Korsan Tercüme Bilim Psikolojisi Abraham Maslow

Bu kitap, bilim insanının insan doğasının bir ürünü olarak bilime, sadece temkinli, geleneksel bilim adamının değil, aynı zamanda cüretkar, atılım yapan devrimcinin de bir ürünü olarak odaklanıyor. Bir dereceye kadar bu, psikolojik olarak sağlıklı bilim adamı tarafından üretilen bilim türüyle örtüşüyor. Bu makale, Motivasyon ve Kişilik kitabımın ve özellikle bilim ve bilim adamı psikolojisinin özel olarak ele alındığı ilk üç bölümün devamı olarak düşünülebilir. Bu yaklaşımdan ortaya çıkan temel tezlerden biri, şeylerin, nesnelerin, hayvanların ve parça-süreçlerin kişisel olmayan bilimlerinden miras kalan genel olarak bilim modelinin, bütün ve tek tek kişileri ve kültürleri tanımaya ve anlamaya çalıştığımızda sınırlı ve yetersiz olduğudur. Weltanschauung'u ve Bilim olarak bilinen alt kültürü (tüm amaçları, yöntemleri, aksiyomatik değerleri, kavramları, dilleri, folklorları, önyargıları, seçici körlükleri, gizli varsayımları dahil) yaratan öncelikle fizikçiler ve astronomlardı. Bu, şimdiye kadar bir gerçekçilik anlamına gelecek kadar çok kişi tarafından işaret edildi. Ancak bu kişisel olmayan modelin kişisel, benzersiz, bütünsel olanla nasıl ve nerede başarısız olduğu ancak son zamanlarda kanıtlandı. Tamamen insan insanıyla geçerli bir şekilde başa çıkmak için henüz alternatif bir model de önerilmemiştir. Bu kitapta bunu yapmaya çalışıyorum. Klasik bilimin bu sınırlamalarının özünde gerekli olmadığını göstermeyi umuyorum. Geniş anlamda, bilim, gizli ama ölümcül zayıflığı nedeniyle vazgeçmek zorunda kaldığı bilişsel sorunların çoğunu geri kazanacak kadar güçlü ve kapsayıcı olarak tanımlanabilir - kişisel olanla, değer, bireysellik, bilinç, güzellik, aşkınlık, etik sorunlarıyla kişisel olmayan bir şekilde başa çıkamaması. Prensip olarak, en azından, bilim, psikoterapinin, kişisel gelişimin, öpsychian veya ütopik sosyal psikolojinin, dinin, işin, oyunun ve boş zamanın, estetiğin, ekonominin ve politikanın normatif psikolojilerini üretebilmelidir ve kim bilir başka neler var? Bilimin doğasındaki böylesi bir değişikliği, psikanalitik hareketin devrimci potansiyelinin gecikmiş bir gerçekleşmesi olarak görüyorum. Bu tatmin, Freud'un bilimin on dokuzuncu yüzyıl versiyonunda determinizmi, nedenselliği, atomculuğu ve indirgemeciliği ile birlikte yetiştirilmesi gerçeğiyle ironik bir şekilde ertelendi. Freud, tüm hayatını farkında olmadan bilimin bu versiyonunun altından bir zemin keserek ve aslında onu yok ederek geçirmiş olsa da, tüm saf rasyonalizmlerle birlikte, anlayabildiğim kadarıyla onun Weltanschauung'una sadık kaldı. Ne yazık ki, modern psikodinamiğin gelişimine katkıda bulunan diğer büyük kişilerin hiçbiri - Adler, Jung, Reich, Rank, Homey, Fromm - bilim adamı değildi ve bu nedenle kendilerini doğrudan bu soruna yöneltmediler. Şu anda bu işi ciddiye alan aklıma gelen tek psikanalist Lawrence Kubie. Umarım diğer psikanalistler ve psikodinamikçiler bilimi kendi verileri açısından eleştirmeye devam ederler. Bir toplantıda sinirlendiğimi hatırlıyorum. "Neden psikanalizin yeterince bilimsel olup olmadığını sorup duruyorsunuz? Bilimin yeterince psikodinamik olup olmadığını neden sormuyorsunuz?" Aynı soruyu burada da soruyorum. Bilimi yeniden insancıllaştırma (ve trans-insanlaştırma) süreci, kişisel olmayan bilimleri de güçlendirmeye yardımcı olabilir. Biyolojinin çeşitli alanlarında, özellikle deneysel embriyolojide böyle bir şey oluyor. Gerçeklerin kendilerinin içsel dinamiklerinin dışında, bu disiplinin bütünsel hale gelmesi gerekiyordu. Örneğin Ludwig von Bertalanffy'nin güçlü yazılarına bakınız. Psikosomatik tıbbın melez "alanı" aynı zamanda geleneksel bilimin derin bir eleştirisini de üretiyor. Endokrinoloji de öyle. Nihayetinde, inanıyorum ki, tüm biyoloji kendini saf bir fiziksel-kimyasal indirgemecilikten kurtarmalıdır ya da en azından onu kapsayıcı bir şekilde, yani hiyerarşik bir bütünleşme içinde aşmak zorunda kalacaktır. .......... Abraham Maslow