غزل شمارهٔ ۱: اوّلِ دفتر به نامِ ایزدِ دانا

اوّلِ دفتر به نامِ ایزدِ داناصانعِ پروردگارِ حیِّ توانااکبر و اعظم، خدایِ عالَم و آدمصورتِ خوب آفرید و سیرتِ زیبااز درِ بخشندگیّ و بنده‌نوازیمرغ هوا را نصیب و ماهی دریاقسمتِ خود می‌خورند مُنعِم و درویشروزیِ خود می‌بَرند پشّه و عَنقاحاجتِ موری به علمِ غیب بدانددر بُنِ چاهی به زیرِ صخرهٔ صَمّاجانور از نطفه می‌کُند، شَکر از نِیبرگِ تر از چوبِ خشک و چشمه ز خاراشربتِ نوش آفرید از مگسِ نَحلنخلِ تناور کُنَد ز دانهٔ خرمااز همگان بی‌نیاز و بر همه مُشفِقاز همه عالَم نهان و بر همه پیداپرتوِ نورِ سُرادِقاتِ جلالشاز عظمت ماورایِ فکرتِ داناخود نه زبان در دهانِ عارفِ مدهوشحمد و ثنا می‌کُند که مویْ بر اعضاهرکه نداند سپاسِ نعمتْ امروزحیف خورَد بر نصیبِ رحمتْ فردابارخدایا مُهَیمِنیّ و مدبّروز همه عیبی مقدّسیّ و مبرّاما نتوانیم حقِّ حمدِ تو گفتنبا همه کرّوبیانِ عالَمِ بالاسعدی از آن‌جا که فهمِ اوست سخن گفتور نه کمالِ تو، وهم کِی رسد آن‌جا؟