Heimwee naar samenleven

Wat als die eeuwige focus op persoonlijke ontwikkeling en groei zijn langste tijd heeft gehad? Dat we diep van binnen eigenlijk verlangen naar iets heel anders? Want je kunt alles wel volgens het boekje afvinken. Succes hebben. Mooi wonen. Een leuk gezin. Je leven best goed voor elkaar hebben. Maar merk je dat daaronder toch iets knaagt? Een gevoel van moe zijn. Niet alleen fysiek. Maar moe van het voortdurend zelf dragen. Van sterk zijn. Van laten zien dat het goed gaat. Van jezelf steeds weer bij elkaar rapen terwijl je eigenlijk voelt hoe zwaar het soms is. Maar ja… je wilt niemand belasten. Iedereen heeft tenslotte al genoeg aan zijn eigen leven. Het lijkt wel alsof we langzaam vergeten zijn wat samenleven eigenlijk is. "Maatschappij" klinkt bijna als een systeem. Een project. Een verzameling losse individuen die zichzelf overeind moeten houden. Maar wat als we daar helemaal niet voor bedoeld zijn? Wat als samenleven juist ontstaat op de momenten dat we niet meteen weggaan wanneer het ongemakkelijk of pijnlijk wordt? Wanneer iemand eerlijk zegt: "ik weet het eigenlijk even niet meer." En de ander niet meteen begint met oplossen. Wat als er iets nieuws ontstaat zodra we onze ingevingen, gevoelens en kleine hints van het leven niet meteen wegredeneren of rationaliseren? Ik begin steeds sterker te voelen dat het leven voortdurend met ons probeert samen te werken. Niet via grote plannen van A tot Z. Maar via kleine kruimeltjes. Ontmoetingen. Eerlijke gesprekken. Plotselinge ingevingen. Mensen die op precies het juiste moment opduiken. Zomaar wat bespiegelingen die ik binnenkreeg na de tweede sessie van de Verwondermaand, waarin ik samen zat met zeven vrouwen. Wonderlijk hoor, die thermiek.