مکاشفه

. مکاشفه . . نسیم عشق می‌آید نفیر دشمنی‌ها هم دلم از یار می‌خواند وَ تاریخ، بوی غم دارد . هزاران شعر حزن‌انگیز هزار دکّان سرماخیز هزاران جامه‌ی تزویر هزار استاد خود درگیر که دنیا، گاه، وهم‌انگیز تصویری‌ست حیرانی‌ست، ناکامی‌ست وُ ویرانی‌ست. اگر از خود، برون‌جویی به ره‌یابی ببینی صدهزار تابلوی گمراهی . زمان، همبستر مرگ است وَ پایانی، که در راه است همین فرصت مرا بس‌، گر نیامیزم به هر نیرنگ . . : کسی از راه می‌آید؟ - نمی‌بینم!، نمی‌باید! . : کسی، آنسوی ایوان هست؟ - نمی‌دانم. . : چه‌هستم؟ کیستم؟ - غذایت چیست؟ خونابه؟ مرگ‌اندود وُ درداَفکن؟، هزاران آه مردافکن! - وَ بین، لذت چه می‌جویی؟ - چه‌خواهی داد؟ چه بِستانی؟ . : شرافت چیست؟ - یک‌گوهر! : نشان از چیست؟ - از حوا، وز آدم. که باشد مایه‌ی آرامش و لبخند. . : ای‌دوست، می‌ترسم! - بیهوده‌ست، که دنیا خانه‌ایی امن است. - بترس از خود، وز این هفت‌پیکر سَرخود! - بترس از اینکه نابالغ شَوی معدوم وُ در "من" گُم! . : ناموسم؟ - اندامت!، افکارت!، گفتارت! وَ کردارت! . : شهوت چیست؟ - هر خواهش، که از اندازه بیرون است! . : مرا خوش‌دار به یک‌گفتار🙂 - معنا یاب زین بودن، که ارزَد بهر جان دادن. . : مرا سر می‌زنی گاهی؟ - درونت، من. برونت، من، تمام هست و نیستت من‌. - ولیکن هرشبانگاهی، به تو سر می‌زنم، آری، - درون آینه، گاهی به واکاوی، - که دیداری‌ست به هوشیاری اگر چشم خرد داری؛ . .................................... وحید قاضی‌نور ... Vahid GhaziNour ۲۷ آذرماه ۱۴۰۰ https://www.instagram.com/p/CXmZYHxqSEf/?utm_medium=share_sheet