معینی کرمانشاهی | خوشه چین

▨ نام شعر: خوشه‌چین ▨ شاعر: معینی کرمانشاهی▨ با صدای: معینی کرمانشاهی▨ موسیقی: قطعه‌ی دیلمان از سامان صمیمی ▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــــــــپرده‌پرده آنقدر از هم دریدم خویش راتا که تصویری وَرای خویش دیدم خویش راخویشِ خویش من، مرا و هر چه من‌ها بود سوختکشتم آن خویش و ز خاکش پروریدم خویش راخویشِ خویش من هم‌اینک از درِ صلح آمده استبس که گوش از خلق بستم تا شنیدم خویش را معنی این خویش را از خویشِ خویش خود بپرسخویش‌بینی را گَزیدم تا گُزیدم خویش را مِی شدم ساقی شدم ساغر شدم مستی شدمتا ز تاکستانِ هستی خوشه چیدم خویش را سردی کاشانه را با آه، گرمی داده‌امراه بر خورشید بستم تا دمیدم خویش را اشک و من با یک ترازو قدرِ هم بشناختیمارزشِ من بین که با گوهر کشیدم خویش را بزم‌سازانِ جهان مِی از سبوی پُر خورندمن تهی‌پیمانه بودم، سر کشیدم خویش را برده‌داران زمان‌ها چوبِ حراجم زدنددستِ اول تا بر آمد خود خریدم خویش را شمعم و با سوختن تا آخرین دم زنده‌امقطره قطره سوختم تا آفریدم خویش راهوی هویِ بزمِ درویشانِ کرمانشه خوش استچون به دالاهو رسیدم، وا رسیدم خویش را▨رحیم معینی کرمانشاهیمشهور به سخن سالار و متخلص به بهار