וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי

דער שיעור באהאנדלט פרק ז' אין ספר פרדס רמונים וועגן די מחלוקת צי ס'איז דא צען אדער דרייצן ספירות. דער רמ"ק ברענגט פארשידענע שיטות וויאזוי צו פארשטיין די י"ג מידות הרחמים אין שייכות צו די עשר ספירות - איינע שיטה זאגט אז ס'איז דא דריי ספירות למעלה פון די צען, די צווייטע זאגט אז ס'איז דא דריי עולמות למטה (בריאה יצירה עשיה), און דער רמ"ק אליין ברענגט א נייער מהלך פון צוועלף הויות מיט א כולל. ס'ווערט אויך דורכגענומען דער רמב"ם'ס שיטה אז די י"ג מידות זענען פעולות ה' בעולם און נישט תכונות עצמיות, און אז "פוקד עון אבות" איז די איינציגע מידת הדין צווישן די מידות הרחמים.

דער שיעור באהאנדלט דעם מקור און סוד פון תרי"ג מצוות — פון די מימרא פון רבי שמלאי, דורכן רמב"ם, ספר החינוך, ביז דעם וואס דער זוהר פארשטייט פון דעם גאנצן ענין. א הויפט נקודה איז דער חילוק צווישן מצוות עשה (מדת אהבה, זכור) און מצוות לא תעשה (מדת יראה, שמור), לויט דעם רמב"ן אין זיין פירוש אויף עשרת הדברות. דאס קולמינירט אין דעם יסוד פון "זכור ושמור בדיבור אחד נאמרו" — אז יעדע מצוה כולל אין זיך ביידע מדות, עשה ולא תעשה, ווייל זיי קומען פון דער זעלבער אמת'דיגער גאטליכער אחדות.

דער שיעור אונטערזוכט פארוואס א בעל תאוה ווערט געקוקט אראפ ערגער ווי איינער וואס האט מורא, און פארוואס די הלכה באהאנדלט "אונס יצרו" אנדערש פון אנדערע סארטן אונס. ס'ווערט געקלערט אז תאוה איז א רצון וואס קומט פון אינעווייניג דורך הרגלים וואס מען האט זיך אליין געמאכט, בשעת פחד קומט פון דרויסן און נעמט אוועק דעם דעת. די תוספות'ס קשיא ווערט געברענגט פארוואס יצר הרע שטייט נישט אין דער גמרא'ס ליסטע פון "מעבירין על דעתו", און דער תירוץ איז ווייל "בכל מקום אדם יכול ליזהר שלא יבא לידי כך" - מען קען זיך פריער היטן נישט צו קומען צו דעם.

תפילה איז נישט קיין סתם בקשה — ס'איז אן אינסטינקטיווער צורך פון א מענטש, גענוי אזוי ווי עסן און שלאפן. דער בעל שם טוב ענטפערט די אורעלטע קשיא: אויב דער אייבערשטער טוט אלעס גוט, פארוואס דאווענט מען? — ווייל דער אייבערשטער אליין מאכט אין מענטש א רצון צו דאווענען, אזוי ווי ער האט זיך "מצמצם" געווען כדי די וועלט זאל קענען עקזיסטירן. דוד המלך האט ערשט געקענט דאווענען נאכן באקומען א הבטחה — ווייל ביז דעמאלט האט ער נישט "געטראפן זיין האַרץ" צו טון אזוי; דאס לערנט אונז אז יעדע עכטע תפלה שטאמט פון א גאטליכן ריר אין אונז, נישט פון אונזער אייגענעם שכל.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט דער צווייטער מקום לטעות אין ספר פרדס רמונים זייט מ', וואו ס'קומט פאר א ברייתא פון רבי שמעון הצדיק וועגן דרייצן כוחות, און דער רמ"ק דערקלערט פארוואס דאס איז נישט קיין סתירה צו די עשר ספירות. ס'ווערט אויסגעארבעט דריי פארשידענע פירושים וואס די דרייצן כוחות מיינען: איינס אז ס'איז דריי שרשים עליונים למעלה מהספירות, צווייטנס אז ס'איז דריי כוחות למטה מהספירות (אלקיאל, אתריאל, אשריאל), און דריטנס דער רמ"ע'ס שיטה אז די דריי זענען די עולמות בריאה יצירה עשיה וואס קומען נאך אצילות. דער שיעור גייט אויך אריין אין די פילאזאפישע יסודות פון קבלה, ווי אזוי צורה און חומר פארבינדן זיך מיט די ספירות, און פארוואס מען דארף אנהייבן מיט א בעיסיק סטרוקטור ווען מען לערנט קבלה.

אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די חילוקים פון יציאת מצרים (ספר שמות) קעגן משנה תורה (ספר דברים): פארוואס דאס לעבן פון א איד בנוגע מצוות דרייט זיך נישט ארום ימים טובים, נאר ארום די טאג-טעגליכע זעכציג מצוות הכרחיות. דאן ווערט מסביר דער חילוק פון "עבד" (אמונה פשוטה, ידיעת ה' בדרך כלל) קעגן "בן" (ידיעת ה' בדרך פרט, פארשטיין יעדע זאך פון דעם אייבערשטנס וועלט) — לויט דעם זוהר'ס ספר פקודין. ס'ווערט אויך באהאנדלט פארוואס אינגאנציקע אפגעזונדערטקייט פון דער וועלט קיין שלימות איז נישט, ווייל "בנים אתם לה' אלקיכם" פאדערט פונקט צו פארשטיין דעם אייבערשטנס גאנצע בריאה.

# YouTube באשרייבונג דער שיעור אונטערזוכט די מחלוקת צווישן צוויי פילאסאפישע שיטות וועגן גשמיות און מענטשלעכקייט. איין שיטה (אריסטו און דער רמב"ם) האלט אז עבירות פון חוש המשוש זענען נידריגער ווייל זיי זענען בהמיש, און צולייגן מענטשלעכע אלעמענטן (ווי מחשבות און סטאריס) מאכט עס נאך ערגער. די אנדערע שיטה האלט אז גראדע דאס אויסארבעטן פון גשמיות אין א מענטשלעכע וועג איז בעסער ווי בלויז בהמישע פרעסערייַ. דער שיעור ברענגט ראיות פון תורה, גמרא, און חסידישע מקורות, און ווייזט ווי די מחלוקת שפיגלט זיך אפ אין פראקטישע שאלות פון עונג שבת, סעודות מצוה, און די נאטור פון תאוות.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט פארוואס מענטשן קענען נישט סובל זיין רוב טובה, און וויאזוי הודאה איז די איינציגסטע עצה זיך צו מקבל זיין גרויסע טובה. דורך ווערטער פון חוני המעגל, דער פרשת עקב, און זוהר'דיגע מקורות ווערט דערקלערט אז חסרון איז מצד הנברא און שלימות איז מצד הבורא — ממילא איז שמחה און הכרת הטוב דאס העכסטע ניוואו פון עבודת השם. ווען מ'מאכט א הודאה שאפט מען כלים כדי צו קענען אויפנעמען נאך מער טובה, אזוי ווי ארץ הצבי וואס פילט זיך אן לויט וואס ס'איז.

אין דעם שיעור ווערט אויפגעוויזן ווי די מציאות פון היינטיגע שפע און טעכנאלאגיע האט געטוישט דעם אינהאלט פון עבודת המידות, ספעציפיש לגבי תאוות אכילה. די הויפט טענה איז אז מען קען נישט רעדן וועגן פרישות און מושל בנפשו אין 2026 אין בארא פארק מיט די זעלבע שפראך און דוגמאות ווי אין גאליציע אין 1822, ווייל די פראבלעמען און די סאלושענס זענען אנדערש. אנשטאט צו פראטעסטירן קעגן די טעכנאלאגיע און שפע, דארף מען זיי אנערקענען אלס טובתו של מקום און זיין בשמחה, ווייל עצבות איז דער אמת'דיגער שורש פון אלע עבירות.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט פרק ז' פון פרדס רמונים, וואו דער רמ"ק קלערט אויס די מחלוקת צווישן די וואס זאגן אז ס'איז דא דרייצן ספירות (לויט חוג העיון) און די וואס זאגן אז ס'איז דא נאר צען. דער רמ"ק ברענגט אז די דריי "שרשים" זענען נישט ספירות אליין, נאר די כח און פאטענציאל פון אין סוף צו שאפן ספירות - דערפאר איז דא נאר צען ספירות למעשה. די תירוץ אויף די קשיא פון י"ג מדות הרחמים איז אז ווען מיר רעדן פון רחמים, רעדן מיר דוקא וועגן די פארבינדונג צווישן די שורש און די תוצאה, און דערפאר ציילט מען דריי פלוס צען צוזאמען.

