"Ik was 6 en ik werd onder mijn bed vandaan getrokken" — Ismail Aghzanay

Stel je voor: je bent zes jaar oud. Je verstopt je onder je stapelbed. Je pakt de poot vast, je huilt, je schreeuwt. "Sorry juf, ik ga normaal doen." Je wordt onder dat bed vandaan getrokken. Je vader (die de taal niet spreekt, die niet begrijpt wat er echt gebeurt) zegt: "School weet het beter." En dan word je naar een school gebracht waar je in je ooghoeken ziet hoe een kind door vier volwassenen op de grond wordt gedrukt. Je bent zes. En vanaf dat moment geloof je dat er iets mis is met jou.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Ismail Aghzanay. Hij is 34 jaar, vader van twee, onderwijsprofessional, spreker, dagvoorzitter en programma leider van Impact School. Ismail groeide op in Rotterdam-Zuid, in een gezin met zeven kinderen en twee liefdevolle maar analfabete ouders die het financieel niet breed hadden. Op zijn zesde werd hij uit het reguliere onderwijs geplaatst en gelabeld als "onhandelbaar". Wat volgde was een route van het speciaal onderwijs, via VMBO basis, MBO niveau twee tot vier, tot de lerarenopleiding Engels op het HBO. Vandaag staat hij op podia door het hele land en verandert hij het onderwijs van binnenuit.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als een systeem een kind een label geeft in plaats van een kans. Ismail vertelt hoe 23 jaar lang geen enkel compliment binnenkwam, totdat één docente, mevrouw Bento, op het juiste moment de juiste woorden vond. Je hoort hoe een zes-jarige trauma meeneemt tot in zijn volwassenheid. Waarom hoge verwachtingen niet alleen woorden zijn maar handelingen. En waarom de vraag "wat had jij anders kunnen doen?" krachtiger is dan elk oordeel over een kind.In deze aflevering bespreken we: het moment dat Ismail op zijn zesde werd weggerukt uit het reguliere onderwijs, hoe het label "onhandelbaar" zijn zelfbeeld jarenlang bepaalde, opgroeien in armoede in Rotterdam-Zuid zonder het te beseffen, mevrouw Bento en het moment dat hij voor het eerst huilde bij een compliment, het Pygmalion effect en de kracht van hoge verwachtingen, waarom 70.000 thuiszitters een systeemprobleem zijn en geen kindprobleem, vaderschap en de zoontje die zei "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het verschil tussen feedback geven en oprecht adviseren, en waarom intentie het vertrekpunt is van alles.Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Ismail00:13 — "Ik begin met mijn kinderen", waarom dat bijzonder is01:46 — Vaderschap en bewust aanwezig zijn04:03 — "Kinderen krijgen is geen vanzelfsprekendheid"06:37 — "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het moment dat hem raakte09:01 — Opgroeien in Rotterdam-Zuid met zeven kinderen11:38 — Armoede zonder het te weten14:21 — Baraka in het minimale hebben18:03 — Het onderwijs van Ismail: de diepe laag18:44 — Op zijn 6e weggerukt: "Ik werd onder mijn bed vandaan getrokken"20:43 — De nieuwe school: een kind gefixeerd door vier docenten22:27 — "Het was overleven"25:27 — VMBO basis advies: "Ik mag naar een normale school!"26:06 — "23 jaar lang kwam niets binnen", geen enkel compliment landde27:16 — Mevrouw Bento: de docente die alles veranderde28:46 — Voor het eerst huilen bij een compliment31:00 — Hoge verwachtingen: het Pygmalion effect35:07 — Politiek, uitsluiting en de zesjarige Ismail die terugkomt38:57 — 70.000 thuiszitters: wie bepaalt de norm?44:15 — "Luisteren, luisteren en nog een keer luisteren"50:11 — Onbewuste vooroordelen en waarom ze gevaarlijk zijn51:45 — Laat kinderen vallen, pleidooi voor weerstand55:34 — Take home: intentie als vertrekpunt1:00:32 — Primeur: het 5-stappenmodel voor oprecht adviserenAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper