กัณฑ์ที่ 16 ปัจฉิมวาจา – อมตะโอวาทสุดท้ายและความไม่ประมาทในสังขาร

รายละเอียดเอพิโสด:ขอต้อนรับสู่พระธรรมเทศนากัณฑ์ที่ 16 ว่าด้วยเรื่อง "ปัจฉิมวาจา" พระโอวาทบทสุดท้ายก่อนที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธปรินิพพาน ในเอพิโสดนี้ พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้เมตตาขยายความพุทธพจน์ที่ว่า "วยธมฺมา สงฺขารา อปฺปมาเทน สมฺปาเทถ" (สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา พวกเธอจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด) พร้อมทั้งชี้แนะหนทางปฏิบัติเพื่อก้าวล่วงความเสื่อมสลาย เข้าสู่ความบริสุทธิ์ของ "อธิศีล อธิจิต อธิปัญญา" ตามหลักวิชชาธรรมกายหัวข้อธรรมที่น่าสนใจในตอนนี้:ความเสื่อมคือความสัจจริง: การพิจารณาความแปรปรวนของสังขารทั้งปวง ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดาจนถึงเชิงตะกอน ไม่เว้นแม้แต่สัตว์ในกำเนิด 4 หรือเทพพรหมในภพภูมิต่างๆ ล้วนต้องตกอยู่ในความเสื่อมสลายอานิสงส์ของการนึกถึงความเสื่อม: ผู้ที่ตระหนักถึงความตายและความเสื่อมอยู่เสมอ ย่อมเป็นผู้ไม่ประมาท ขยันขันแข็งในการสร้างบารมี เลิกละความชั่วร้าย และมุ่งมั่นชำระจิตใจให้บริสุทธิ์ความประมาทและ "ความเมามัน": สิ่งที่ทำให้มนุษย์ขาดสติและหลงระเริงที่สุด ไม่ใช่แค่การเมาสุรา แต่คือ "ความเมามัน" (หลงใหลในกามคุณ) ซึ่งเป็นเหตุให้กระทำความผิดและตกต่ำสู่อบายภูมิอัปปมาทธรรม (ยอดแห่งธรรม): เปรียบเทียบความไม่ประมาทเหมือน "รอยเท้าช้าง" ที่รอยเท้าสัตว์อื่นทุกชนิดสามารถประชุมลงได้ กุศลธรรมทั้งหลายในพระพุทธศาสนาก็รวมลงอยู่ในความไม่ประมาทเช่นเดียวกันการเข้าถึง อธิศีล อธิจิต อธิปัญญา: การรักษาศีลหรือสมาธิโดยทั่วไปเป็นเพียงระดับภายนอก แต่การปฏิบัติให้เข้าถึงแก่นแท้ ต้องน้อมใจหยุดนิ่งจนเห็น "ดวงศีล ดวงสมาธิ ดวงปัญญา" ที่สุกสว่าง ณ ศูนย์กลางกายถอดกายสู่มรรคผลนิพพาน: อธิบายกลไกการนำใจเข้าสู่กลางดวงธรรมเป็นชั้นๆ เพื่อถอดกายมนุษย์ ทิพย์ พรหม อรูปพรหม และเข้าถึง "ธรรมกาย" ซึ่งเป็นทางรอดเดียวที่จะหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้อย่างถาวรร่วมสดับรับฟังเพื่อเตือนสติมิให้ประมาทในวัยและเวลา และน้อมนำใจกลับมาหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย เพื่อแสวงหาที่พึ่งอันเที่ยงแท้ก่อนที่สังขารจะร่วงโรยไปพร้อมกันในเอพิโสดนี้📚 สามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมและดาวน์โหลดหนังสือธรรมะได้ที่เว็บไซต์: luangpusodh.com