הבן בחכמה חכם בבינה | פרדס רמונים שער א פרק ו

דער בעל שם טוב'ס גרויסע חידוש: המתקת הדינים בשורשם מיינט נישט בלויז א קבלה'דישע עבודה, נאר ס'פשוטסטע — ווען מ'גלייבט אמת'דיג אז דאס איז שוין דער אייבערשטער, ווערט דער דין בעצם נמתק. אנשטאט צוצולייגן א נייע עבודה צו פאריכטן א פירוד, זאגט דער בעל שם טוב אז די אמונה פשוטה גופא — דאס גלייבן אז ס'איז שוין אחד — איז ממשיך דעם אור פון אויבן ביז אונטן, און דאס גורם'ט טאקע בפועל אז דער צרה ווערט רצה. דאס איז נישט בלויז א השגה, נאר א ריאלע תיקון וואס ברענגט אמת'דיגע ישועה.

אין דעם שיעור לערנט מען פרדס רימונים שער א' פרק ו', וואו דער רמ"ק באהאנדלט די קשיא פון רבי יהודה חי: ווי שטימט צוזאמען אז יעדע נשמה האט דריי חלקים (נפש, רוח, נשמה) פון דריי פארשידענע ספירות, מיט דעם וואס אברהם איז חסד, יצחק איז גבורה, און יעקב איז תפארת? דער רמ"ק ענטפערט אז יעדע נשמה איז כולל אלע צען ספירות, און די צדיקים האבן געוועלט זייער ספציפישע מדה דורך בחירה און מעשים. דער שיעור גייט אויך אריין אין די רעיא מהימנא'ס דרוש אויף מחצית השקל, וואו ער פארבינדט די שם הוי"ה מיט די סוד פון "עשר ולא תשע, עשר ולא אחת עשרה", און ווייזט ווי די תפארת איז ממוצע צווישן מלמעלה למטה און מלמטה למעלה.

אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די נושאים פון בין המצרים, אבילות החורבן, גלות השכינה, און תיקון חצות — אויף דעם יסוד פון דעם בית מדרש פון די מקובלים אין צפת (רמ"ק, אריז"ל, ר' שלמה אלקבץ). דער זוהר ווערט אויסגעקלארט ווי א לעבעדיגע ספר וואס איז נישט בלויז א טעאריע נאר א רעקארד פון ווי אידן לעבן מיט תורה — פונקט ווי קבלת שבת און לכה דודי האבן אנגעצינדן די נושא פון השראת השכינה אויף א פרעקטישע אופן. אן עיקר חידוש פון די מקובלים האחרונים — צו וויינען אויף חורבן בית המקדש כדי צוריקצוברענגען די שכינה פאר א רעאליטעט — ווערט דערקלערט ווי דאס פאזיטיווע קאנעקשאן צו שכינה אנהייבט דוקא פון פארשטיין וואס ס'פעלט.

אין פרק כ"ב פון פרדס רמונים לערנט דער רמ"ק אויס דעם דריטן פשט אויף "חמש כנגד חמש" פון ספר יצירה, וואס רעדט וועגן פינף מיני הכרעות צווישן די ספירות - תפארת מכריע צווישן חכמה און בינה, צווישן חסד און גבורה, צווישן חסד און הוד, און יסוד צווישן נצח און הוד. דער רמ"ק ברענגט א קשיא פון ר' שלמה טוריאל וויאזוי מ'קען מכריע זיין צווישן ספירות פון פארשידענע מדרגות (ווי תנאים מיט אמוראים), און ענטפערט אז נצח און הוד זענען יועצים און נישט דיינים. נאכדעם גייט ער איבער צו די צווייטע משנה אין ספר יצירה "עשר ולא תשע, עשר ולא אחת עשרה" און מסביר פארשידענע פשטים - איינס אז מ'זאל נישט רעכענען אין סוף אלס איינע פון די ספירות, און צווייטנס אז מ'זאל נישט אויסלאזן די מלכות פון די מנין.

אין דעם שיעור ווערט עיסוק פון דעם יסוד'דיגן חילוק צווישן טהרה און קדושה: טהרה איז א שלילי'ע מדה — זיך אויסשיידן פון תענוגי הגוף — בעוד קדושה איז א פאזיטיווע המשכת אור פון למעלה, וואס אינגאנצן באלאנגט צום בורא אליין. דורך דעם ווערט מסביר דער מחלוקת פון בלעם הרשע וואס האט גע'טענה'ט אז דער אייבערשטער — וואס איז טהור וקדוש — קוקט נישט אויף "רביעות ישראל", ווייל ער האט נישט פארשטאנען אז ס'קען בכלל זיין א קדושה אין תענוגי הגוף. די אמת'דיגע שיטה איז אז א איד, דורך לערנען זוהר הקדוש, שיר השירים און קבלה, בויט אויף א "צלם" — אן אימעדזשינעישאן — וואס קאנעקט זיינע גשמיות'דיגע תאוות מיט הייליגע דמיונות, ממילא ווערט אכילה, זיווג און פרו ורבו א ממשיכה מדרגה פון יחוד קודשא בריך הוא ושכינתיה.

דער שיעור אונטערזוכט די גרונט-טעות אין פארשטיין תאוות און תענוגים: צי זענען אלע פיזישע תאוות בעצם די זעלבע זאך (נאר אין אנדערע כמות), אדער צי איז יעדע תאוה א באזונדערע איכות. דער רמב"ן ווערט קריטיזירט פאר זיין שיטה אז "קדושים תהיו" מיינט נאר פרישות אין כמות, און אז די תורה האט געלאזט א "לאך" ווייל מ'קען זיין א "נבל ברשות התורה". דער שיעור ברענגט ראיות פון די תורה'ס אייגענע חילוקים צווישן פארשידענע מאכלים און עריות, און פון די פראקטישע מציאות אז מענטשן האבן טאקע פארשידענע תאוות פאר פארשידענע זאכן. די הויפט-טענה איז אז דער מאטעריאליסטישער מאדעל וואס רעדוצירט אלעס צו איין "באטן וואס מ'דרוקט" פארשטערט דעם גאנצן תיקון פון חתונה און מאכט אומעגלעך צו ארבעטן אויף מידות, ווייל מ'קען נישט מתקן זיין עפעס וואס מ'פארשטייט נישט ריכטיג.

דער בעל שם טוב לערנט אז תפילה האט צוויי שלבים: ערשט דארף מען אריינברענגען אור אלוקות אין די אותיות פון די ווערטער, און נאכדעם פליען די אותיות אליין ארויף צו מאכן יחודים אין די עליונות. דער חידוש איז אז מען קען בעטן הילף פון די אותיות אליין — זיי זענען כלים פאר קדושה און קענען העלפן א מענטש וואס עס איז אים שווער צו דאווענען בכוונה. דער שיעור ברענגט די מקורות פון רמ"ק און חסד לאברהם, און ווייזט ווי דער תולדות יעקב יוסף פארשטייט אז דאס איז דער יסוד פון בעל שם טוב'ס דרך אין כוונת התפילה.

אין דעם שיעור ווערט אויסגעלערנט דער חילוק צווישן קדושה און טהרה לויט דעם זוהר, מיט א פארבינדונג צו פרשת קרח. קרח'ס טעות איז געווען אז ער האט מפריד געווען צוויי בחינות וואס זענען אמת'דיג די זעלבע זאך — טהרה (די לוי'ס מדריגה, נישט נאכגיין תענוגי הגוף) און קדושה (די כהן'ס מדריגה, די פאזיטיווע המשכת אור אלוקי). ביידע טעותים ווערן דערקלערט: קדושה אן טהרה איז ווי א כהן אן לוי, און טהרה אן קדושה ברענגט א מענטש צו בלייבן אין גיהנום — אויסמיידן עולם הזה אן האבן דעם אמת'ן חיים פון קדושה.

דער בעל שם טוב האט געלערנט אז מ'דארף האבן ביידע וועלטן — עולם הזה און עולם הבא — און נישט זיך מייאש זיין פון קיינעם. די עצה איז צו קוקן אויף דער גאנצע וועלט דורך די אותיות התורה והתפילה, ווי דורך א פענסטער, כדי נישט צו ווערן צומישט. דער בעש"ט האלט אז די וועלט ווערט אלעמאל מער מזוכך דורך די בירורים פון צדיקים, און דעריבער קענען היינטיגע חוקרים בעסער פארשטיין אלוקות ווי אמאליגע. אמת'דיגע עבודה מאהבה מיינט אז מ'האט א געשמאק אין מצוות און רוחניות בפני עצמה, נישט נאר דורך אמונה אליין.

דער שיעור לערנט ראשית חכמה שער הקדושה און ברענגט ארויס אז קדושה איז נישט נאר א מידה פון פרישות, נאר א לעבעדיגע עבודה פון שטיין ביים פתח פון די קדושה און אפווארן די קליפות. דורך די פרשה פון ציצית און דעם זוהר דערויף ווערט מבואר אז "ולא תתורו אחרי לבבכם ואחרי עיניכם" מיינט נישט בלויז שמירת עינים, נאר אויפבויען אן אהבה צו קדושה דורך זען די שכינה און די מידת היראה. דער חילוק צווישן די דרך הפשט און די דרך הזוהר איז אז קדושה איז נישט ווערן א געוויסע סארט מענטש, נאר שטיין אלס א שומר ביים בית המקדש און דחה זיין די דברים החיצוניים.

דער שיעור אנאליזירט די פילאזאפישע פראבלעם פון תאוה דורך א מעשה פונעם חוזה פון לובלין, וואו א איד טענה'ט אז זיין א רבי איז אויך א תאוה. דורך א טיפע אונטערזוכונג פון די פינף חושים און די חילוק צווישן תענוגי הגוף און תענוגי הנפש, ווערט געקלערט אז די מידה פון פרישות רעדט זיך ספעציפיש וועגן חוש המישוש און חוש הטעם - די תענוגים וואס זענען שייך צו די בהמה'דיגע חלק פון מענטש. דער רמב"ם'ס שיטה ווערט מבואר אז די פראבלעם איז נישט די תענוג אליין, נאר ווען מען מאכט די תענוג פאר די תכלית פון לעבן אנשטאט צו נוצן עס כדי צו דערגרייכן די אמת'ע מענטשליכע תכלית פון שכל און חכמה.

דער בעש"ט לערנט אז מ'פאלגט נישט דעם רב ווייל ער איז א גרויסער חכם, נאר ווייל משה רבינו האט געהייסן פאלגן די בית דין אשר בימיך — אפילו יפתח בדורו. ס'איז דא צוויי וועגן אין עבודת השם: דער ערשטער וועג איז מלמטה למעלה, ווען א מענטש וויל ארויפגיין פון עולם השכחה צו עולמות עליונים דורך אותיות און כוונות. אבער דער העכערער וועג איז מלמעלה למטה — צו ווערן דומה לבורא דורך זיין א משפיע, ווייל דער אמת'דיגער תכלית איז נישט נאר צוריקצוגיין צום שורש, נאר צו ברענגען שפע אראפ פאר די תחתונים. ווען א מענטש דאוונט אדער עסט לשם שמים, איז ער נישט נאר מעלה ניצוצות, נאר ער מאכט כלים צו מקבל זיין שפע, און דורך דעם ברענגט ער אמת'דיג מער שפע אפילו אין די שכינה און אין די עולמות עליונים.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט פארוואס אידן דארפן לערנען זוהר און קבלה, נישט נאר חסידישע ספרים. דער עיקר נקודה איז אז עס פעלט א "מיטל קלאס" אין חסידות - למדנים וואס קענען לערנען אבער האבן נישט קיין ווערטער פאר די פנימיות פון אידישקייט. דורך לערנען זוהר באקומט מען א שפראך און פארשטאנד פאר די געשמאק און חיות אין מצוות ווי שבת, מנורה, און קדושה, אנשטאט נאר צו ווייסן די הלכות.

