Shattered but Unbroken

ในตอนนี้ ฉันอยากมาแชร์ประสบการณ์และส่งกำลังใจให้กับทุกๆ คนโดยเฉพาะพ่อแม่และลูกๆ ที่กำลังเดินอยู่บนเส้นทางของการศึกษาการได้เห็นลูกประสบความสำเร็จในการเรียนเป็นความสุขและความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพ่อแม่ ความพยายามความอดทน และความตั้งใจของลูก ไม่เพียงแต่สร้างอนาคตที่ดีให้กับตัวเองแต่ยังเป็นกำลังใจสำคัญให้กับครอบครัวอีกด้วยสำหรับพ่อแม่ทุกคน ความสำเร็จของลูกคือรางวัลชีวิตเป็นสิ่งที่ทำให้รู้ว่าทุกหยาดเหงื่อและการเสียสละที่ผ่านมา มีความหมายและสำหรับเด็กๆ หรือคนรุ่นใหม่ทุกคน ขอให้เชื่อมั่นในตัวเอง ตั้งใจเรียนมุ่งมั่น และไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค เพราะอนาคตที่สดใสกำลังรออยู่ข้างหน้าขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้ทุกคนเดินต่อไปอย่างเข้มแข็งและเชื่อว่าความสำเร็จจะมาถึงในเวลาที่เหมาะสม

## **จากศูนย์สู่ชีวิตใหม่: เส้นทางนักสู้จากลาวสู่ความฝันในอเมริกา****"อดีตที่เจ็บปวด คือรากฐานของความแข็งแกร่งในวันนี้"**ใน Episode นี้ เราจะมาถ่ายทอดเรื่องราวการเดินทางของชีวิตที่ต้องผ่านบททดสอบอันหนักหน่วง เริ่มต้นจากการตัดสินใจละทิ้งบ้านเกิดภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์ในประเทศลาว สู่การเป็นผู้อพยพที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในประเทศไทย และชีวิตที่ไร้ทางออกในศูนย์อพยพเราจะพาคุณย้อนกลับไปดูวันที่ชีวิตเริ่มต้นจาก **"ศูนย์"** อย่างแท้จริงในสหรัฐอเมริกา: * **กำแพงภาษา:** วันที่สื่อสารไม่ได้แม้แต่คำเดียว * **ความไม่รู้:** การต้องเรียนรู้โลกใบใหม่โดยไม่มีพื้นฐาน * **ความลำบาก:** การต่อสู้ดิ้นรนในดินแดนแปลกถิ่นเพื่อความอยู่รอดแต่ท่ามกลางความมืดมิด สหรัฐอเมริกาได้มอบสิ่งหนึ่งที่ล้ำค่าที่สุดนั่นคือ **"โอกาส"** และความรู้สึกที่ว่า **"เราทุกคนเท่าเทียมกัน"** จากวันที่ไม่มีอะไรเลย จนถึงวันนี้ที่ชีวิตมีความมั่นคง เรียบง่าย และมีความสุขมาร่วมรับฟังเพื่อเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังท้อแท้ ให้รู้ว่าไม่ว่าคุณจะเริ่มจากจุดที่ติดลบแค่ไหน ความพยายามและการได้รับโอกาสที่ถูกต้องสามารถเปลี่ยนชีวิตคุณได้ตลอดไป**ขอบคุณทุกท่านที่เปิดใจรับฟังและร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของผม/ดิฉันครับ**### **ช่องทางการติดตาม:** * [ใส่ชื่อ Social Media หรือ Link ของคุณที่นี่]#Podcast #ชีวิตอพยพ #เริ่มต้นใหม่ #แรงบันดาลใจ #ThaiPodcast #LaoAmerican #TheAmericanDream

In this episode, I share my personal journey of living under a communistsystem and later building a new life in the United States. Arriving in1990, I started from nothing, facing many challenges and uncertainties.Life was not easy, but step by step, I kept moving forward and creatinga better future.Today, I am proud to have a family and to see my daughter pursuing herdreams. She is currently in college studying nursing and will graduatethis August. Watching her work so hard, stay focused, and push throughstress reminds me how strong she is. As a mother, I feel deeply proudand grateful to support her along the way.Even though I did not have the opportunity to receive much educationmyself, I try to give her simple advice and encouragement. I hope mywords, my experience, and my support help guide her. At the same time,being there for her also gives me strength and motivation to keep goingin my own life.I also share about my work at Lighthouse for the Blind, which has beenan important part of my journey. It has helped me stay active,independent, and connected, even when life feels difficult.This episode is about resilience, family, sacrifice, and hope. No matterwhere we start, we can continue to grow, support the people we love, andfind purpose in our journey.

สวัสดีปีใหม่ไทยและสุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะ! ในวาระพิเศษแบบนี้ เราอยากใช้พื้นที่เล็กๆ ตรงนี้เพื่อส่งต่อความรู้สึกที่สะสมมาตลอดทั้งปีอีพีนี้เป็นการเปิดใจ **"ขอบคุณจากหัวใจ"** สำหรับทุกกำลังใจ ความรัก ความหวัง และความห่วงใยที่ทุกคนมอบให้กัน บางครั้งในวันที่วุ่นวาย เราอาจจะไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำขอบคุณอย่างเต็มที่ แต่วันนี้คือโอกาสที่ดีที่สุดที่เราจะบอกว่า... ทุกแรงสนับสนุนของคุณมีความหมายกับเรามากแค่ไหน**ขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับ:** * **เพื่อน พี่ และน้อง:** ที่คอยเคียงข้างและซัพพอร์ตกันเสมอมา * **ครอบครัวที่รัก:** โดยเฉพาะลูกสาวและสามีที่เป็นพลังใจสำคัญที่สุดในชีวิตนอกจากคำขอบคุณแล้ว เราขอมอบคำอวยพรให้ผู้ฟังทุกท่านมีความสุขในวันสงกรานต์ปีนี้ ขอให้มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ปราศจากโรคภัย และหากปรารถนาสิ่งใด ก็ขอให้สมหวังดั่งใจหมายทุกประการ**"รักทุกคนเสมอ และขอบคุณที่ก้าวเดินไปด้วยกันนะคะ"****ช่องทางการติดตาม:**[ใส่ลิงก์ Social Media ของคุณที่นี่]#สงกรานต์2569 #สวัสดีปีใหม่ไทย #PodcastThailand #ขอบคุณจากใจ #ความรักความผูกพัน

In this episode, I share my journey of starting a new life in the UnitedStates in 1990. Coming as a refugee with very little, I was given achance to begin again—but it was not easy. Everything was new to me. Theculture was different, the language was unfamiliar, and I experienced adeep culture shock.I had to learn how to navigate daily life from the ground up. Simplethings like communication, transportation, and understanding how thingswork became daily challenges. I started working in manufacturing andpackaging jobs, even though I didn’t know English and had no formaleducation. Every day felt like a struggle, and I made many mistakesalong the way.But those mistakes became my greatest teachers. Step by step, I learned,adapted, and grew stronger. This experience shaped who I am today. Ittaught me resilience, patience, and the importance of never giving up,even when life feels overwhelming.This episode is not just about hardship—it’s about hope, courage, andthe power of starting over. If you’ve ever felt lost, struggled withchange, or had to rebuild your life, this story is for you.

