8. การสั่งสมบารมีของพระพุทธองค์สู่การออกผนวช และความสำคัญของฌานสมาบัติ

ผู้บรรยาย: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดที่ปรากฏในไฟล์การบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์: การสร้างบารมีในฐานะ "ปัญญาธิกโพธิสัตว์" ตลอดระยะเวลา 4 อสงไขย แสนกัป จนเต็มเปี่ยมบริบูรณ์เป็น "บารมี 30 ทัศ"การเสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์: การละทิ้งสิริราชสมบัติ ตัด "พระเมาลี" (มวยผม) แล้วโยนขึ้นไปในอากาศ เพื่ออธิษฐานจิตมุ่งสู่ "โมกขธรรม"ที่สถิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในจักรวาล: การประดิษฐานพระเมาลี ณ "พระมหาจุฬามณีเจดีย์" ชั้นดาวดึงส์ และการประดิษฐานพระภูษาทรง ณ "ทุสสเจดีย์" ชั้น อกนิฏฐภพ (สุทธาวาส)วิบากกรรมจากการปรามาสพระรัตนตรัย: อดีตชาติสมัยพระพุทธเจ้ากัสสปะ ที่พระโพธิสัตว์เผลอตำหนิพระพุทธเจ้าว่า "จะมีประโยชน์อะไรด้วยการไปดูสมณะหัวโล้นตัวดำเหล่านั้น การตรัสรู้ของสมณะหัวโล้นนั้นจะมีมาจากไหน การตรัสรู้เป็นของที่ทำได้แสนยาก" ทำให้ชาตินี้ต้องบำเพ็ญความเพียร "ปางตาย" ถึง 3 ปีการศึกษาในสำนักดาบสทั้งสอง: การบรรลุสมาบัติ 7 และสมาบัติ 8 (เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน) ซึ่งแม้จะยังไม่ใช่ทางพ้นโลก แต่ก็มีคุณค่ามหาศาลการแก้สัมมาทิฏฐิเรื่องสมถะและวิปัสสนา: การเตือนสติผู้ที่มักวิพากษ์วิจารณ์ตำหนิสมถะ โดยชี้ว่าพระพุทธเจ้าก็ทรงอาศัย "จตุตถฌาน" เป็นบาทฐานสู่การบรรลุวิชชาและอภิญญาพุทธพยากรณ์และการติดตามของปัญจวัคคีย์: การพยากรณ์อย่างเอกฉันท์ของพราหมณ์โกณฑัญญะ และการมารออุปัฏฐากพระมหาบุรุษเพื่อรอการตรัสรู้สรุปเนื้อความย่อของไฟล์เนื้อหาในไฟล์นี้เป็นการบรรยายธรรมเชิงพุทธประวัติ เพื่อให้ผู้ฟังเข้าใจ "โครงสร้างของพระพุทธศาสนา" ว่ามีเหตุผลต้นปลายมาจากการบำเพ็ญเพียร ผู้บรรยายเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงพระมหาบุรุษในฐานะ "ปัญญาธิกโพธิสัตว์" (ผู้ยิ่งด้วยปัญญา) ที่ทรงบำเพ็ญบุญกุศลมาตลอด 4 อสงไขย แสนกัป ได้รับพุทธพยากรณ์จากพระพุทธเจ้า 24 พระองค์ จนกระทั่งพระบารมี 30 ทัศเต็มเปี่ยม และได้มาเสด็จอุบัติเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ที่ 25 พระนามว่า โคตมะเมื่อพระชนมายุ 29 พรรษา ทรงเสด็จออกบรรพชา ตัด "พระเมาลี" อธิษฐานโยนขึ้นไปบนอากาศ ท้าวสักกเทวราช (พระอินทร์) ได้เสด็จมารับนำไปประดิษฐานไว้ ณ "พระมหาจุฬามณีเจดีย์" ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผู้บรรยายได้อธิบายแทรกถึงสภาวะของจักรวาลและเขาพระสุเมรุอันเป็นของทิพย์ โดยเชื่อมโยงเข้าสู่หลักปฏิบัติวิชชาธรรมกายว่า "จักรวาลเป็นของทิพย์... ของที่ขึ้นไปก็กลายเป็นทิพย์ อยู่ที่ไหน ปฏิบัติทำให้ถึงธรรมกาย เราเห็นได้ทุกคน" นอกจากนี้ พระภูษา (เสื้อผ้าเครื่องทรง) ที่ทรงเปลื้องออก ก็มีเพื่อนในอดีตชาติ(ฆฏิการพรหม) ที่บรรลุเป็นพระอนาคามี นำไปประดิษฐานไว้เป็น "ทุสสเจดีย์ อยู่ในชั้นอกนิฏฐภพ"ผู้บรรยายได้เจาะลึกถึงกฎแห่งกรรม โดยยกอดีตชาติในสมัยพระพุทธเจ้ากัสสปะ ที่พระโพธิสัตว์ของเราเคยเป็นมิจฉาทิฏฐิ ไม่ยอมไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ซ้ำยังตำหนิพระภิกษุสงฆ์ว่า "พวกสมณะหัวโล้นเนี่ย ดีแต่นั่งอยู่ตามโคนต้นไม้ ไม่เห็นทำอะไร" ด้วยเศษกรรมเพียงเท่านี้ ทำให้ในพระชาติสุดท้าย ทรงต้องทนทุกข์ทรมานบำเพ็ญสมณธรรม "ด้วยความเหนื่อยยาก ยากมาก แทบจะเอาชีวิตไม่รอด 6 ปี... ปางตาย" ในขณะที่พระพุทธเจ้าองค์อื่น ๆ ใช้เวลาตรัสรู้เพียงไม่นานต่อมา ทรงไปศึกษาในสำนักอาฬารดาบส (สำเร็จสมาบัติ 7) และอุทกดาบส (สำเร็จสมาบัติ 8 คือ "เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน") แม้จะทรงทราบว่าฌานสมาบัติเหล่านี้ยังไม่ใช่ทางพ้นทุกข์ ไม่ใช่ "ธรรมชาติที่ไม่ตาย" แต่ผู้บรรยายได้เน้นย้ำตักเตือนชาวพุทธในปัจจุบันว่า อย่าได้นำจุดนี้ไป "วิพากษ์วิจารณ์โจมตีว่า โอ้ยนั่นมันสมถะ ไปติดแต่สมถะ" เพราะแท้จริงแล้ว การปฏิบัติ "ต้องเป็นทั้งศีล สมาธิ ปัญญา ต้องเป็นทั้งสมถะและวิปัสสนาคู่กัน" การตำหนิสมาธินั้นเป็นบาปกรรมมหาศาล เพราะแม้แต่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ทรงใช้สมาธิในชั้น "จตุตถฌาน" เป็นบาทฐานในคืนวันเพ็ญเดือนวิสาขะ เพื่อให้บังเกิด "วิชชา 8 อภิญญา 6" และพระญาณอันวิเศษต่าง ๆ (เช่น อินทรียปโรปริยัตติญาณ) ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญอย่างยิ่งในการใช้โปรดสัตว์โลกได้อย่างตรงประเด็นท้ายที่สุด ผู้บรรยายได้กล่าวถึงพราหมณ์โกณฑัญญะ ผู้เดียวที่กล้าพยากรณ์อย่างมั่นใจว่า พระราชโอรสองค์นี้จะต้องได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าแน่นอน จึงได้พาบริวารออกบวชตามไปเป็น "ปัญจวัคคีย์" เพื่อเฝ้าปรนนิบัติริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา รอคอยวันที่พระมหาบุรุษจะทำ "โมกขธรรมที่พ้นจากความทุกข์" ให้สำเร็จและรู้แจ้งตามปณิธานที่ตั้งไว้สามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com