Кацярына Дзяйкала. Ультыматум для Лукашэнкі і інтэрв'ю з ваеннапалоннымі. Што тут не так?

Шэсць дзён таму Уладзімір Зяленскі публічна даў Аляксандру Лукашэнку тыдзень на тое, каб прыбраць з беларуска-ўкраінскай мяжы рэтранслятары, якія, паводле ўкраінскага боку, дапамагаюць каардынаваць расійскія ўдары па Украіне. У адваротным выпадку, папярэдзіў прэзідэнт Украіны, "гэта зробім мы". Заява выклікала бурную рэакцыю: адны ўспрынялі яе як цалкам лагічнае папярэджанне ў межах права на самаабарону, іншыя загаварылі пра рызыку адкрыцця новага фронту і ўцягвання Беларусі ў вайну. Сам Лукашэнка заявіў, што падобныя дзеянні азначалі б пераход канфлікту на "зусім іншы ўзровень". Але дзе насамрэч праходзіць мяжа паміж ваеннай неабходнасцю і міжнародным правам? Ці могуць лічыцца законнай ваеннай мэтай рэтранслятары на тэрыторыі Беларусі, калі яны выкарыстоўваюцца для нападаў на Украіну? А беларускія заводы, якія вырабляюць кампаненты для расійскіх ракет, або нафтаперапрацоўчыя прадпрыемствы, калі іх прадукцыя пастаўляецца на патрэбы расійскай арміі? Яшчэ адна важная тэма — публікацыя BELPOL інтэрв'ю з беларускімі ваеннапалоннымі з адкрытымі тварамі. Наколькі гэта адпавядае нормам міжнароднага гуманітарнага права і этычным стандартам абыходжання з ваеннапалоннымі? Пра ўсё гэта ў эфіры Еўрарадыё гаворым з юрысткай-міжнародніцай Кацярынай Дзяйкала.