In this episode, I would like to wish everyone a Happy New Year. Aprilis a special time of year in Lao culture, marking the Lao New Year—atime filled with joy, tradition, and togetherness. It is a season whenpeople travel from near and far to return home, reunite with family andfriends, and celebrate life.During this festival, there is an abundance of food, laughter, music,and dancing. One of the most meaningful traditions is the waterfestival, where people splash water on each other as a symbol ofcleansing, renewal, and good luck for the year ahead. The streets comealive with celebration, and for a moment, everyone shares in happinessand unity.Even though this time of year brings back many beautiful memories forme, it also reminds me of how much life has changed. I no longer have ahome to return to in Asia. Since coming to the United States in 1990, Ihave built a new life here. Now, in 2026, I realize that this countryhas become my home.Looking back, life in Laos was extremely difficult. Under the conditionsat that time, there was very little freedom, limited access to food, andconstant fear. Speaking freely was not always safe, and many peoplefaced unimaginable hardships. Survival itself was a daily challenge, andmany lives were lost. These experiences shaped who I am today.Because of that past, I carry deep gratitude for the life I have now.Living in the United States has given me opportunities, safety, and thefreedom to speak and live openly. It is something I never take forgranted.This New Year, while I may not be able to return to the place I oncecalled home, I hold onto the memories, the culture, and the spirit ofcelebration in my heart. I wish everyone happiness, good health, andpeace in the year ahead. Wherever you are, may you find joy, connection,and a place to call home.

In this episode, I want to share something close to my heart—celebratingLao New Year in April. This special time of year is full of joy,tradition, and connection. It’s when families come together, peoplereturn home, and communities celebrate with love and laughter.Lao New Year is not just a celebration—it’s a beautiful culturaltradition. We prepare a lot of food, gather to eat together, and visittemples to pray and reflect. One of the most joyful parts is the waterfestival, where people splash water on each other as a symbol ofcleansing, renewal, and good wishes for the year ahead.Even though I am far from home, I deeply miss these moments—thetogetherness, the warmth, and the sense of belonging. But in my heart,those memories are still alive.Today, I would like to wish everyone a Happy Lao New Year. May your lifebe filled with happiness, health, and new beginnings. No matter whereyou are, take a moment to appreciate life, cherish your loved ones, andmove forward with hope.Have a beautiful year ahead.

In this episode, I want to share a real and honest reflection oneveryday life—the struggles, the challenges, and the many mistakes alongthe way. Life is not easy. Sometimes it feels overwhelming, complicated,and heavy. There are moments when I feel ashamed, guilty, anddisappointed in myself, especially when things don’t go as planned.But I’m learning to see things differently. Every mistake, no matter howpainful, is part of my learning curve. It doesn’t define who I am—ithelps me grow. Even though it feels like I should have figured thingsout by now, I remind myself that it’s never too late to learn, toimprove, and to keep going.Life comes with both good and bad moments. Some days are harder thanothers, but each day is another opportunity to try again. This episodeis about accepting imperfection, letting go of self-judgment, andfinding the strength to move forward—no matter how slow the progress mayfeel.If you’ve ever felt like you’re not good enough, or that you’ve made toomany mistakes, you’re not alone. We’re all learning, every single day.And at the end of it all, we just have to keep moving forward.

ในบางช่วงของชีวิตความเจ็บปวดและความยากลำบากอาจกลายเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำแต่ในขณะที่เผชิญอยู่ มันคือช่วงเวลาที่หนักหนาและแทบเอาชีวิตไม่รอด ตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับไปเรื่องราวเหล่านั้นอาจถูกเล่าขานได้ แต่ความรู้สึกในวันนั้นไม่มีวันเหมือนเดิมในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันประสบการณ์ชีวิตที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากอย่างแสนสาหัสจากการใช้ชีวิตอย่างลำเค็ญในประเทศไทย หลังจากต้องลี้ภัยจากบ้านเกิดอย่างกะทันหันชีวิตที่ต้องหลบซ่อน วิ่งหนีเอาตัวรอดครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกือบสูญเสียชีวิตหลายครั้งเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง และความไม่แน่นอนแม้จะเป็นความทรงจำที่เลวร้ายที่สุด เปรียบเหมือนการตกนรกทั้งเป็นแต่ก็เป็นบทพิสูจน์ของความเข้มแข็งและการเอาชีวิตรอด เรื่องราวนี้ไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดแต่ยังเป็นการเตือนใจว่า มนุษย์เรามีพลังที่จะก้าวผ่านสิ่งที่ยากที่สุดได้ตอนนี้ขอชวนทุกคนมารับฟังเรื่องราวที่ทั้งเจ็บปวดและทรงพลัง เรื่องราวของการหนี การสู้และการมีชีวิตรอด ที่จะไม่มีวันลืม

Life is not easy. Sometimes it feels complicated, overwhelming, and fullof challenges that don’t seem to have simple answers. In this episode, Ishare my experience of starting over in a new place, adjusting to a newjob, and facing the stress that comes with it.Work can be difficult, especially when everything feels unfamiliar.There are moments when I make mistakes, feel frustrated, and questionmyself. Some days are harder than others. But even through the struggle,I remind myself that trying my best is enough—and that growth comes fromthese difficult moments.One thing that makes the journey a little easier is the people aroundme. I am grateful to have kind and supportive coworkers. Even though Isometimes feel a sense of distance or isolation, I know I am not alone.Small moments—like sharing food or snacks, or simply being present withothers—can mean so much. It’s not always easy to connect, but the effortmatters.Life is a mix of good days and bad days. Some days feel heavy, whileothers bring hope and strength. This episode is a reminder that evenwhen life feels hard, we keep moving forward. Step by step, day by day,we continue—learning, adapting, and finding our way.No matter how challenging life gets, we are still here. And that meanssomething.

ในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวชีวิตของคนลี้ภัยที่มาเริ่มต้นใหม่ในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี 1990กว่า 30 ปีที่ผ่านมา ชีวิตค่อย ๆ ดีขึ้นผ่านความยากลำบาก การต่อสู้ และอุปสรรคมากมายแต่เมื่อชีวิตกำลังไปได้ดี กลับต้องเผชิญกับการสูญเสียการมองเห็น ซึ่งนำมาซึ่งความน้อยใจความเสียใจ และความกดดันจนกลายเป็นภาวะซึมเศร้าแม้จะเจ็บปวดและยากลำบาก แต่ฉันยังคงเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป ฉันเริ่มเรียนรู้การดูแลตัวเองการใช้ชีวิตในความมืด การเดินทางด้วยตัวเอง และการใช้เทคโนโลยีเพื่อช่วยให้ชีวิตสะดวกขึ้นโดยเฉพาะการใช้ VoiceOver ที่ช่วยเปิดโลกใหม่ให้กับฉัน แม้ว่ายังเรียนรู้ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อยและยังคงพัฒนาตัวเองต่อไปทุกวันประสบการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันอยากส่งต่อกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญปัญหา ไม่ว่าจะหนักแค่ไหนเราสามารถหาทางแก้ไขและก้าวผ่านมันไปได้ ฉันยังมีความตั้งใจอยากช่วยเหลือผู้พิการทางสายตาไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้โทรศัพท์ เทคโนโลยี หรือการใช้ชีวิตประจำวันหากใครกำลังมองหากำลังใจ หรืออยากเรียนรู้ไปพร้อมกัน อยากให้ติดตามเรื่องราวชีวิตของฉันเพราะฉันเชื่อว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาสามารถเป็นประโยชน์และสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่นได้แม้ชีวิตจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เรายังต้องเดินต่อไป ขอให้ทุกคนเข้มแข็งและขอให้โชคดีในเส้นทางของตัวเอง

Sometimes life brings both success and failure. We go through mistakes,hardship, poverty, and even the struggle of escaping danger or startinglife over. Along the journey we face many obstacles, but withdetermination and perseverance we find a way to move forward. Over timelife may begin to improve. Little by little we build stability, create ahome, and achieve things through our own hard work and strength.But life can change in a single moment. Sometimes a turning pointarrives without warning, bringing loss that is deep and painful. For me,that moment was losing my eyesight. It has been almost eight years sincemy vision disappeared, and the change transformed everything in my life.At first, the pain felt unbearable. My world became dark not onlyphysically but emotionally. I felt lost, hopeless, and broken. Therewere times when I felt like my life had no value anymore. I did not wantanything. I did not want to continue. The weight of the loss wasoverwhelming, and I struggled to find a reason to move forward.However, even in the darkest moments, love can become a light. Mychildren and my family became that light for me. Their encouragement,care, and belief in me slowly helped me stand again. They reminded methat my life still matters and that I still have a purpose.Learning to live without vision has not been easy. Every day bringschallenges, frustration, and moments of doubt. But it has also taught mestrength I never knew I had. With the support of my family and thecourage to keep going, I continue to rebuild my life step by step.In this episode, I want to share the truth about loss, pain, andresilience. Even when life takes away something precious, it does notmean the story is over. Sometimes the people who love us become thereason we keep walking forward, even when the path is dark.

Podcast Episode DescriptionIn this episode, I want to share my journey of trying to become moreindependent while living with vision loss. Independence is somethingmany people take for granted, but when you cannot see, even simplethings can become very difficult. Some days it feels like life isgetting harder and many things seem almost impossible.Technology can help people who are blind or have low vision. There aretools and devices that make life easier, but many of them are also verycomplicated and sometimes stressful to learn. I keep trying to learnbecause I want to be as independent as possible. Even though it ischallenging, I don’t want to give up.Sometimes I wish I could just live like before and be “normal,” but lifehas changed and I have to accept a new reality. There are moments when Ifeel frustrated, sad, or overwhelmed. I also feel worried about askingfor help too often. My family and friends are very kind and supportive,and I am truly grateful for them. But sometimes I feel ashamed because Idon’t want to be too much work for anyone. Everyone has their own life,responsibilities, and struggles.Before my vision loss, I worked very hard. I was independent and I tookcare of other people. Now life feels unfair sometimes because I needhelp from others. That feeling can be heartbreaking. Still, I remindmyself that life can change for anyone, and we all need support atdifferent times.Even though this journey is difficult, I continue to move forward. Ihope to receive more training, learn new skills, and become stronger andmore confident. My goal is to keep improving and to build a life where Ican do as much as possible on my own.If you or someone you love is going through vision loss or a major lifechange, I hope this episode reminds you that you are not alone. Thejourney may be hard, but with patience, learning, and support, we cankeep moving forward one step at a time.

Episode Description: A New Life Beginning in 1990In this episode, I want to share a part of my life journey that began in1990, the year I arrived in the United States as a refugee. It was thebeginning of a completely new life. Everything was unfamiliar—newlanguage, new culture, and many obstacles along the way.Starting over was not easy. Life was full of difficulties anduncertainty. I did not speak English, I had no money, and I did not knowhow life in America worked. Like many refugees, my family and I had towork very hard just to survive. We worked long hours and overtime, doingwhatever jobs we could find in order to build a better life.At the beginning, I was not very lucky with my sponsor. They were notkind or supportive, which made the transition even harder. But life alsobrought good people into my path. I met others who had also come toAmerica to start over. Together, we supported one another and workedhard to build a foundation for a new life in this country.Many families like ours worked nonstop. Everyone in the family had tocontribute. We struggled, sacrificed, and pushed forward every day sothat our families could have a better future. Some people were fortunateto have strong support systems and took care of each other along theway.As for me, I was just one person trying to survive. I worked hard eventhough I didn’t know the language and had very little money. The roadwas not easy, but step by step I kept going. Looking back now, I realizethat those struggles shaped who I am today.Life is full of challenges, failures, and mistakes. But thoseexperiences can also strengthen our hearts and teach us valuablelessons. The hardships of the past helped build resilience and couragewithin me.Today, I want to share this story to remind everyone that no matter howdifficult life becomes, we must continue to move forward. Never give up.Every challenge can become a lesson, and every struggle can make usstronger.To anyone who is facing hardship right now—keep fighting, keepbelieving, and keep going. Your journey is not over yet.

In the last episode, I shared how disappointed, sad, and stressed I feltbecause of challenges at work. Living and working with vision loss isnot easy. Some days are good, but some days are very difficult. I oftenfeel like I have no choice but to keep going, even when the work becomesstressful and painful.Because I cannot see, many things at work are more challenging.Sometimes I make mistakes, and sometimes people are not happy. On thosedays, I feel frustrated and discouraged. But I remind myself that everyday is also a chance to learn something new.Work teaches me how to deal with different situations and differentpeople. There can be drama, misunderstandings, and stress, but I try mybest to avoid conflict and stay focused on doing my job. Avoiding dramais not always easy, but it is important for my peace of mind.Even on the hardest days, I try to be grateful. I am thankful to have ajob, to have income, and to be able to support and take care of myself.My goal is to do my best and not create more work or problems forothers.This journey is not perfect, but it is real life. Every day I continuelearning, growing stronger, and finding ways to move forward.

Title: The Reality of the Struggle: Mistakes, Isolation, and Moving ForwardWork isn’t always a success story. Sometimes, it’s a battle against stress and isolation. Today, I’m sharing my recent experiences with "mission loss" and the pain of making mistakes in a high-pressure environment. I talk honestly about why I value hard work, the need for human connection over isolation, and my commitment to keep showing up even when it hurts.

Podcast Episode DescriptionIn 1990, I arrived in the United States as a refugee, beginning acompletely new chapter of life after years of hardship. Starting over ina new country was not easy. I didn’t know the language, I had no money,and everything around me felt unfamiliar and overwhelming. Every day wasa struggle just to survive and figure out how life worked in this newplace.I had to work in factories and take on any job I could find. The workwas hard and the days were long, but I kept going because I had apurpose. I wanted a better life not only for myself but also for myfamily. I wanted my parents and my younger siblings to have a betterfuture, especially the chance for a good education and a more stablelife.Living far away from family brought a deep sense of loneliness. Therewere many moments of isolation, working long hours and carrying theweight of responsibility. Life felt quiet and empty at times, but thedetermination to survive and support my loved ones kept me movingforward.Looking back now, I realize that the difficulties and struggles werealso my greatest teachers. Every obstacle helped shape who I am today.The hardships taught me resilience, patience, and gratitude. Withoutthose challenges, I might not have grown into the person I am now.Today, I feel thankful for the journey—even the painful parts. I’mgrateful for the struggles, the obstacles, and the lessons that camewith them. They helped build strength and gave meaning to the path I’vewalked.In this episode, I want to share encouragement for anyone who isstarting a new life in a foreign country. No matter how difficult thejourney may feel, remember to give yourself strength and keep movingforward. Life may test us, but we all have the power to continue, grow,and create a better future.Wherever you are in your journey, don’t give up. Keep believing inyourself and keep going.

