33. หลักปฏิบัติภาวนา: อธิษฐานบารมี 10 ทัศ การเข้าถึงกายในกาย และพิจารณามูลกรรมฐานตามหลักไตรลักษณ์

ผู้สอน: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดในไฟล์การอธิษฐานบารมี 10 และขอคุณธรรมเบื้องสูง: การน้อมระลึกบุญให้กลั่นเป็น "บารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมีทั้ง 10 ประการ" และอาราธนาคุณพระรัตนตรัยเป็นตบะเดชะ พร้อมขอ "จรณะ 15" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" เป็นกำลังประหารกิเลสการหาตำแหน่ง "ศูนย์กลางกายฐานที่ 7": การกำหนดจุดตัดของเส้นตรง 2 เส้น ณ "ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ" โดยใช้อุบาย "เหลือบดวงตากลับนิด ๆ"การผสานกรรมฐานและหลักสัมปโยคธรรม: การใช้บริกรรมนิมิต (ดวงกลมใส) ควบคู่กับบริกรรมภาวนา "สัมมาอะระหัง" พร้อมประคองใจด้วย "อาตาปี สติมา สัมปชาโน" เพื่อรวม "ความเห็นด้วยใจ ความจำ ความคิด ความรู้" ให้หยุดเป็นจุดเดียวกันการดำเนินจิต "ดับหยาบไปหาละเอียด": การหยุดใจในหยุด เข้าสู่ "กายมนุษย์ละเอียด", "กายทิพย์", "กายพรหม", "อรูปพรหม", จนถึง "ธรรมกาย"โครงสร้างของศูนย์ 5 ศูนย์ และนามขันธ์ 4: การอธิบายโครงสร้าง "มหาภูตรูป 4" (ธาตุน้ำ ดิน ไฟ ลม) และการขยายส่วนหยาบของนามขันธ์เป็น "ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้"การแผ่พรหมวิหารธรรมและอุทิศส่วนกุศล: การตั้งจิตแผ่เมตตา อุทิศบุญถวายบูรพกษัตริย์ และสรรพสัตว์ใน "ทุคติภูมิ" เพื่อมุ่งสู่ "พระนิพพานธาตุ"สรุปเนื้อความย่อของไฟล์ผู้สอนเริ่มต้นการเจริญภาวนาโดยให้ผู้ปฏิบัติผ่อนคลายร่างกาย และนำตั้งจิตอธิษฐานอย่างลึกซึ้ง ให้น้อมระลึกถึงบุญกุศลที่สั่งสมมาแต่ต้นให้เจริญเป็น "บารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมีทั้ง 10 ประการ" และอาราธนาคุณบิดามารดา ครูอาจารย์ คุณพระศรีรัตนตรัย ให้มา "รวมเป็นตบะเดชะ พลวปัจจัยในธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ของเราทุกกาย สุดกายหยาบ กายละเอียด" เพื่อประคับประคองใจให้ตั้งมั่นปราศจาก "กิเลสนิวรณ์เครื่องกั้นปัญญา" พร้อมกันนี้ ให้ตั้งจิตขอข้อปฏิบัติขั้นสูงคือ "จรณะ 15", "วิชชา 3 วิชชา 8 อันครอบคลุมถึงอภิญญา 6" และ "โพธิปักขิยธรรมทั้ง 37 ประการ" ให้บังเกิดขึ้นเพื่อ "ประหารคือละ อวิชชา กิเลส ตัณหา อุปาทาน เหตุแห่งทุกข์ทั้งหลายให้หมดสิ้นไป"ในด้านข้อปฏิบัติสำหรับผู้เริ่มต้น ผู้สอนแนะให้กำหนด "เส้นตรง 2-3 เส้นตัดกัน" โดยจุดตัดอยู่ตรง "ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ" อันเป็นที่ตั้งของใจ และให้ใช้อุบาย "เหลือบดวงตากลับนิด ๆ" เพื่อดึง "ธรรมชาติ 4 อย่างของใจ... ความเห็นด้วยใจ ความจำ ความคิด ความรู้ ที่มักจะฟุ้งซ่านออกไป" ให้กลับมารวมหยุด ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 โดยใช้ "บริกรรมนิมิต" นึกเห็นดวงกลมใส และ "บริกรรมภาวนา" ท่องในใจว่า "สัมมาอะระหัง" เพื่อรำลึกถึง "พระปัญญาคุณ และพระวิสุทธิคุณ ของพระพุทธเจ้ามาสู่ใจเราเป็นพุทธานุสติ" ผู้ปฏิบัติจะต้องรักษาใจด้วยหลัก "อาตาปี สติมา สัมปชาโน มีความเพียรเพ่งเผากิเลสด้วยใจจดจ่อต่อเนื่อง" ป้องกันอุปกิเลส เช่น "ถีนมิทธะ ความง่วง" และความฟุ้งซ่านเมื่อใจหยุดนิ่งถูกส่วน จะปรากฏดวงใส ผู้สอนแนะนำให้ดำเนินจิตด้วยวิถี "หยุดในหยุด กลางของหยุด" ศูนย์กลางจะขยายว่างออก ให้ดำเนินตามหลัก "ดับหยาบไปหาละเอียด" โดยละความรู้สึกกายหยาบ สวมความรู้สึกเข้าไปเป็น "กายมนุษย์ละเอียด" ซึ่ง "โปร่งใสสวยงามกว่ากายเนื้อ นั่งอยู่บนองค์ฌาน" เมื่อหยุดในหยุดต่อไป จะเข้าถึงกายภายในที่บริสุทธิ์และโตใหญ่ขึ้นตามลำดับ คือ "กายทิพย์" (โตเป็น 2 เท่า), "กายพรหม", "อรูปพรหม", จนสุดละเอียดเข้าถึง "ธรรมกายเกตุดอกบัวตูม ใสแจ่มขึ้นมา"ผู้สอนได้อธิบายถึงขนาดของธรรมกายในแต่ละระดับภูมิธรรมไว้อย่างชัดเจนว่า "ธรรมกายโคตรภู หยาบละเอียดนั้น 4 วาครึ่งขึ้นไป ธรรมกายพระโสดาบัน หยาบละเอียดนั้น 5 วาขึ้นไป ธรรมกายพระสกทาคามีนั้น 10 วาขึ้นไป พระอนาคามีก็ 15 วาขึ้นไป พระอรหัต 20 วาขึ้นไป"ในภาค วิปัสสนากรรมฐาน (การเจริญปัญญา) ผู้สอนแนะให้ลดระดับสมาธิมาที่ "อุปจารสมาธิ" หรือใช้ "ญาณของธรรมกาย" พิจารณา "มูลกรรมฐาน" หรือ "อาการ 32" โดยเพ่งดูตั้งแต่ "เกศา ผมของเราที่ศีรษะ", "ทันตา ฟันในช่องปาก", ตลอดจน "ตับ ไต ไส้ กระเพาะอาหารเก่า อาหารใหม่" ให้เห็นตามสี สัณฐาน และกลิ่นที่เป็นจริง ว่าร่างกายนี้ "ไม่สะอาด" และพิจารณาให้เห็นกฎไตรลักษณ์ว่า สังขารเหล่านี้ต้องเปลี่ยนแปลงไป ("จากที่เคยดกดำก็หงอก เป็นอนิจจัง"), ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ ("หลุดร่วง... เป็นทุกขัง") และเมื่อสลายไปก็ไม่มีแก่นสารความเป็นตัวตนของใคร ("ไม่อยู่ตลอดไป จึงชื่อว่าเป็นอนัตตา") การพิจารณาเช่นนี้เรียกว่า "กายคตาสติ ซึ่งนับเนื่องในกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน" เพื่อให้กิเลส ตัณหา อุปาทาน เบาบางลงในช่วงท้ายของการปฏิบัติ ผู้สอนได้นำตั้งจิตหยุดนิ่งแผ่ "พรหมวิหาร" ("สัพเพ สัตตา...") ออกไปไม่จำกัดเขต และกราบพระรัตนตรัยโดยพร้อมเพรียงกันสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com