کنکاش

. کنکاش . . در چراگاه زمان بود که دل رفت به بازی . سپردم خودم را سحرگه به دست صبا نهاد او مرا در دل وُ بر بدن شهسوار تپیدم‌تپیدم، رسیدم به این شبکده به دورهای نزدیک و نزدیک پُرفاصله زمان، بازیِ چرخِ خورشید و ماه منِ شب‌زده همدم پنجره‌های باز سرآغازِ خواهش، جهانم به یلدا رسید حیات می‌چشیدم، به نُشخوار رسید چهل‌تکه شد وحدت این لحاف من و سوزن و رخصت انتخاب بدوزم چنانی که دلخواهم‌َست که از سوز سرما نیابم گزند سرای تحمل، گذرگاه جان نشستم کنون در تماشای ذات لحافم جهان‌بینی من شود مرا حاصل و تحفه‌ام می‌شود جهان را سپاس دارم و احترام من آن چشمه‌ام کو ندارد قرار بجوشم ببارم که شادی‌ست درین که پیمان ماست با جهان‌آفرین وَ پیشانیَم بر شرافت نهَم نکو آمدم، باد نِکوتر روَم .......................... وحید قاضی‌نور ... Vahid GhaziNour ۲۵ آذرماه ۱۳۹۹