Episode Description:ในตอนนี้ ฉันอยากเล่าเรื่องราวการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสหรัฐอเมริกาในฐานะผู้ลี้ภัยเมื่อปี 1990 ชีวิตในวันนั้นไม่ได้ง่ายเลยฉันมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ภาษาอังกฤษ ไม่มีการศึกษา และไม่เข้าใจวัฒนธรรมใหม่ๆ รอบตัว ทุกอย่างดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนการเริ่มต้นจากศูนย์ในประเทศที่ไม่คุ้นเคยทำให้ฉันต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งความลำบาก ความยากจนความรู้สึกโดดเดี่ยว และความล้มเหลวหลายครั้ง ฉันเคยทำผิดพลาดเคยตัดสินใจพลาด และเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เราจะไหวไหม”แต่ทุกความผิดพลาดกลับกลายเป็นบทเรียนที่มีค่าทุกความล้มเหลวกลายเป็นครูที่สอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้นการไม่รู้ภาษา ทำให้การทำงานยากกว่าคนอื่นหลายเท่า การไม่มีการศึกษาทำให้ต้องใช้แรงกายมากกว่าความรู้ แต่ฉันเลือกที่จะไม่ยอมแพ้เพราะฉันรู้ว่าถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันต้องสู้ ต้องอดทนและต้องเรียนรู้ตลอดเวลาเส้นทางชีวิตของผู้ลี้ภัยไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันเต็มไปด้วยน้ำตาความกลัว และความกดดัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เต็มไปด้วยความหวัง โอกาสและความฝัน ฉันเรียนรู้ว่าความลำบากไม่ได้อยู่กับเราตลอดไปถ้าเรายังเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ก็ยังดีกว่าหยุดนิ่งตอนนี้ฉันมองย้อนกลับไปในปี 1990 แล้วรู้สึกภูมิใจในตัวเองภูมิใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ภูมิใจที่ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดมาได้ประสบการณ์เหล่านี้หล่อหลอมให้ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง อดทนและเห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้นฉันอยากใช้เรื่องราวของตัวเองเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญความยากลำบากไม่ว่าคุณจะเริ่มต้นจากศูนย์ ไม่รู้ภาษา ไม่มีเงินหรือรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว ขอให้จำไว้ว่า ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบแต่มันคือบทเรียน ความลำบากไม่ใช่คำสาป แต่มันคือกระบวนการเติบโตถ้าฉันทำได้ คุณก็ทำได้เช่นกัน ขอให้ตอนนี้เป็นแรงบันดาลใจให้คุณลุกขึ้นสู้เชื่อมั่นในตัวเอง และก้าวเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ทุกก้าวมีความหมาย

ชีวิตของคนตาพิการไม่ใช่เรื่องง่ายโดยเฉพาะเมื่อเราต้องเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ ๆความไม่คุ้นเคยทำให้บางครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว เศร้าใจและตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมชีวิตต้องเป็นแบบนี้ บางวันเราทำใจได้บางวันกลับรู้สึกหนักหนากว่าที่คิด การต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้อื่นทั้งที่ครั้งหนึ่งเราเคยทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเองเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบายแต่ท่ามกลางความยากลำบาก ยังมีความอบอุ่นจากผู้คนรอบตัวผู้คนที่คอยช่วยเหลือ ดูแล และมอบความเข้าใจให้เสมอ การเดินทางครั้งนี้โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ประเทศไทย ทำให้ฉันได้เห็นมุมมองใหม่ของชีวิตได้สัมผัสกับความใจดี ความเรียบง่าย อาหารอร่อย และค่าครองชีพที่ไม่แพงตอนนี้ของพอดแคสต์จึงเป็นการแบ่งปันทั้งความรู้สึก ความท้าทายและความขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณทุกคนที่คอยอยู่ข้าง ๆแม้ในวันที่ฉันอ่อนแอหรืองอแงขอบคุณสำหรับความเมตตาและกำลังใจที่ทำให้ฉันก้าวต่อไปได้ค่ะ

Traveling to a new place is never easy, but doing it with vision lossbrings an entirely different set of challenges. In this episode, I sharethe emotional and practical realities of navigating unfamiliarenvironments — the confusion, the frustration, and the quiet moments ofself-doubt. Sometimes it feels overwhelming. Sometimes it feels lonely.There are moments of sadness, moments of embarrassment, and moments whenasking for help feels harder than the obstacle itself.Living without sight is something many people struggle to fullyunderstand. Simple tasks can become complex, and unfamiliar spaces canfeel disorienting. Some days feel empowering, while others feel heavyand discouraging. But through these experiences, I’ve learned somethingimportant: growth often comes from discomfort.This journey has shaped me into a stronger, more patient, and morepresent person. I’m learning to appreciate small victories, meaningfulconnections, and moments that might otherwise go unnoticed. My hope isthat by sharing these honest experiences — the good and the difficult —someone out there might feel less alone, more understood, or moreencouraged to keep moving forward.

การเดินทางกลับถึงสหรัฐอเมริกาเป็นเหมือนการกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้งจากอากาศอบอุ่นสู่ความหนาวเย็น จากช่วงเวลาแห่งการเดินทางสู่ชีวิตประจำวันการกลับไปทำงาน การเริ่มหาเงิน และการสู้ชีวิตต่อไปในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกหลังจากได้ใช้ชีวิตที่เมืองไทยสถานที่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของผู้คน อาหารที่แสนอร่อยและบรรยากาศที่งดงาม ขอบคุณจากใจจริงถึงเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆและทุกคนที่ดูแล เอาใจใส่ และมอบความช่วยเหลืออย่างดีที่สุดแม้ว่าการมองไม่เห็นจะทำให้การเดินทางไม่ง่ายบางครั้งอาจรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเมตตาความเข้าใจ และความรักจากผู้คนรอบข้างอยากฝากเป็นกำลังใจให้กับทุกคน ไม่ว่าเราจะเผชิญข้อจำกัดแบบใดชีวิตยังคงมีความหวัง ยังมีโอกาส และยังมีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอขอบคุณทุกช่วงเวลา และขอบคุณจากหัวใจจริง ๆ 💙

Welcome back to the USA. After spending one month in Thailand, I’mfinally home, and this episode is a reflection on that journey. Thailandwelcomed me with warmth, kindness, and unforgettable experiences. Yes,it was incredibly hot, but the generosity of the people made everythingfeel light and meaningful.I want to express my deepest gratitude to my friends and family inThailand. Thank you from the bottom of my heart for your care, yourpatience, and your kindness. Every moment — the laughter, thechallenges, the discoveries — will stay with me.Coming back home brings a different kind of comfort. Back to work, backto routine, back to a space where I know where everything is. Noconfusion, no adjustment, just familiarity. It’s a reminder that home isnot only a place, but also a feeling of grounding and stability.In this episode, I share what this trip taught me about appreciation,resilience, and perspective. Life is a mix of good times and hard times,and both are equally important. Travel, change, and challenges push usto grow, even when things feel uncomfortable.Life is short. Sometimes we move so fast that we forget to trulyexperience the present. It’s not always easy, but we all have theability to keep moving forward. To adapt. To learn. To appreciate.Join me as I reflect on gratitude, growth, and the simple beauty ofeveryday life.

In this episode, I want to share something very personal — the realityof navigating life when even simple things, like light, can become achallenge. Traveling to a new place, especially a new country, is notalways exciting or glamorous for me. Sometimes it’s confusing,overwhelming, and honestly, painful.There are days when everything feels heavy. Days filled withfrustration, self-doubt, and that quiet anger I sometimes carry inside.I often find myself asking, Why is this so hard? Why do I feel so upset?But then there are other days — brighter days — when things flow moreeasily, when I feel strong, capable, and hopeful.Life is unpredictable like that. Some days are good. Some days are not.And maybe that’s just part of being human.This episode is about those ups and downs. About the emotional side offacing challenges that many people never see. It’s about struggle,resilience, and the quiet courage it takes to keep going even whenthings feel difficult. Because even though life is not easy, I trulybelieve — we can do it.

