กำลังใจที่ยังไม่เคยหายไป

ชีวิตของคนเราต้องผ่านทั้งความลำบาก ความทุกข์ยาก และการสูญเสีย ดิฉัน“อนุสรณ์” ชาวลาวผู้เคยอพยพลี้ภัยกว่า 30 ปีหนีภัยมาที่ประเทศไทยในศูนย์อพยพ ต้องเผชิญความหิวโหย ความยากจนและการขาดโอกาสทางการศึกษาหลบเลี่ยงอันตรายเพื่อเอาชีวิตรอดหลังคอมมิวนิสต์เข้าปกครองก่อนจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สหรัฐอเมริกาการเริ่มต้นที่นั่นเป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิต แต่ในที่สุดก็ผ่านมาได้มีครอบครัว มีลูก เป็นกำลังใจสำคัญในวันที่ชีวิตเริ่มดีขึ้นทว่าหลังจากสูญเสียการมองเห็น ทุกสิ่งเหมือนดับลง ความสิ้นหวัง ความโกรธและโรคซึมเศร้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แปดปีที่ผ่านมาชีวิตเหมือนตกนรกแต่ฉันค่อยๆ เรียนรู้และเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเรื่องราวนี้คือการเดินทางจากความทุกข์และความผิดพลาดสู่การลุกขึ้นยืนและเริ่มต้นใหม่ด้วยกำลังใจจากครอบครัวและคนที่อยู่เคียงข้างฉันอยากส่งต่อกำลังใจให้ทุกๆ คน รวมทั้งตัวฉันเองหวังว่าประสบการณ์ของฉันจะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครสักคนได้ก้าวต่อไปขอบคุณที่รับฟังและติดตามเรื่องราวชีวิตนี้ ขอให้ทุกคนโชคดี