Λίγεια - Έντγκαρ Άλλαν Πόε | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

Ανάγνωση από την έκδοση στην καθαρεύουσα (εκδοτικός οίκος ΦΕΞΗ, 1914), μετάφραση Νικόλαου Σπανδώνη.Το "Ligeia" είναι ένα πρώιμο διήγημά του, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1838. Η ιστορία ακολουθεί έναν ανώνυμο αφηγητή και τη σύζυγό του Λίγεια, μια όμορφη και έξυπνη γυναίκα με μαλλιά κορακιού. Αρρωσταίνει, συνθέτει το "The Conqueror Worm" και παραθέτει στίχους που αποδίδονται στον Joseph Glanvill (που υποδηλώνουν ότι η ζωή είναι βιώσιμη μόνο μέσω της θέλησης) λίγο πριν πεθάνει. Μετά τον θάνατό της, ο αφηγητής παντρεύεται τη λαίδη Ροβένα. Η Ροβένα αρρωσταίνει και πεθαίνει κι αυτή. Ο ταραγμένος αφηγητής μένει με το σώμα της μια νύχτα και παρακολουθεί τη Ροβένα να επιστρέφει αργά από τους νεκρούς, αν και έχει μεταμορφωθεί σε Λίγεια. Ο αφηγητής στηρίζεται στη Λίγεια σαν να ήταν παιδί, κοιτώντας την με «παιδική σιγουριά». Με τον θάνατό της, είναι «ένα παιδί που ψηλαφίζει» με «παιδική διαστροφή». Ο βιογράφος του Πόε, Κένεθ Σίλβερμαν, σημειώνει ότι, παρά αυτή την εξάρτηση από αυτήν, ο αφηγητής έχει ταυτόχρονα την επιθυμία να την ξεχάσει, με αποτέλεσμα ίσως να μην μπορεί να αγαπήσει τη Ροβένα. Αυτή η επιθυμία να ξεχάσει αποδεικνύεται στην αδυναμία του να θυμηθεί το επίθετο της Λίγεια. Η ιστορία μας λέει ωστόσο ότι ο αφηγητής δεν ήξερε ποτέ καθόλου το επίθετό της. Η Λίγεια, μας λέει ο αφηγητής, είναι εξαιρετικά ευφυής, «όπως δεν έχω γνωρίσει ποτέ σε γυναίκα». Το πιο σημαντικό, υπηρέτησε ως δασκάλα του αφηγητή στη «μεταφυσική έρευνα», μεταβιβάζοντας «σοφία πολύ θεϊκά πολύτιμη για να μην απαγορευτεί!». Έτσι, οι γνώσεις της στον μυστικισμό, σε συνδυασμό με την έντονη επιθυμία για ζωή μπορεί να την οδήγησαν στην αναβίωσή της. Το αρχικό επίγραμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται στο σώμα της ιστορίας, αποδίδεται στον Joseph Glanvill, αν και αυτό το απόσπασμα δεν έχει βρεθεί στο σωζόμενο έργο του Glanvill. Η Λίγεια και η Ροβένα χρησιμεύουν ως αισθητικά αντίθετα. Αυτή η συμβολική αντίθεση υποδηλώνει την αντίθεση μεταξύ γερμανικού και αγγλικού ρομαντισμού.Αυτό ακριβώς που προσπαθούσε να απεικονίσει ο Πόε στη σκηνή της μεταμόρφωσης έχει συζητηθεί, τροφοδοτούμενο εν μέρει από μια από τις προσωπικές επιστολές του Πόε. Αν η Ροβένα είχε μεταμορφωθεί όντως σε νεκρή Λίγεια, αποδεικνύεται μόνο στα λόγια του αφηγητή, αφήνοντας περιθώρια αμφισβήτησης της εγκυρότητάς της. Ο αφηγητής έχει ήδη καθιερωθεί ως εθισμένος στο όπιο, καθιστώντας τον έναν αναξιόπιστο αφηγητή. Ο αφηγητής στην αρχή της ιστορίας περιγράφει την ομορφιά της Λίγειας ως «η λάμψη ενός ονείρου οπίου». Μας λέει επίσης ότι «μέσα στον ενθουσιασμό των ονείρων μου από όπιο, θα φώναζα δυνατά το όνομά της, κατά τη διάρκεια της σιωπής της νύχτας... σαν να... μπορούσα να την επαναφέρω στο μονοπάτι που είχε εγκαταλείψει". Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως απόδειξη ότι η επιστροφή δεν ήταν τίποτα άλλο από μια παραίσθηση που προκαλείται από ναρκωτικά.Εάν η επιστροφή της Λίγειας από τον θάνατο είναι κυριολεκτική, ωστόσο, φαίνεται να πηγάζει από τον ισχυρισμό της ότι ένα άτομο πεθαίνει μόνο με αδύναμη θέληση. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι μια ισχυρή θέληση μπορεί να κρατήσει κάποιον ζωντανό. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, αν είναι η θέληση της Λίγειας ή του συζύγου της που την επαναφέρει από τους νεκρούς. Το ποίημα της ιστορίας, "The Conqueror Worm", οδηγεί επίσης σε κάποια αμφισβήτηση της υποτιθέμενης ανάστασης. Το ποίημα δείχνει ουσιαστικά μια παραδοχή της δικής της αναπόφευκτης θνητότητας. Η συμπερίληψη του πικρού ποιήματος μπορεί να είχε σκοπό να είναι ειρωνική ή παρωδία της σύμβασης εκείνης της εποχής, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στη ζωή. Στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν σύνηθες να τονίζεται η ιερότητα του θανάτου και η ομορφιά του θανάτου. Αντίθετα, η Λίγεια κάνει λόγο για φόβο που προσωποποιείται στο «κόκκινο του αίματος».Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/cache/epub/37397/pg37397.htmlΑνάγνωση Γρηγόριος ΚαλογιάννηςΗ εικόνα είναι του Byam Shaw (1909).