"Mijn ouders denken nog steeds dat ik docent ben" — Samir El Hadaoui

Stel je voor: je bent zeventien. Eerste dag op je nieuwe opleiding. Je staat op om jezelf voor te stellen en halverwege je zin hoor je je klasgenoten lachen. Niet om wat je zegt, om hoe je het zegt. Je accent. Je komt uit Nieuw-West, je klas is volledig wit, en niemand kent iemand die klinkt zoals jij. Je gaat zitten. Een week later gebeurt het weer. En dan nog een keer. Tot je helemaal niet meer kunt spreken.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Samir El Hadaoui. Hij is 36, geboren en getogen in de Wildemanbuurt in Amsterdam Nieuw-West, Marokkaans-Nederlandse achtergrond, directeur van zijn eigen bedrijf, vader van twee kinderen, en iemand die zichzelf niet voorstelt met wat hij doet, maar met wie hij is. Samir leeft vanuit drie kernwaarden: verbinding, oprechtheid en speelsheid. En achter die schijnbaar lichte woorden schuilt een verhaal van een spraakgebrek, een kooi waar hij zichzelf in had opgesloten, een eerste jaar als vader tijdens Corona dat hem brak en een zoektocht naar de versie van zichzelf die hij altijd al wilde zijn.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als je stopt met leven vanuit de verwachtingen van je omgeving en begint met ontdekken wie je werkelijk bent. Samir vertelt openlijk over de kloof tussen de rol die hij kende (de stille, hardwerkende man, zoals zijn vader) en de versie van zichzelf die hij nu omarmt: speels, kwetsbaar, en onverschrokken in wat hij ontdekt. Je hoort hoe hij als 24-jarige al zijn vrienden een bericht stuurde dat hij afstand nodig had. Hoe hij plekken opzocht die ver van hem stonden (spoken word, poëzie, hiphop) met zwetende oksels en onbegrip, maar met het gevoel dat hij daar moest zijn. En hoe hij nu game nights organiseert met tachtig mensen, volledig vrijwillig, omdat speelsheid voor hem voelt als ademhalen.In deze aflevering bespreken we: jezelf voorstellen vanuit kernwaarden in plaats van labels, de drie kernwaarden verbinding oprechtheid en speelsheid, de kooi-metafoor en waarom Samir al zijn vrienden een bericht stuurde en de Pokémon-metafoor voor persoonlijke groei, de Griekse filosoof en nooit twee keer in dezelfde rivier staan, en de take home: dingen mogen licht zijn.Timestamps:00:00 — Introductie: welkom Samir00:00 — Drie kernwaarden: verbinding, oprechtheid, speelsheid02:54 — Waarom kernwaarden in plaats van labels?05:06 — Speelsheid als kern: competitief, Monopoly en game nights07:40 — "Op ons lijken": biculturele achtergrond en moslims in speelruimtes08:19 — Het woord groei en de fascinatie sinds jongs af aan09:29 — Uitwisselingsprojecten voor jongeren10:33 — De uitwisseling naar Turkije die alles veranderde15:36 — De rol van een man: "Die grenzen zijn voor ons bepaald"17:55 — De onrust: jezelf in een kooi stoppen19:28 — Alle vrienden een bericht sturen: "Ik heb afstand nodig"20:07 — Spoken word, poëzie en hiphop opzoeken met zwetende oksels21:15 — Kernwaarden: niet van thuis, maar zelf ontdekt25:11 — Van discipline naar speelsheid: "Mond dicht en gaan" loslaten27:03 — Het moeilijkste moment: eerste jaar als vader tijdens Corona29:24 — De stressreactie: automatisch veranderen in je vader31:20 — Reflecteren in het donker: sfeerlampjes en stilte33:46 — Koffie met boardgames: kwetsbare gesprekken tussen mannen37:44 — Het spraakgebrek op zijn zeventiende39:16 — Eerste dag HBO: "Ze lachen om hoe ik het zeg"41:53 — Storytelling lessen en de one man show voor 250 man43:23 — Obstakels als uitdaging: de competitieve kant44:13 — "Mijn ouders denken nog steeds dat ik docent ben"46:45 — Rolmodel: zijn zoontje en de Pokémon-metafoor48:50 — Zondagochtend ritueel: koffie en Pokémonkaarten51:26 — Take home: "Dingen mogen licht zijn"54:25 — Samir's boodschap aan Open SessiesAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper