KORSAN TERCÜME Arabistanlı Lawrence Savaş Aldatma Scott Anderson

KORSAN TRECÜMTERCÜME Arabistanlı Lawrence Savaş Aldatma Emperyal işgal ve Modern Orta doğunun Oluşumu Scott Anderson Savaşta, dilin kendisi genellikle bir silah haline gelir ve bu, I. Dünya Savaşı'nın Orta Doğu tiyatrosunda kesinlikle doğruydu. Örneğin, Müttefik güçler "Osmanlı İmparatorluğu" ve "Türkiye" kelimelerini birbirinin yerine kullanma eğilimindeyken, savaş devam ederken, şüphesiz Osmanlı İmparatorluğu'nun Türk olmayan nüfuslarının bir şekilde özgürleşmeye ihtiyaç duyan "tutsak halklar" olduğu fikrini güçlendirmeye yardımcı olmak için ikinci atama için belirgin bir tercih sergilediler. Benzer şekilde, savaşın başlarındaki Müttefik belgeleri genellikle Filistin ve Lübnan'ın Osmanlı Suriye'sinin vilayetleri olduğunu belirtirken, İngilizler ve Fransızlar savaş sonrası dönemde bu bölgeleri ele geçirme planları yaptıkça bu ayrım ortadan kalkma eğilimindeydi. Daha ince bir düzeyde, Osmanlı İmparatorluğu'nun/Türkiye'nin savaştaki başlıca müttefiki Almanya da dahil olmak üzere tüm Batılı güçler, yerel olarak tercih edilen "İstanbul" yerine "Konstantinopolis" şehrine (1453'te Müslüman Osmanlılar tarafından devrilen bir Hıristiyan imparatorluğunun adı) atıfta bulunmaya devam etti. Pek çok Ortadoğu tarihçisinin haklı olarak işaret ettiği gibi, Batı'nın tercih ettiği bu etiketlerin (Osmanlı İmparatorluğu yerine Türkiye, İstanbul yerine Konstantinopolis) kullanılması, en tehlikeli biçiminde, Avrupa'nın (emperyalist olarak okuyun) tarih görüşünü doğrulamaya hizmet eden Avrupa merkezli bir perspektifin göstergesidir. Bu, Batı'nın bu savaş tiyatrosundaki rolüne odaklanan tarihçiler için bir ikilem oluşturuyor - bu kitapta yaptığım gibi - çünkü araştırmalarının büyük kısmı doğal olarak Batılı kaynaklardan alınacak. Böyle bir durumda, bir yazarın açıklık ve siyasi duyarlılık arasında seçim yapması gerekiyor gibi görünüyor; Örneğin, alıntı yapılan materyallerin neredeyse tamamı "Konstantinopolis"e atıfta bulunurken sürekli olarak "İstanbul"dan bahsetmemi birçok okuyucunun kafa karıştırıcı bulacağını düşündüğüm için, netliği seçtim. Bununla birlikte, bu kararda, bu dil ayrımlarının o zamanlar bazı çağdaş Ortadoğu tarihçilerinin iddia ettiği kadar net olmaması gerçeği bana yardımcı oldu. Osmanlı İmparatorluğu'nun/Türkiye'nin savaş zamanı liderliği bile sık sık "Konstantinopolis" şehrine atıfta bulundu ve ayrıca "Osmanlı" ve "Türkiye" kelimelerini eşanlamlı olarak kullanma eğilimindeydi (Birinci Bölüm'deki Cemal Paşa'nın kitabesine bakınız). Bütün bunlar üzerinde çok uzun süre durmak, yalnızca daha fazla komplikasyona davetiye çıkarmaktır. Osmanlı tarihçisi Mustafa Aksakal'ın Savaşa Giden Osmanlı Yolu'nda (s. x-xi) kolayca kabul ettiği gibi, "1914'te büyük aktörler 'Osmanlıcılığı' açıkça reddetmiş ve Türkler tarafından ve Türkler için bir hükümet kurmaya kararlı bir 'Osmanlı hükümeti' ve bir 'Osmanlı kabinesi'nden bahsetmek çağdışı görünüyor. . . . "