่กลางกำเนิดธาตุธรรมเดิม ประกอบด้วย "ดวงเห็น" (ขยายจากเวทนาขันธ์ ขนาดเท่าดวงตา), "ดวงจำ" (ขยายจากสัญญาขันธ์ ขนาดเท่าดวงตาทั้งหมด), "ดวงคิด" (ขยายจากสังขารขันธ์ ขนาดเท่าดวงตาดำ ลอยอยู่ในเบาะน้ำเลี้ยงของหัวใจ) และ "ดวงรู้" (ขยายจากวิญญาณขันธ์ ขนาดเท่าเมล็ดพริกไทย) เพื่อให้พิจารณาเห็นแจ้งว่าทั้งรูปและนามนี้เกิดจากสังขารความปรุงแต่ง ต้องแปรเปลี่ยนไปตามกรรม และล้วนตกอยู่ในกฎไตรลักษณ์ คือ "ไม่เที่ยง เป็นทุกข์... เป็นอนัตตา" ไร้แก่นสารในความเป็นตัวตน สิ่งที่เป็นสาระแท้จริงคือ "พระนิพพานธาตุ" ซึ่งเป็น "อมตธรรม" สภาพธรรมชาติที่ไม่ตาย ก่อนจะจบการปฏิบัติด้วยการแผ่พรหมวิหารธรรมและอุทิศส่วนกุศลให้สรรพสัตว์อย่างไม่มีประมาณศึกษาคู่มือได้ที่: Luangpusodh.com