Κλαριμόνδη - Θεόφιλος Γκωτιέ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

Τίτλος πρωτότυπου: Théophile Gautier "La Morte Amoureuse" (1836) Το «La Morte amoureuse» είναι ένα διήγημα που γράφτηκε από τον Théophile Gautier και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό La Chronique de Paris το 1836. Αφηγείται την ιστορία ενός ιερέα ονόματι Romuald που ερωτεύεται την Clarimonde, μια όμορφη γυναίκα που αποδεικνύεται βαμπίρ. Σε αγγλικές μεταφράσεις η ιστορία έχει τιτλοφορηθεί «Clarimonde», «The Dead Leman», «The Dreamland Bride» ή «The Vampire». Το «La Morte amoureuse» παίζει με τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Για παράδειγμα, καθώς η Clarimonde είναι βαμπίρ, είναι ένα πλάσμα υβριδικό: ένα πλάσμα που προέρχεται από τη ζωή και από το θάνατο, ούτε εντελώς τέρας ούτε εντελώς άνθρωπος. Μέσω της υβριδικής της φύσης είναι ικανή να ταξιδεύει ανάμεσα στα βασίλεια της ζωής και του θανάτου. Ο λόγος που επιστρέφει από τους νεκρούς είναι ο έρωτας και η σχέση της με τον Romuald έχει συγκριθεί με τον πλατωνικό μύθο του Αριστοφάνη. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να θεωρηθεί και ο Romuald, που βρίσκεται σε σύγκρουση με τη διπλή του ζωή: νεκρός κατά τη διάρκεια των ιερατικών του καθηκόντων την ημέρα, αλλά ζωντανός και ζωηρός τα βράδια ως Il signor Romualdo, εραστής της Clarimonde.Οι εφιάλτες έχουν πολιτισμική σημασία, συχνά αναλύονταν επιστημονικά με βάση αυτό που εμφανιζόταν στον ονειροπόλο. Οι εφιάλτες θεωρούνταν συνέπεια δαιμονικής παρέμβασης και, σπανιότερα, παρενέργεια ψυχολογικής διαταραχής. Ο εφιάλτης, πιο κυριολεκτικά, αναφέρεται ως ένα κακό όνειρο ή ένα μαύρο άλογο που κάθεται στο στήθος των ανδρών και των γυναικών τη νύχτα και τους πνίγει για να προκαλέσει φόβο ή τρόμο. Οι όροι incubus και succubus έχουν την ίδια λατινική ρίζα. Οι δύο όροι γεννήθηκαν από τη λέξη concubinus και τον όρο concumbre (ξαπλώνω δίπλα). Ο εφιάλτης που παρουσιάζεται στο κείμενο σχετίζεται με τον χρόνο που περνάει με την Κλαριμόντ ως ονειρικό. Οι νυχτερινοί δαίμονες συνδέονται με ερωτικά όνειρα. Ο Romuald μπορεί να μην ονειρεύεται ότι ζει στον κόσμο της Clarimonde, αλλά μάλλον η Clarimonde μπορεί να επινοεί τον Romuald για να ικανοποιήσει τις δικές της επιθυμίες. Σε αυτή την περίπτωση, ο Romuald είναι ο εφιάλτης και όχι η Clarimonde.Η πλοκή του διηγήματος επικεντρώνεται στην ιδέα ότι η αγάπη μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο. Για παράδειγμα, όταν ο πρωταγωνιστής καλείται να δώσει την τελευταία ευχή σε μια μεγάλη εταίρα που έχει αρρωστήσει, την αναγνωρίζει ως την Clarimonde, που είχε ερωτευτεί. Έτσι, όταν πηγαίνει κοντά της στο κάστρο, αντί να της δώσει την τελευταία ιεροτελεστία και να την αφήσει να πεθάνει, αποφασίζει να τη φιλήσει. Έτσι, με τη δύναμη της αγάπης του γι' αυτήν να περνάει από τα χείλη του, ο Romuald φιλάει την Clarimonde και την επαναφέρει στη ζωή. Και οι δύο χαρακτήρες ερωτεύονται παρά τις αντιθέσεις των δύο κόσμων τους: για τον Romuald, αυτός του Θεού και της εκκλησίας, και για την Clarimonde, αυτός του Σατανά. Αυτές οι δύο παραδοσιακά αντίθετες σφαίρες ύπαρξης δημιουργούν ένα χάσμα σε αυτό που θεωρείται φυσικό και μεταφυσικό. Η αγάπη τους, με άλλα λόγια, υπερβαίνει και τις δύο σφαίρες και υπάρχει για να αψηφά τους φυσικούς και μεταφυσικούς νόμους.Η πλοκή μπορεί να διαβαστεί ως μια αλληγορία στην οποία η Κλαριμόντ, μια εκδήλωση των σεξουαλικών επιθυμιών του Ρομουάλντ, είναι ο διάβολος που παρασύρει τον άνθρωπο, ο οποίος εκπροσωπείται μέσω του Ρομουάλντ, στην αμαρτία μέσω του πειρασμού. Η αλληγορική ερμηνεία της ιστορίας ενσαρκώνεται από την επιθυμία της Clarimonde να σπάσει τους ιερατικούς όρκους αγνότητας του Romuald μέσω της αποπλάνησής του, την αμοιβαία επιθυμία του Romuald γι' αυτήν και τις αντιθετικές περιγραφές της ως «θεϊκής» από απόσταση και «ψυχρής σαν δέρμα φιδιού» όταν την αγγίζει.Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://classiques.uqam.ca/classiques/gautier_theophile/morte_amoureuse/morte_amoureuse.htmlΜετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος ΚαλογιάννηςΗ ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με αναφορά στην πηγή και τους δημιουργούς.