กัณฑ์ที่ 14 เขมาเขมสรณาคมน์ – ที่พึ่งอันเกษม และการเห็นอริยสัจ 4 ด้วยตาธรรมกาย

รายละเอียดเอพิโสด:ขอต้อนรับสู่พระธรรมเทศนากัณฑ์ที่ 14 ว่าด้วยเรื่อง "เขมาเขมสรณาคมน์" (ที่พึ่งอันเกษมและไม่เกษม) ในเอพิโสดนี้ พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้เมตตาชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างการแสวงหาที่พึ่งผิดๆ ด้วยความหวาดกลัว กับการเข้าถึง "ที่พึ่งอันเกษม" หรือที่พึ่งอันสูงสุดที่แท้จริง นั่นคือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ (พระรัตนตรัย) ซึ่งมีอยู่แล้ว ณ ศูนย์กลางกายของมนุษย์ทุกคน พร้อมทั้งเจาะลึกวิธีปฏิบัติเพื่อการหลุดพ้นจากวัฏสงสารอย่างเป็นระบบหัวข้อธรรมที่น่าสนใจในตอนนี้:ที่พึ่งอันไม่เกษม vs ที่พึ่งอันเกษม: ทำไมการกราบไหว้ภูเขา ป่า ต้นไม้ หรือศาลศักดิ์สิทธิ์ด้วยความกลัวภัย จึงไม่ใช่ที่พึ่งที่แท้จริง และการเข้าถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ภายในตัวต่างหากที่เป็น "สรณมุตฺตมํ" (ที่พึ่งอันอุดมสูงสุด)การเห็นอริยสัจ 4 ด้วยตาธรรมกาย: สัจธรรมทั้ง 4 (ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค) ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตากายเนื้อ กายทิพย์ หรือกายพรหม แต่ต้องใช้ "ดวงญาณของธรรมกาย" ในการรู้แจ้งแทงตลอดเท่านั้นการเข้าสมาบัติของธรรมกาย: อธิบายสภาวะทางปฏิบัติเมื่อธรรมกายเจริญสมาบัติ เข้าสู่รูปฌาน 4 และอรูปฌาน 4 ทั้งแบบเดินหน้าและถอยหลัง (อนุโลม-ปฏิโลม) เพื่อสอดส่องดูเหตุแห่งทุกข์โสฬสกิจ (กิจ 16 ประการสู่ความเป็นอรหันต์): การรู้แจ้งอริยสัจ 4 ในกายโลกีย์ทั้ง 4 ระดับ (กายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม) รวมเป็น 16 กิจ อันเป็นหนทางชำระกิเลสให้สิ้นซาก สู่การเป็น "วิราคธาตุวิราคธรรม"ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ: การเชื่อมโยงความรู้ทางทฤษฎี (ปริยัติ) การลงมือทำใจให้หยุดนิ่ง (ปฏิบัติ) และผลแห่งการรู้แจ้งหรือการหลุดพ้นตามระดับของธรรมกาย (ปฏิเวธ)ร่วมสดับรับฟังเพื่อปรับสัมมาทิฏฐิให้ตรงทาง เลิกพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายนอก และน้อมนำสติกลับมาหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย เพื่อเข้าถึงที่พึ่งอันเกษมภายในตนเองไปพร้อมกันในเอพิโสดนี้📚 สามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมและดาวน์โหลดหนังสือธรรมะได้ที่เว็บไซต์: luangpusodh.com