Please support our beis medrash https://www.paypal.com/donate/?hosted_button_id=SMGXBETTK3Z94 make a monthly membership https://yitzchoklowy.com/membership-account/membership-levels/

דער בעש"ט באלייכט אז אין יעדן ווארט ליגן דריי לעוועלס: עולמות (די פיזישע וועלט), נשמות (די טיפערע פסיכאלאגישע און רוחניות'דיגע שכבות), און אלוקות (די געטליכע פלאן). ווען מיר רעדן מיט א מענטש אדער דאווענען, דארפן מיר פארשטיין אז איין ווארט עפנט גאנצע עולמות — אבער דאס שאפט א פראבלעם: ווי האלט מען פאקוס אן זיך צו פארלירן אין אלע דעטאלן? דער תירוץ איז אז מ'דארף האבן א באלאנס צווישן הרחבה (ברייטערן די פארשטאנד) און צמצום (צוריקקומען צו די הויפט נקודה), און דורך אמונה שלימה — גלייבן אז אלעס איז פארבונדן — קען מען נוצן די עולמות צו טרעפן אמת'ע לייזונגען.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט די משנה אין ספר יצירה "עשר ספירות בלימה, מספר עשר אצבעות, חמש כנגד חמש, וברית יחיד מכוונת באמצע" און דער רמ"ק'ס פירושים דערויף. עס ווערן דורכגענומען דריי פירושים אויף "חמש כנגד חמש": דער ערשטער פירוש איז אז ס'איז דא פינף העכערע ספירות און פינף נידריגערע ספירות, דער צווייטער פירוש איז אז ס'איז דא פינף ספירות לימין און פינף לשמאל, און דער דריטער פירוש איז אז ס'איז דא פינף מכריעים צווישן דין וחסד. דער שיעור באהאנדלט אויך די פראבלעם פון "ברית יחיד באמצע" און ווי אזוי דאס שטימט מיט די סטרוקטור פון צען ספירות, מיט ראיות פון זוהר און תיקונים.

דער שיעור באהאנדלט די שאלה פארוואס עס איז דא צוויי פארשידענע פרשיות אין ארץ ישראל און חוץ לארץ, און ברענגט ארויס אז צייט איז נישט נאר א גשמיות'דיגע זאך נאר א רוחניות'דיגע מדרגה. דער רמ"ק טיילט אויף דריי לעוועלס אין לערנען תורה: רזין דאורייתא (סודות וואס ליגן אין דעם פשט), סתרי תורה (די אמת'דיגע געהיימענישן וואס רעדן זיך פון העכערע ענינים), און תורה דלעילא (די העכסטע תורה פון עולם האצילות). דאס ווערט מסביר געווארן דורך די קאנעקשאן פון פרשת נשא מיט אדרא רבא און די נושא פון שערות.

דער שיעור באהאנדלט דעם רמב"ם'ס פרק ד' פון שמונה פרקים וועגן דרך הממוצע און דרך הרפואה. די הויפט נקודה איז אז די תורה איז נישט געמאכט פאר צדיקים וואס פארשטייען שוין די אמת, נאר פאר רוב מענטשן וואס דארפן פראקטישע מעכאניזמען ווי לקט שכחה ופאה כדי צו ווערן בעסערע מענטשן דורך מעשה, נישט דורך פארשטאנד אליין. דער רמב"ם ווייזט אז מצוות ווי שמיטה, מעשרות און צדקה-געזעצן זענען אינדירעקטע וועגן צו באהאנדלען מענטשלעכע כילות און עגאאיזם, ווייל דירעקטע שיעורים וועגן געבן און טיילן ארבעטן נישט פאר רוב מענטשן.

דער מזריטשער מגיד לערנט אונז אז תפילה איז א פראצעס פון פארגעסן פון זיך אליינס און אריינגיין אין די ריעליטי פון די אותיות און ווערטער. ער שילדערט פיר עולמות: ערשט פארגעסט מען פון גוף (עשיה), דערנאך קאנעקט מען די ווערטער צוזאמען מיט תענוג (יצירה), שפעטער הערט מען שוין נישט וואס מען רעדט (בריאה), און לסוף ווערט מען אינגאנצן בטל צו די ריעליטי אליינס (אצילות). דער חידוש איז אז אלע תענוגים — אפילו גשמיות'דיגע — קומען פון צוזאמטרעפן און יחוד, און דאס איז דער שורש פון די גרויסע שמחה ביים דאווענען ווען אותיות טרעפן זיך צוזאמען.

