محمدعلی سپانلو | بعد از اسباب‌کشی

▨ نام شعر: بعد از اسباب کشی▨ شاعر: محمدعلی سپانلو▨ با صدای: محمدعلی سپانلو▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــــــــــــخانه را که رها کردیدپرده‌ها فرو ریختندتابلوها افتادندکتاب‌ها را فروختید(قفسه ها به گروِ موریانه‌ها رفت)اما چه خرت و پرتیاز چیزهای متروککنج اتاق و گوشه‌ی رف‌ها ماندنظیر استکانِ ترک‌خورده‌ایکه دیگر همراه شما نمی‌آمدو بوی ارتباطکه نمی‌خواست خانه را بگذارد(از نامِ کهنه‌اش در منزل جدید خجل می شد)و حفره‌های پونز و میخغیبت را عمیق‌تر می‌کرد.با رفتنِ شما، رخت آویزآرام چرخ زد واز چین‌خوردگیِ سکوتلبخند شرمناکی برخاستتا صبحِ روز بعد که نوبتِ نظافتچی شدتا خانه را بروبد از لحظه‌های اسقاطو رنگرز رسیدبا رنگدانِ خاکسترکه مثل روز اول خلقت، نو بود و بی‌گذشتهاما کسی نمی‌دیدگل‌میخ را که ریشه در فراموشی داشتو نورِ دوردستشالهام‌بخشِ قابِ غیبت می‌شد.حسرت ادامه داشتدر هر بهار آتش می‌کوشید روشن شودو چوب‌ها صدا می‌کردندتا عاقبت سکوتسرریز کرد و خلوت کامل شدبا ظاهر بی‌آزارشگل‌میخ سال‌های سال به دیوار ماندروزی که عشق (با کرایه‌نشین جدیدش) می‌خواستچیزی بر آن بیاویزددیوار، صاف بود▨ محمدعلی سپانلو