محمد مختاری | شاید عاشقانه‌ی آخر

▨ نام شعر: شاید عاشقانه‌ی آخر▨ شاعر: محمد مختاری▨ با صدای: محمد مختاری▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری___________________کسی نایستاده‌ست آن‌جا یا این‌جاپس کجای لبت آزادم کند؟دو نقطه از هیچ‌جا تا چشمکه جا به جا شده است اما سایه‌ی بلندم را می‌بیندکه می‌کشد خود را هم‌چنان بر اضطرابش.شمال قوس بنفشی‌ست تا جنوب.در ابر و مرغ دریایی موجی به تحلیل می‌رود.و آفتاب تنها چیزی که تغییر کرده است.لبت کجاست؟صدای روز بلند است اما کوتاه است دنیا.درست یک واژه مانده است تا جمله پایان پذیردو هر‌چه گوش می‌سپارم تنها سکوت خود را می آرایمو آفتاب لب بام هم‌چنان سوتش را می‌زند.شکسته پل‌ها پشت سرو پیش رو شن‌هایی که خاکستر جهان است.غروب ممتد در سایه‌ی درون جا خوش کرده استو شب که تا زانو می‌رسد تحمل را کوتاه می‌کند.چگونه است لبت؟که انفجار عریانی سنگ می‌شود در بی‌تابی‌های خاموش.هوای قطبی انگار فرش ایرانی را نخ‌نما کرده است.نشانه‌ای نیستنگاه می‌کنماگر که تنها آن واژه می‌گذشتبه طرفةالعینی طی می‌شد راهکودک بازمی‌گشت تا بازیگوشیو در چهارراه دست می‌انداخت دور گردنت.لبت کجاست؟که خاک چشم به راه است.▨محمد مختاری