דער שיעור באהאנדלט דעם סוד פון "שבע שבתות תמימות" און דעם פארבינד צווישן מתן תורה און מנחה חדשה אויף שבועות. ס'ווערט אויסגעקלערט אז מתן תורה איז נישט קיין איינמאליגע היסטארישע געשעעניש, נאר א טבעי'דיגער סייקל וואס חזר'ט זיך איבער יעדע יאר, פונקט ווי די תבואה חדשה. דורך די בליק פון קבלה און חסידות ווערט געוויזן ווי מתן תורה איז א דבר נצחי וואס איז אלעמאל הווה, און ווי דורך שער החמישים קען מען צוטרעטן צו די אחדות שבתורה וואו אלעס איז אינגאנצן פרעזענט אויף איין מאל.

דער שיעור באהאנדלט די לשון-מקור פון "שער" אין "חמישים שערי בינה". ס'ווערט געוויזן אז "שער" (פון די אראבישע ווארט "באב") באדייט נישט נאר א פיזישער טויער, נאר א נושא אדער כלל וואס זאמלט צוזאם פילע פרטים אין איין איינהייט - אזוי ווי א שטאט-טויער איז דער פלאץ וואו אלע מענטשן קומען זיך צוזאם. די חמישים שערי בינה זענען פופציג כללים פון פארשטאנד, און דער פופציגסטער שער - וואס איז געבליבן פארבארגן פון משה - איז דער הכסטער כלל וואס מאכט פון דער גאנצער וועלט און אלע חכמות איין זאך: די אחדות השם.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט שער עשר ולא תשע אינעם פרדס רמונים, וואו דער רמ"ק לערנט די משנה פון ספר יצירה "עשר ספירות בלימה, מספר עשר אצבעות, חמש כנגד חמש". די הויפט נקודות זענען: פארוואס די צאל עשר קומט פון די אצבעות פון די הענט, וואס מיינט "חמש כנגד חמש" און "ברית יחיד מכוון באמצע", און דער חילוק צווישן צוויי סארט אחדות - האריזאנטאלע קאָאָרדינאציע (ווי רעכטס און לינקס) קעגן ווערטיקאלע קאפיס (ווי עשר ספירות דבריאה וואס זענען נאר א צל פון עשר ספירות דאצילות). ס'ווערט אויך דיסקוטירט די שוועריקייט צו פארבינדן די ספר יצירה'ס סיסטעם פון צען אצבעות מיט די זוהר'ס סיסטעם פון צען ספירות אויפן גאנצן גוף.

דער בעש"ט לערנט אז "הרבה עשו כרשב"י ולא עלתה בידם" — נישט ווייל זיי האבן נישט געקענט, נאר ווייל זיי האבן געוואלט זיין ווי רשב"י אנשטאט טון וואס זיי קענען אליינס. ווען א מענטש זאגט א תפילה אדער טוט א מצוה, דארף ער עס שיקן ארויף און גלייך פארגעסן — ווייל די תפילה גייט העכער ווי ער קען זען, און אויב ער קוקט צוריק איז ער ווי איינער וואס קוקט אין די זון. דער חילוק צווישן אור מקיף און אור פנימי איז אז מקיף איז וואס מ'פארשטייט נישט נאך, און דעריבער טאנצט מען — נישט ווייל מ'פארשטייט, נאר ווייל מ'גלייבט אז ס'איז דא עפעס העכערס. דאס איז די גאנצע יסוד פון פארן צו א רבי אדער קיין מירון — מ'גייט ארויס פון זיך כדי צו קומען צו א נייע נקודת השכלה, נישט כדי צו האבן א התרגשות.

This deep dive into Sefer Yetzirah explores the mystical structure of the ten sefirot and the three mother letters (Aleph, Mem, Shin), examining how the text describes creation through numbers, letters, and speech. The shiur wrestles with fundamental questions about the nature of understanding itself—contrasting philosophical thought with mystical insight, and investigating why the Torah's creation narrative omits fire while the sefirot emerge from the interplay of fire, water, and air. Through careful textual analysis, the discussion reveals how ancient Jewish mysticism conceived of reality as emerging from abstract mathematical principles and linguistic permutations, challenging students to grasp concepts that exist beyond ordinary visualization or discursive reasoning.