ทุกคนย่อมมีความฝัน… ฉันก็เช่นกันความฝันบางอย่างอาจดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันมันก็อาจเป็นไปได้เช่นกัน ชีวิตทำให้เราอยากลองเป็นหลายสิ่งอยากทำหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการจัดรายการ การเป็นอาสาสมัคร หรือบทบาทอื่นๆ ที่เราเคยจินตนาการไว้แต่ความฝันก็คือความฝันบางอย่างสำเร็จ บางอย่างต้องปล่อยวางเส้นทางชีวิตไม่เคยง่าย มีทั้งความหวัง ความท้อแท้ ความผิดหวังและการเริ่มต้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าฉันเองก็เป็นเพียงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคเหล่านั้นในตอนนี้ ฉันอยากชวนทุกคนที่เข้ามารับฟัง มาร่วมแบ่งปันมุมมองเกี่ยวกับ“ความฝัน” ไม่ใช่แค่ความฝันที่สวยงามแต่รวมถึงความฝันที่เราต้องต่อสู้เพื่อรักษามันไว้เพราะแม้ชีวิตจะไม่ง่ายเราก็ยังสามารถเดินต่อ และสานฝันต่อไปได้ขอให้ทุกคนโชคดีค่ะ

Traveling to Thailand has been one of the most meaningful challenges ofmy life. The heat, the unfamiliar surroundings, and the constant need toadapt made everything feel intense at first. I quickly realized how muchI had to learn — not just about a new country, but about myself.This is my first time navigating Thailand with vision loss, and everystep has been a test of patience, courage, and resilience. Sometimes Istruggled to keep up. Sometimes it felt overwhelming. But I kept movingforward because learning to navigate life — whether living here orvisiting — requires facing discomfort and uncertainty.Despite the difficulties, Thailand has been an incredibly beautifulexperience. The food is amazing, the people are kind, and the countryitself feels welcoming and vibrant. Traveling without eyesight can bepainful and exhausting, but it has also shown me how much joy can stillbe found in new places, new flavors, and human connection.Most of all, this journey has reminded me that challenges and beauty canexist at the same time. Even when things are hard, there is still somuch to appreciate.Thank you for listening, and thank you to everyone who has shownkindness along the way.

In this episode, I want to share my experience traveling in Thailand. Wehave been here for one week, and this journey has taught me manylessons. Sometimes we forget how big the gap is between high class andlow class, between the wealthy and the poor. Seeing this reality upclose is very sad, but it also opened my heart and my perspective.This trip helped me understand what it really means to live a “normal”life. We don’t have to compete with wealth or status. Being normal isenough—being happy, enjoying good food, sharing moments with friends,and being surrounded by family who truly care for you. Those simplethings matter more than anything.Along the way, I met many people who touched my heart. One moment thatstayed with me was meeting a man singing on the street for money. It waspainful to see, but it reminded me how many people are strugglingquietly. I hope I can see him again, talk with him, learn his story, andmaybe find a way to help. I want to help build connection and communityin Thailand, even if I don’t yet know what that looks like.This episode is not just about travel—it’s about humanity, compassion,and understanding that none of us are alone. Life can be hard. I amstruggling too. But if we walk together, support each other, and openour hearts, we can get through it.Thank you for listening and walking this journey with me.

ชีวิตแห่งการเดินทางไม่เคยเป็นเรื่องง่าย เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมายไม่ต่างจากชีวิตของคนเรา ที่ต้องผ่านความผิดพลาด การเรียนรู้และการดำเนินชีวิตจากประสบการณ์จริง บางช่วงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังแต่สุดท้ายเราก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปในเอพิโซดนี้ ฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวการเดินทางสู่ประเทศไทยการเดินทางที่ไม่ได้มีแค่การท่องเที่ยว แต่เป็นการเดินทางของหัวใจได้พบเจอสิ่งดี ๆ มากมาย ทั้งผู้คนที่น่ารัก อาหารอร่อย ธรรมชาติสวยงามและชายหาดที่ให้ความรู้สึกสงบและเยียวยาระหว่างทาง ฉันได้พบกับคนพิการทางสายตา และอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแม้สุดท้ายจะยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันอย่างที่ตั้งใจแต่ก็ทำให้เกิดคำถามในใจว่า เขาดำเนินชีวิตมาได้อย่างไร ผ่านอุปสรรคต่าง ๆมาได้อย่างไร และถ้ามีโอกาส ฉันอยากเรียนรู้จากเขาอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และอยากช่วยเหลือในสิ่งเล็ก ๆ ที่ฉันพอจะทำได้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเทคโนโลยีหรือวิธีการใช้ชีวิตเอพิโซดนี้อยากส่งต่อกำลังใจให้กับทุกคน ไม่ว่าชีวิตจะยากแค่ไหนอุปสรรคจะมากเพียงใด เราทุกคน “ทำได้” และ “ต้องทำได้”ขอให้เราเดินไปด้วยกัน อย่าท้อแท้กับชีวิต เพราะอุปสรรคมีอยู่เสมอแต่การก้าวเดินต่อไปคือสิ่งสำคัญที่สุดขอให้เรื่องราวนี้เป็นกำลังใจเล็ก ๆให้กับทุกคนที่กำลังเดินทางบนเส้นทางชีวิตของตัวเอง

ชีวิตแห่งการเดินทางไม่เคยเป็นเรื่องง่าย เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมายไม่ต่างจากชีวิตของคนเรา ที่ต้องผ่านความผิดพลาด การเรียนรู้และการดำเนินชีวิตจากประสบการณ์จริง บางช่วงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังแต่สุดท้ายเราก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปในเอพิโซดนี้ ฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวการเดินทางสู่ประเทศไทยการเดินทางที่ไม่ได้มีแค่การท่องเที่ยว แต่เป็นการเดินทางของหัวใจได้พบเจอสิ่งดี ๆ มากมาย ทั้งผู้คนที่น่ารัก อาหารอร่อย ธรรมชาติสวยงามและชายหาดที่ให้ความรู้สึกสงบและเยียวยาระหว่างทาง ฉันได้พบกับคนพิการทางสายตา และอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแม้สุดท้ายจะยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันอย่างที่ตั้งใจแต่ก็ทำให้เกิดคำถามในใจว่า เขาดำเนินชีวิตมาได้อย่างไร ผ่านอุปสรรคต่าง ๆมาได้อย่างไร และถ้ามีโอกาส ฉันอยากเรียนรู้จากเขาอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และอยากช่วยเหลือในสิ่งเล็ก ๆ ที่ฉันพอจะทำได้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเทคโนโลยีหรือวิธีการใช้ชีวิตเอพิโซดนี้อยากส่งต่อกำลังใจให้กับทุกคน ไม่ว่าชีวิตจะยากแค่ไหนอุปสรรคจะมากเพียงใด เราทุกคน “ทำได้” และ “ต้องทำได้”ขอให้เราเดินไปด้วยกัน อย่าท้อแท้กับชีวิต เพราะอุปสรรคมีอยู่เสมอแต่การก้าวเดินต่อไปคือสิ่งสำคัญที่สุดขอให้เรื่องราวนี้เป็นกำลังใจเล็ก ๆให้กับทุกคนที่กำลังเดินทางบนเส้นทางชีวิตของตัวเอง

Welcome to Thailand. In this episode, I would like to share myexperience traveling to Thailand as a person without eyesight. Travelingis not easy for me—I cannot see, and every step comes with challenges.But even when it feels difficult, I believe it is still possible. We cando it.Thailand is a beautiful country. The weather is nice, the food isamazing, and the people are kind. At the same time, life here can feelvery different. There is a big gap between upper class and lower class,between wealthy people and those who struggle. There doesn’t seem to bemuch middle class. You can see the contrast everywhere—from high-endWestern-style places to local neighborhoods.Fancy places offer comfort and good service, but everything isexpensive. You pay more for that lifestyle. I choose a simpler, morenormal life. I like local food, local places, and good prices. I don’thave a lot of money, but that doesn’t mean I can’t enjoy life. Simpleliving can still be comfortable, meaningful, and full of joy.This journey reminds me that everyone can choose how they want to live.High class or simple life—it’s about what makes you feel comfortable andhappy. Even with challenges, especially as someone who cannot see, I amgrateful for this experience.Thank you so much to everyone who supports me and walks with me on thisjourney.

