İnsanlaşma Mücadelesi Yani “En Mühim Mesele”

Nâzım Hikmet, yazdığı sayısız şiirde insanca yaşamı tasvir etti ve ne  yazık ki insanca yaşamdan ne kadar uzak olduğumuzu da… Yukarıda yer alan  mısraların ait olduğu 1947 tarihli En Mühim Mesele  şiirini İkinci Dünya Savaşı’nın üzerinden henüz iki yıl geçmişken yani  milyonlarca emekçinin yaşama doyamadan göçüp gittiği yılların ardından  kaleme aldı. Nâzım’ın deyimiyle kestane, çınar, servi ya da kavak ağacı  gibi yüzlerce yıllık bir ömrümüz yok. 4,5 milyar yıl yaşındaki  dünyamızın üzerinde kısacık kaldığımız ömrümüzde ise ne kadar insanî  yaşadığımız sorgulanması gereken en mühim mesele! Sadece nefes alıp  vermek, yemek içmek, uyumak, çocuk yapmak, çalışmak… Böyle bir yaşamın  gerçekte bir yük hayvanından farkı var mı? Çünkü bir İngiliz halk  deyiminde dile getirildiği gibi; “hep çalışmak ama hiç oynamamak”  insanın maneviyatını yok eder. Oysa yemek ve uyumak gibi  fiziksel ihtiyaçları karşılamanın ötesine geçmektir insanca yaşamak,  insanın manevi olarak yükselmesidir! Kölece koşulların, sömürünün,  savaşların, insanın insanı ezmesinin son bulmasıdır insanca yaşam;  işsizliği ve geçim sıkıntısını düşünmeden kültürel, sosyal, zihinsel,  ruhsal bir doyuma ulaşmaktır. Ne yazık ki ezilen ve sömürülen  milyarlar insanca yaşamın çok uzağındadır. Çünkü kapitalist sömürü  düzeni insanın insanlaşmasının önünde büyük bir engel olarak duruyor. Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/insanlasma_mucadelesi_yani_en_muhim_mesele.htm