Neden bizim OXFORD'umuz yok?

Evet, bizim bir Oxford’umuz ya da Harvard’ımız yok! Bakmayın siz ülke içinde hava atanlara, burnundan kıl aldırma- yanlara… Özellikle sosyal bilimlerde henüz daha yolun çok başın- dayız. Çünkü bizde özgürlük henüz yeni yeni yeşeriyor. Koca koca binalarımız var, yenilerini de yapmaya devam ediyoruz. Fakat aka- demik özgürlük bir kültür, uzun bir yolun sonu… İkinci olarak, bizde kişiler ve kurumlar bilim kurumlarının öne- mine yeterince inanmıyorlar. Bunda başarısız denemelerin de etkisi büyük. Toplumdan koparılmış ve faydasız hale getirilmiş bilim ile yaşanan başarısız denemeler bilime ihtiyaç olmadığı algısına yol açmış… Gelinen noktada kimse bilim kurumlarından bir talepte bu- lunmuyor, bu boşluk deneme yanılma usulüyle doldurulmaya ça- lışılıyor. Bilim kurumlarından yeni bilgi ve fikirler üretmesi değil, mevcut bilgilerimizi kutsaması, yerleşik siyasi akımlara propagan- da sağlaması bekleniyor. Bu şartlar altında bırakın Oxford ve Harvard gibi başarısının şahikasında ilim yuvalarının oluşmasını, sıradan üniversiteler bile kolay kolay ortaya çıkamıyor… Potansiyelimizi kullanamıyoruz, en değerli sermayemiz olan milyonlarca gencimizi ve araştırmacımızı büyük oranda israf ediyoruz… Oysa ki bizim medeniyetimiz önce Batı’nın en iyi eğitim-bilim kurumlarını yakalamak, ardından da maddi bilginin ötesindeki hikmete ulaşacak aşkın kurumları inşa etmek zorunda… NEDEN BİZİM DE BİR OXFORD’UMUZ YOK?2 Türkücü İbrahim Tatlıses “Urfa’da Oxford vardı da git- medik mi” demişti. Yani “olsaydı giderdim” demeye ge- tirmişti. Peki, Urfa’da Oxford yok da İstanbul’da veya Ankara’da var mı dersiniz? Dilerseniz Oxford’dan bazı rakamları sizlerle paylaşayım, siz de bizde böyle bir okul Türkiye’de var mı, yok mu bir daha düşünün: – Oxford’da 21.000 öğrenci okuyor. Öğrenci başına yapılan har- camada Türkiye ortalamasının 10 mislinden fazla harcama yapılıyor. Lisans düzeyinde her bir öğrenci en az 1 saat danış- manlık alabiliyor. – Öğrencilerin okuldan memnuniyet düzeyi yüzde 93. Mezunla- rının yüzde 93’ü ilk 6 ayda istediği işe girebiliyor. Oxford’a ka- pasitesinin en az 5 misli başvuru oluyor. Buna kendisini buraya layık görmediği için hiç başvurmayan milyonlar dâhil değil. – Öğrencilerinin yüzde 60’dan fazlası 140 farklı ülkeden geliyor. ABD, Çin ve Almanya Oxford’da en çok öğrencisi olan ilk 3 ülke. Yunanistan’ın da 179 öğrencisi var. Türkiye listede yok. – Öğretim elemanlarının ise yüzde 40’dan fazlası 100 farklı ül- keden geliyor. Yabancı hocaların önemli bir kısmı ABD, Al- manya, İtalya, Çin, Avustralya, Fransa, İrlanda, Hindistan ve Kanada’dan. – 3 öğrenciye 1 akademik personel düşüyor. Bu rakam Türkiye’de öğretim elemanı başına 55. Bazı üniversitelerimizde rakam 140 öğrenciye kadar çıkabiliyor. – Üniversite her yıl 50 milyon TL’ye yakın bir parayı öğrencileri- ne burs olarak dağıtıyor. Böylece gelir düzeyi düşük, ama zeki gençleri de okutabiliyor. – Üniversite yayınevi 5.000 kişiye istihdam sağlıyor. Oxford Üniversitesi Yayınları sadece Çin’de her yıl 14 milyondan fazla kitap satıyor. – Üniversitenin yıllık geliri yaklaşık 3,5 milyar TL civarında. Bu rakam 20-25 Türk üniversitesinin bütçesine denk. – Üniversitenin en önemli gelir kaynağı yurt dışı ile yapılan araştır- ma bağışları ve anlaşmaları. Gelirlerinin yüzde 40’dan fazlası, ya- ni 917,5 milyon lirası (£367 m.) araştırmadan geliyor. Gelirlerinin sadece yüzde 23’ü ‘İngiltere’nin YÖK’ü diyebileceğimiz Yüksek Eğitim Fonu Konseyi’nden geliyor. Gelirlerin yüzde 15’i öğrenci ücretlerinden, yüzde 21’i ise ticaret faaliyetlerinden. Oxford’daki çalışmalardan her hafta en az bir patent başvurusu çıkıyor. Seçilmiş Bazı Ülkelerin Milli Kütüphanelerindeki basılı Kitap Sayıları