ברית עשר הספירות - פרדס רמונים שער א פרק א (א)

דער בעל שם טוב לערנט אז ווען א איד דאוונט, איז ניט ער דער וואס רעדט — די שכינה אליינס רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבין. דאס דארף מען א "אמונה גדולה" — ניט נאר צו גלייבן אז דער אייבערשטער האט אמאל געמאכט די תפילה, נאר צו כאפן אז ער מאכט עס יעצט ממש. דער שיעור באלייכט דעם חילוק צווישן "דעת" (ווען מען זעט קלאר) און "אמונה" (די מידה וואס לאזט אונז ווייטער גיין מיט וואס מיר האבן שוין פארשטאנען), און ווי די שכינה אליינס איז די מקור פון אונזער אמונה. מיט א משל פון א באן ווערט מבואר ווי דער אייבערשטער איז דער ערשטער סיבה פון אלעס, און אלע צווישן-שלבים זענען נאר כלים אן אייגענע כח.

דער בעש"ט האט געלערנט אז ס'איז דא גאולה פרטית און גאולה כללית, אבער דא ווערט אויפגעווארפן א שטארקע קושיא: פארוואס רעדט ער נאר פון צוויי סארטן גאולות, ווען לכאורה דארף מען אונטערטיילן אין פיר — פרטי רוחני, פרטי גשמי, כללי רוחני, און כללי גשמי? די תירוץ איז אז דער בעש"ט מיינט ביידע גאולות זענען רוחניות'דיג: די פרטית מיינט תיקון הנפש, און די כללית מיינט העלאת השכינה און גילוי אלוקות בכלל ישראל — נישט נאר אז אסאך אידן זאלן בעסער דאווענען, נאר אן אמת'דיגע רוחניות'דיגע מציאות וואו ס'וועט זיין נארמאל צו פילן דעם אייבערשטן. ווען משיח וועט קומען וועט דאס וואס היינט קלינגט משוגע ווערן די אמת'ע נארמאליות, און די אטעאיסטן וועלן זיין די משוגעים.

אלעס קומט פון אייבערשטן — דאס ווייסט יעדער איד, ס'איז נישט קיין חידוש. דער אמת'ער חידוש פון בעש"ט איז אז אפילו ווען דו פארגעסט פון אייבערשטן, ווען דו האסט נישט קיין ישוב הדעת, איז ער נאך אלץ דא — אזוי ווי א קליין קינד וואס מאכט צו די אויגן און מיינט דער טאטע איז אוועק, אבער דער טאטע שטייט נאך אלץ דארט. ס'איז דא א „קליינער איך" וואס פארגעסט, און א „גרעסערער איך" וואס האט קיינמאל נישט פארגעסן — און דאס איז די אמונה פשוטה וואס איז העכער פון צייט: נישט „איך האב זיך דערמאנט פון אייבערשטן", נאר „איך האב קיינמאל נישט פארגעסן." דאס איז דער סוד פון פורים — „פור המן נהפך לפורינו" — אז דווקא אין דער הסתרה אליין ליגט א מדריגה וואס מען טרעפט נישט אפילו בשעת גילוי.

דער בעל שם טוב זאגט אז ווען א מענטש דאוונט אדער זאגט תורה, איז ער נישט דער רעדנער — די שכינה רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבינא וואס מאכט עס מעגליך. דערפאר דארף מען זיך אויסהערן בשעת דאווענען, ווייל אויב ס'איז נישט דו וואס רעדסט, איז יעדע תפילה א נייע קול, א נייע אור וואס מ'האט נאך נישט געהערט. דער בעש"ט'ס קריטיק אויף מקובלים איז נישט אז כוונות און ייחודים זענען פאלש — פארקערט, מחשבה איז עכט און ס'מוז ארבעטן — נאר אז מענטשן לערנען וועגן זאכן און טוען זיי קיינמאל נישט, ס'ווערט א למדנות אנשטאט אן עבודה וואס פּותר אמת'דיגע בעיות.

הפשטת התפלה שלא יהיה שינוי רצון האל ע״פ הבעש״ט 📌 Related Content 📺 Watch on YouTube 🎬 Watch on Website

שיטת הבעל שם טוב הוא חידוש בעיקר הנבואה ולא בעיקר ההשגחה 📌 Related Content 📺 Watch on YouTube https://youtu.be/jQud5fPncrY 🎬 Video Post https://yitzchoklowy.com/uncategorized/yt-hbl-4/ 📝 Read Transcript https://yitzchoklowy.com/uncategorized/yt-hbl-2/ 🌐 Hebrew Translation https://yitzchoklowy.com/uncategorized/yt-hbl-3/

דף המקורות

MN140

MN139