การเดินทางของคนตาบอดไม่ใช่เรื่องง่าย เต็มไปด้วยอุปสรรค ความไม่แน่นอน และความกลัวมากมาย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เช่นกัน เมื่อเราเลือกที่จะก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง อุปสรรคที่เคยดูเหมือนกำแพงสูง ก็อาจกลายเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิตในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันประสบการณ์การเดินทางของตัวเอง การเผชิญหน้ากับความท้าทาย การผจญภัยในโลกที่มองไม่เห็น และการเรียนรู้ที่จะยอมรับความช่วยเหลือจากผู้อื่น แม้จะเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่อยากยืนด้วยตัวเองให้ได้มากที่สุดการเดินทางครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่า ความเข้มแข็งไม่ได้หมายถึงการทำทุกอย่างคนเดียว แต่คือการกล้าที่จะขอความช่วยเหลือ ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกความห่วงใย และทุกมือที่ยื่นเข้ามาดูแลกันอย่างอบอุ่น เรื่องราวนี้อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่เต็มไปด้วยความจริง ความหวัง และหัวใจของการไม่ยอมแพ้

In this episode, I want to share my experience of traveling outside mycomfort zone and the challenges that come with it. Traveling overseas,especially to Thailand, is not easy for me. It takes a lot of courage,patience, and strength. I face many struggles along the way, andsometimes the stress feels overwhelming. But even with fear anduncertainty, I still want to try.This journey is about learning how to be independent while alsoaccepting help when I need it. That part is not easy for me. I alwayswant to do things on my own, but traveling has taught me that asking forand accepting help does not mean weakness—it means growth. Every stepcomes with hard work, unexpected moments, and emotional challenges, butI believe it is worth it.No matter what we do in life, there will always be obstacles. We may notknow what will happen next, and that can be scary. But we can choose tohope for the best, keep moving forward, and trust ourselves. This tripreminds me that even when things are stressful and complicated, we arestronger than we think.Thank you so much to everyone who supports me, encourages me, and walkswith me on this journey. Your kindness means more than words can say. Ihope my story can inspire others to keep trying, even when the roadfeels difficult.

In this episode, I want to share honestly about how busy and complicated life has become as we enter a new year. Life doesn’t always slow down when the calendar changes, and right now I am facing many doctor appointments for my eyes. The doctors have mentioned surgery, and I am truly struggling with the decision. I feel scared, uncertain, and overwhelmed, and I don’t always know what the right choice is.At the same time, life brings both bad news and good news. While I am dealing with my own health challenges, I am incredibly proud of my daughter. She is graduating from TCU University in Phoenix, studying nursing, and she has been accepted into the Navy Nurse Candidate Program. Seeing her hard work, strength, and bright future gives me hope and reminds me that good things still happen, even during difficult times.This episode is about living in between emotions—worry and pride, fear and gratitude. I am struggling, but I am also deeply thankful for my family. They are kind to me, they listen when I cry, and they take such good care of me when I feel weak. Their love gives me strength to keep going.Thank you to everyone who listens and supports me. Life may be busy, confusing, and painful at times, but appreciation, love, and family help us move forward, one day at a time.

In this episode, I want to begin with a heartfelt thank you to everyonewho has supported me and walked alongside me. As we welcome 2026, I wisheach of you a year filled with strength, hope, and peace. Thank you forbeing part of my journey and for your continued support into the newyear.I also want to share a piece of my life, even though it’s not easy totalk about. Recently, I went to a doctor’s appointment and learned thatI will need surgery. Life can be complicated, and sometimes the news wereceive is not what we expect. I’m not ready to share all the details,but I want to be honest about how challenging this time has been for me.I am deeply grateful to my husband and my daughter, who traveled with mefrom Spokane to Seattle for my appointment. The long trip, the waiting,and the experience with the doctors were all very challenging,especially when I cannot see clearly and must accept what is happening.It’s hard—physically and emotionally—but I am learning to accept andkeep moving forward.This episode is a reminder that difficulties are a part of life, and youare not alone in your struggles. Even when things feel dark oroverwhelming, we find strength in love, family, and support from others.Thank you for your kindness, your understanding, and your love.Together, we continue to move forward, one step at a time.Happy New Year, and thank you for being here.

Episode DescriptionIn this episode, I want to say thank you from the bottom of my heart. Thank you to my family, my friends, my mother-in-law, father-in-law, and Laila for being part of my life over the past eight years. I truly appreciate every single one of you.There were times when I felt deeply depressed, sad, angry, and completely alone. Life was not easy, and some days felt very dark. But even in those moments, you all stood by my side. You gave me support, strength, hope, and love when I needed it most. Because of you, I never truly walked alone.I also want to thank everyone who supports and listens to my podcast. Your kindness, encouragement, and understanding mean more to me than words can explain. This podcast is my way of sharing my real-life experiences—both the bad times and the good times—and being honest about the journey I’ve been through.Through everything, you stayed with me, believed in me, and reminded me that love and support still exist. I want this episode to be a reminder that no matter how hard life gets, we are never truly alone. I hope my story can give comfort, strength, and hope to anyone who may be struggling.Thank you all so much for being part of my life and my journey.Wishing everyone a Merry Christmas and a Happy New Year, filled with peace, love, and new beginnings.

ในช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ เอพิโสดนี้อยากส่งต่อกำลังใจให้กับทุกคน ไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่มีชีวิตที่อบอุ่น มีครอบครัวและเพื่อนอยู่เคียงข้าง หรือเป็นใครสักคนที่กำลังรู้สึกโดดเดี่ยว เหนื่อยล้า หรือเผชิญกับปัญหาในชีวิต ชีวิตของเราแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน แต่ไม่ว่าเราจะต้องเจอกับเรื่องยากแค่ไหน เราทุกคนสามารถก้าวผ่านมันไปได้เสมอ ด้วยกำลังใจจากครอบครัว จากเพื่อน หรือแม้แต่จากตัวเราเอง เอพิโสดนี้อยากชวนให้ทุกคนลุกขึ้นมาเริ่มต้นใหม่ เปิดใจรับชีวิตบทใหม่ และเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็ง ขอขอบคุณทุกคนจากใจที่เข้ามารับฟัง รับชม และมอบกำลังใจให้กันเสมอ ขอให้ปีใหม่นี้เป็นปีที่เต็มไปด้วยความหวัง ความอบอุ่น และรอยยิ้ม ขอให้คุณรู้ไว้ว่า คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ยังมีฉันคนหนึ่งที่ขอเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ สุขสันต์วันคริสต์มาส และสวัสดีปีใหม่ค่ะ

ในเอพิโสดนี้ ฉันอยากขอขอบคุณทุกๆ คนจากใจจริง ขอบคุณทุกกำลังใจทุกการติดตาม และทุกความห่วงใยที่มอบให้กันเสมอมาโดยเฉพาะในช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ ช่วงเวลาที่อบอวลไปด้วยความรักความหวัง และความอบอุ่นของหัวใจไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ประเทศไหน หรือกำลังใช้ชีวิตในแบบใดฉันอยากส่งพลังใจและความปรารถนาดีไปถึงทุกคนแม้เราจะไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่ฉันเชื่อว่าพวกเราทุกคนเชื่อมโยงกันผ่านความรู้สึก ความเข้าใจและการให้กำลังใจซึ่งกันและกันขอให้ช่วงเวลานี้นำพาความสุข ความสงบ และรอยยิ้มมาสู่หัวใจของทุกคนขอบคุณที่ยังคงเดินไปด้วยกัน รับฟังกัน และอยู่เคียงข้างกันเสมอสุขสันต์วันคริสต์มาส และสวัสดีปีใหม่ ขอให้ทุกคนมีความสุขจากใจจริง

In this special episode, I want to take a moment to say thank you from the bottom of my heart. As the Christmas season arrives, it’s a time to reflect on love, kindness, and the people who stand beside us through every season of life. I am deeply grateful for my family—their support, patience, and unconditional love mean more to me than words can express.Christmas is not just about gifts or celebrations, but about appreciation, togetherness, and sharing gratitude with one another. In this episode, I would like to send Merry Christmas wishes to everyone listening and thank you for being part of my journey. Your kindness, encouragement, and presence have truly touched my heart.May this holiday season bring you peace, warmth, and happiness. No matter where you are or who you are with, I hope you feel loved and appreciated. Merry Christmas, and thank you so much for all the kindness.

