Felieton 2.0 - Budka telefoniczna, która przestraszyła całą Hiszpanię

Wyobraźcie sobie zwykły poranek.Odprowadzacie dziecko do szkolnego autobusu. Wracając, zauważacie nową, błyszczącą, czerwoną budkę telefoniczną. Wchodzicie do środka, podnosicie słuchawkę, ale telefon nie działa. Chcecie wyjść, naciskacie klamkę… i nagle okazuje się, że drzwi nie dają się otworzyć.Wołacie o pomoc, uderzacie w szybę, próbujecie zwrócić na siebie uwagę.Ludzie rzeczywiście zaczynają się zatrzymywać. Tyle że zamiast wam pomóc, śmieją się, żartują i obserwują całą sytuację jak uliczne przedstawienie.Tak zaczyna się „La cabina”, czyli „Budka telefoniczna” – niespełna czterdziestominutowy hiszpański film z 1972 roku, który bez potworów, duchów i ani jednej kropli krwi przestraszył całe pokolenie widzów.Reżyserem filmu był Antonio Mercero. Człowiek, który zaczynał od studiów prawniczych, później zajął się kinem, a przez kolejne dekady stał się jednym z najbardziej cenionych hiszpańskich reżyserów telewizyjnych i filmowych.Mercero mówił, że w swoich dziełach zawsze łączył trzy rzeczy: ból, miłość i humor.„La cabina” jest chyba najlepszym przykładem tego dziwnego koktajlu.