منوچهر آتشی | کجای جهان بگذارمت؟

▨ نام شعر: کجای جهان بگذارمت؟ (چکامه‌ی کیهانی، غربت)▨ شاعر: منوچهر آتشی▨ با صدای: منوچهر آتشی▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــکجای جهان بگذارم‌ اتتا زیباتر شود آن‌جا؟ستاره به ستارهبه جادوی ذهن و بال شهابگردانده‌امکاکل گل‌بویت رابه هر ستارهتاری داده‌امطُرّه‌ای به هر منظومهبه هر کهکشان دسته‌ایبه کیهانعطری داده‌امکه می‌گردد گیجگرد خویشکوچه به کوچه رفته‌امشهر به شهردیار به دیارنام‌ات رابه یاد هر پنجره آورده‌امبه یاد هر چارراهبه یاد هر بندرو فرودگاهتا نظام یافتهآشنایی‌هانظام یافتهتپش‌هاو جهانی شدهزبان ِاندوهبرگ به برگبرده‌ام طراوت رخسارت رابا بال پروانه و تار موی نسیمدرخت به درختو جنگل به جنگلو سبزینه‌ی جانت راقسمت کرده‌اممیان خشک‌های جهانتا جان یافته باشد هر چیزو ایستاده باشد هر چیزکمربستهبرابر بلندای خُرّمتکجای جهان بگذارمتتا زیباتر شود آن‌جا؟برگ به برگ و ساقه به ساقهبه باغ‌های جهان داده‌امنامت راو چشمانت رابه آسمان داده‌امتا ببینی مرا همکه نمی‌بینم جز تو رابا هزار چشم و هزار ستاره‌ی مَساماتمدر کوره راه ِ گندمآن جفت شادبال ِ سبک‌ پا را می‌بینی؟آن جفت ِ بال در بالکه در گذار ِ خودگلبرگ‌های سرخ شقایق رامثل هزار گله‌ی پروانهاز خواب ِ سرخ ِ رنگبیدار می‌کنند؟آن زائران مشهد ِ دیدارآن آهوان رعناآن جفت پارسا را می‌بینی؟اینجا ولی هنوزاز انبوه وهم خویشچشم مرا به حیرت می‌کاویو در کویر دور نگاهمطرحی به جز گریز نمی‌یابی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.