ช่วงชีวิตประจำวันในเทศกาลฮอลิเดย์ของเดือนธันวาคมคือช่วงเวลาแห่งการเตรียมตัว เตรียมอาหาร ซื้อของขวัญและการกลับมารวมตัวของครอบครัวและญาติพี่น้อง แต่สำหรับปีนี้ทุกอย่างอาจไม่เหมือนเดิม การเดินทางที่ลำบาก การสั่งของออนไลน์ที่ไม่ง่ายทำให้ไม่ได้ซื้อของขวัญให้ใครเหมือนที่ผ่านมาแต่ท่ามกลางความไม่สะดวกเหล่านั้น สิ่งที่มีค่าที่สุดกลับเกิดขึ้นเมื่อลูกสาวได้กลับบ้านจากมหาวิทยาลัยในช่วงวินเทอร์เบรก สำหรับคนเป็นแม่ไม่มีของขวัญชิ้นไหนจะมีค่ามากไปกว่าการได้เห็นลูกกลับมาบ้านได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ลูกสาวช่วยทำความสะอาดบ้านแบ่งเบาภาระในวันที่คนช่วยงานไม่อยู่ สิ่งเล็กๆเหล่านี้กลับกลายเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดช่วงฮอลิเดย์ยังเป็นช่วงแห่งการแบ่งปัน ไม่ว่าจะเป็นอาหาร หรือของเล็กๆน้อยๆ ให้กับคนที่ไม่มีครอบครัว หรือไม่มีใครอยู่เคียงข้างอยากชวนทุกคนหันกลับมาดูแลครอบครัว คนรอบตัว และส่งกำลังใจให้กันและกันเพราะความอบอุ่นใจไม่จำเป็นต้องมาจากสิ่งของราคาแพง แต่มาจากความรักความห่วงใย และการแบ่งปันจากใจขอให้ทุกคนมีความสุขในช่วงเวลานี้ และหวังว่าปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงจะนำพาแต่สิ่งดีๆ ความหวัง และพลังใจให้กับทุกคนตลอดไป

Episode DescriptionThe holidays are coming, and this season always fills my heart withexcitement—especially because I love food and I love sharing it. Foodhas always been at the center of celebration, connection, and comfort. Igrew up with a big family where we shared meals not only with eachother, but with our neighbors. Those memories still bring me so muchjoy.In this episode, I want to share how holiday food brings peopletogether. From mashed potatoes and gravy to warm casseroles, holidaymeals are more than just food—they are love on a plate. I look forwardto this time every year, not just to enjoy the food, but to share itwith others.I am grateful for my coworkers, who have been kind and supportive to me.They help guide me when I feel lost, look out for me when I needsupport, and make sure I’m okay. I truly appreciate them, and sharingfood with them is one way I say thank you.I also talk about my journey in technology class, computer class, andmobility work—how these experiences have helped me grow and keep movingforward. Life can be a struggle sometimes, and often we are just tryingto find moments of joy and happiness wherever we can.I hope my story reminds you that even in difficult times, kindness,food, and connection can bring warmth to our lives. Thank you so muchfor your support, and I wish everyone a very happy and joyful holiday.

Episode Descriptionในตอนนี้ฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวเกี่ยวกับเส้นทางชีวิตที่ไม่เหมือนกันของผู้คนบางครั้งชีวิตก็เต็มไปด้วยความสุข มีครอบครัวที่อบอุ่นคอยอยู่เคียงข้างแต่ในอีกมุมหนึ่ง ก็มีหลายคนที่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความเงียบงัน ความมืดและความโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครให้พึ่งพาสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่น่าเศร้าและทำให้เราตระหนักว่าไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสเหมือนกันเมื่อคิดว่าถ้าเป็นตัวฉันต้องอยู่คนเดียวไร้กำลังใจก็คงเป็นความรู้สึกที่หนักหนา แต่ชีวิตยังต้องเดินต่อและทุกก้าวยังคงมีความหมายฉันอยากส่งกำลังใจให้ทุกคน—ไม่ว่าคุณจะอยู่ในช่วงเวลาที่ดีหรือช่วงเวลาที่มืดมนไม่มีใครแย่ไปกว่าใคร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหัวใจและพลังที่เรามอบให้ตัวเองขอให้คุณก้าวต่อไป ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด อยู่กับปัจจุบันและขอให้พบกับความสุขเล็กๆ ที่ทำให้ใจอบอุ่นหวังว่าการพูดคุยในตอนนี้จะเป็นพลังเล็กๆ ที่ช่วยให้คุณไม่รู้สึกเดียวดายฉันขอส่งกำลังใจให้จากหัวใจค่ะ ❤️

Episode DescriptionIn this episode, I share my gratitude as we come together forThanksgiving. This year has been especially meaningful because myfamily, my friends, and I prepared a Thanksgiving dinner for people inthe Break community and for those who work at the Lighthouse For TheBride—people who might otherwise spend the holiday alone. Seeingeveryone enjoy the food, feel welcomed, and appreciate the kindnesstruly touched my heart.Working four days a week at the Lighthouse For The Bride has taught meso much. The people there are kind, supportive, and helpful. Throughthis experience, I’ve grown more independent, confident, and stronger inhow I live my life. Sometimes life feels like a circle, going around andaround, but moments like these remind me that we are all connected, andnone of us are alone.I want to share my story to remind everyone that many people arestruggling, hoping for better days, and trying their best—just like you,just like me. Support, kindness, and community make all the difference.Thank you to everyone who has stood by me—my friends, my family, myhusband, my daughter, and my father and mother-in-law. I appreciate youall so much. This episode is dedicated to gratitude, hope, and the powerof caring for each other.

Episode DescriptionIn this episode, I share a beautiful and heartfelt Thanksgivingexperience that reminded me of the power of kindness, community, andtogetherness. This year, my family and friends came together to preparea warm Thanksgiving dinner for people who often feel alone—those withoutfamily, those who are isolated, and those who are part of the Lighthousefor the Blind community.With love and teamwork, my amazing friends cooked incredible food andopened their hearts to welcome everyone as family. We invited coworkersand community members to join us at the table, and for those who didn’tfeel comfortable coming in person because of insecurity or shyness, wedelivered plates of food to their homes. Their smiles, gratitude, andhappiness made the whole day even more meaningful.This Thanksgiving reminded me how important it is to reach out to peoplewho feel lonely, unseen, or disconnected. A simple meal, a warminvitation, or a small act of kindness can make a huge difference. I amdeeply grateful to my family and friends who supported me—without them,none of this would have been possible.I hope this episode inspires someone out there to share love, food, andconnection with people who have no family or who feel alone during theholidays. Sometimes, one gesture of kindness can change someone’s entireday.

Episode Descriptionเดือนพฤศจิกายนเป็นเดือนแห่งวันหยุดและความอบอุ่นในครอบครัวหลายคนกลับมากินข้าวพร้อมหน้าเพื่อขอบคุณทุกสิ่งที่มี ในตอนนี้ฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกและความตั้งใจดีของฉัน ครอบครัว และเพื่อน ๆที่ได้จัดงานเลี้ยง Thanksgiving Dinnerให้กับเพื่อนร่วมงานที่ตาบอดและคนที่ทำงานด้วยกันซึ่งต้องอยู่ตามลำพังไม่มีครอบครัวอยู่ใกล้ หรือย้ายมาจากต่างถิ่นช่วงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวในวันพิเศษแบบนี้อาจทำให้รู้สึกเหงาและเศร้าถ้าเรานึกว่าตัวเราอยู่ในจุดนั้นก็คงเข้าใจได้ดีแต่ฉันโชคดีที่มีครอบครัวที่ดี สามีที่ทำงานหนักเพื่อดูแลบ้าน ลูกที่น่ารักและเพื่อนญาติพี่น้องที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจกันเสมอในตอนนี้ฉันอยากขอบคุณทุกคนที่ให้แรงใจและอยากส่งต่อกำลังใจนี้แก่ทุกคนที่กำลังฟัง หากคุณมีโอกาสขอให้คุณมอบกำลังใจเล็ก ๆ ให้กับคนรอบตัว เพราะบางครั้งคำพูดดี ๆหรือการแบ่งปันอาหารมื้อหนึ่ง ก็อาจทำให้หัวใจใครบางคนอบอุ่นขึ้นมากฉันและครอบครัวหวังว่า Thanksgiving ปีนี้จะเป็นวันที่เต็มไปด้วยความสุขการสังสรรค์ และรอยยิ้มจากทุกคนขอให้ทุกคนมีความสุขและเป็นกำลังใจให้กันและกันเสมอ

Episode DescriptionIn this episode, I share a heartfelt story about Thanksgiving, kindness, and community. This year, my family, my friends, and I decided to host a Thanksgiving dinner for the people I work with at “the Bride”—especially those who don’t have family nearby, or who couldn’t travel home for the holiday.I wanted to create a warm place for everyone to feel welcome. I know the feeling of loneliness, and I never want anyone to spend the holiday alone. So I opened my home and invited coworkers from different states, people who are by themselves, and anyone who needed a seat at the table.I am thankful for the support I received from my family, my father-in-law, my mother-in-law, and my friends who helped with food, time, and money. Their kindness made this dinner possible. I’m excited, hopeful, and grateful for everyone who wants to join—even those who said “maybe.”In this episode, I share what it means to come together, help one another, and accept help when we need it. Sometimes we all feel lonely, but when someone reaches out with kindness, it’s okay to say yes. I hope this Thanksgiving brings warmth to everyone who joins and to anyone listening today.

Episode Description In this episode, I open my heart and talk about thereality many of us face every single day. People often say life isfair—but I don’t see it that way. We work hard, we show up, we giveeverything we have, yet nobody seems to appreciate it. Managementdoesn’t see our effort. The community doesn’t understand our struggle.And no matter how hard we try to prove what we can do, it feels like theworld still looks down on us.For many of us working at the Lighthouse For The Blind, the truth ispainful. We want opportunities. We want to be hired, respected, andvalued. But instead, we’re stuck—trying to survive, trying to supportour families, trying to keep going even when life feels unfair.In this episode, I share my experience and my feelings—not just formyself, but for everyone out there who feels the same. You are notalone. I am one of you. We are all trying our best in a world thatdoesn’t always treat us fairly. And sometimes, sharing our story is theonly way to remind ourselves that our struggle matters.

Episode Descriptionในตอนนี้ฉันอยากพาทุกคนย้อนกลับไปมองเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรค—ทั้งความหนาวความเหนื่อย และความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญในแต่ละวันชีวิตของเราอาจไม่เคยสมบูรณ์แบบ ไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริงอย่างที่ฝันไว้แต่เราก็ยังต้องสู้และบอกตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อครอบครัว เพื่อคนที่เรารักและเพื่อให้ตัวเองมีวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าเดิมฉันเป็นหนึ่งในผู้ลี้ภัยที่เคยใช้ชีวิตในศูนย์อพยพ ผ่านความไม่แน่นอนความกลัว และการเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ เมื่อก้าวเข้าสู่ชีวิตในสหรัฐอเมริกาทุกอย่างไม่ง่าย—ต้องปรับตัว ต้องเรียนรู้และต้องสู้กับความยากลำบากทุกรูปแบบ แต่ไม่ว่าเรื่องร้ายจะแย่แค่ไหนฉันก็ผ่านมันมาได้ทีละก้าวในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันบทเรียนชีวิตของฉัน เพื่อให้เป็นพลังใจเล็ก ๆแก่ทุกคนที่กำลังเดินผ่านเส้นทางที่ไม่ง่ายเหมือนกันขอให้เรื่องราวนี้ช่วยเติมความหวัง ให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้เดินลำพังและทุกความเจ็บปวดมีความหมายเสมอ

Episode Description:In this episode, I want to share my story and my plan for Thanksgiving. Every day, I think about how special it would be to have Thanksgiving dinner with my coworkers at the Lighthouse for the Blind. I just want to share my food, my gratitude, and my appreciation for the people who have been kind and supportive to me.Many of us are facing similar challenges—looking for jobs, dealing with uncertainty, and trying to stay positive. I am thankful that Spokane has opportunities for people with vision loss. It gives hope and purpose to so many who are struggling.Sometimes, it’s not easy. Many people live alone without family nearby, and that can be really hard. Loneliness can feel overwhelming, especially during the holidays. That’s why my family, friends, and I want to make a Thanksgiving dinner for everyone—to bring people together, share food, and create a sense of family and belonging.I also want to say thank you to those who have shown kindness and patience, especially my coworkers and mentors who have taught me so much. Your compassion means more than words can say.I hope my story reminds others that even in loneliness, kindness can light the way. We all need connection, love, and understanding. Maybe this Thanksgiving, we can all reach out to someone who needs a little warmth and remind them—they are not alone.

Episode Description:ชีวิตไม่เคยง่าย แต่ทุกย่างก้าวที่ผ่านมาคือบทเรียนอันล้ำค่า เรื่องราวในตอนนี้จะพาไปสัมผัสเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยความลำบาก ความสาหัส และการต่อสู้ไม่หยุดยั้ง กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ต้องผ่านทั้งน้ำตา ความเจ็บปวด และความหวัง ขอบคุณครอบครัวและเพื่อน ๆ ที่ยังคงอยู่เคียงข้าง โดยเฉพาะเพื่อนตั้งแต่วัย 10 ขวบที่กลับมาเจอกันอีกครั้งเพื่อให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ทุกช่วงชีวิตคือการเรียนรู้ และทุกอุปสรรคคือพลังที่ผลักดันให้เราเดินต่อไป ขอให้เรื่องราวนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ขอให้คุณเข้มแข็ง มีความหวัง และโชคดีในเส้นทางของตัวเอง

Episode Title: Survivor: A Journey Through Pain and GratitudeIn this episode, I open my heart to share my story — a story of survival, pain, and the strength to keep moving forward. Life has not been easy. I’ve faced trauma, depression, anger, and moments when everything felt impossible. But through it all, I’ve learned that even in the darkest times, love and support can light the way.I want to take this moment to thank my family — my daughter, my husband, and everyone who stood by me during the hardest chapters of my life. Their care and understanding gave me the courage to heal and to believe in myself again.By sharing my journey, I hope to remind others that they are not alone. We all go through struggles, and it’s okay to ask for help. It’s okay to feel pain — what matters most is not giving up. Together, we can find hope, healing, and strength to keep going.

Episode Description: In this episode, I want to share about thewonderful support and community in Spokane. Maria and the team at theLighthouse for the Blind and DSB in Spokane are doing amazing work. Theyorganize so many meaningful activities that bring people together.Today, I joined a joyful bicycle ride in downtown Spokane — it wasfilled with volunteers, laughter, good food, and drinks. The love andsupport from everyone truly made my day.But this episode also comes with sadness. I recently lost someone veryspecial — a sweet, kind, and beautiful woman from Thailand who alwayshad a smile on her face. She was in her 90s, full of wisdom and grace,and she will always be my role model. Her passing has deeply touched myheart, but her memory and spirit will live on forever.Through this story, I hope to remind others that life is full of bothjoy and sorrow, and that community, kindness, and love are what carry usthrough. May this episode bring comfort, encouragement, and hope toanyone who listens.