Korkuyorlar: Türkülerden, Şafaktan ve Ümitten!

Şiirler ve ezgiler insanlığın sevinçlerini, acılarını,  öfkelerini, isyanlarını ve yarına olan umutlarını perçinleyen işlev  görmüştür. Meydanlardan cezaevlerine nice ezgi direncin  sembolü olmuştur. Mesela Şili’de yükselen özgürlük rüzgârı 1973’te  askeri faşist darbeyle ezildiğinde, stadyuma hapsedilen müzisyen Victor  Jara ile birlikte binlerce emekçi “Venseremos/Kazanacağız” diye  haykırıyordu. Jara’nın gitarıyla canlanan bu direnci ezmek için onu  katlettiler. Fakat egemenler, o stadyumda Victor Jara’nın söylediği  ezgilerin yarım asır sonra, bugün de dünya meydanlarında direncin ve  umudun sembolü olmasını engelleyemediler. Sömürücü egemenler toplumsal hafızanın canlanmasından, emekçilere umut olup onları harekete geçirecek her şeyden korkarlar. Bugün konserlerin yasaklanması ve ezgilerin susturulmak istenmesinin nedeni bu korkudur. Nâzım Hikmet, Korku şiirinde  sömürücü egemenlerin bu kadim korkusunu işler, türkülere, umuda ve  insana neden düşman olduklarını anlatır. 1949 yılında, ABD’li siyah  müzisyen ve sosyalist Paul Robeson’un verdiği konserde Ku Klux Klan  saldırısına uğramasının ardından yazar bu şiiri Nâzım Usta… “Korkuyorlar  Robson” der; “Şafaktan korkuyorlar/ Görmekten, duymaktan, dokunmaktan  korkuyorlar…” Yazının tamamını okumak için tıkla: ✍https://uidder.org/korkuyorlar_turkulerden_safaktan_ve_umitten.htm