מהו ביקורת הבעש״ט על המקובלים המכוונים ואינם שם

דער בעל שם טוב זאגט אז ווען א מענטש דאוונט אדער זאגט תורה, איז ער נישט דער רעדנער — די שכינה רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבינא וואס מאכט עס מעגליך. דערפאר דארף מען זיך אויסהערן בשעת דאווענען, ווייל אויב ס'איז נישט דו וואס רעדסט, איז יעדע תפילה א נייע קול, א נייע אור וואס מ'האט נאך נישט געהערט. דער בעש"ט'ס קריטיק אויף מקובלים איז נישט אז כוונות און ייחודים זענען פאלש — פארקערט, מחשבה איז עכט און ס'מוז ארבעטן — נאר אז מענטשן לערנען וועגן זאכן און טוען זיי קיינמאל נישט, ס'ווערט א למדנות אנשטאט אן עבודה וואס פּותר אמת'דיגע בעיות.