نیما یوشیج | وای بر من

▨ نام شعر: وای بر من▨ شاعر: نیما یوشیج▨ با صدای: احمد کیایی▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــکشتگاهم خشک ماند و یک‌سره تدبیرهاگشت بی‌سود و ثمرتنگنای خانه‌ام را یافت دشمن با نگاه حلیه‌اندوزشوای بر من! می‌کند آماده بهر سینه‌ی من تیرهاییکه به زهر کینه آلوده ست.پس به جاده‌های خونین کلّه‌های مردگان رابه غبار قبرهای کهنه‌اندودهاز پس دیوار من بر خاک می‌چیندوز پی آزارِ دل‌آزردگاندر میان کله‌های چیده بنشیندسرگذشت زجر را خواند.وای بر من!در شبی تاریک از اینسانبر سر این کلّه‌ها جنبانچه کسی آیا ندانسته گذارد پا؟از تکان کله‌ها آیا سکوت این شب سنگین-کاندر آن هر لحظه مطرودی فسون تازه می بافد-کی که بشکافد؟یک ستاره از فساد خاک وارستهروشنایی کی دهد آیااین شب تاریک دل را؟عابرین! ای عابرین!بگذرید از راه من بی هیچ گونه فکردشمن من می‌رسد، می‌کوبدم بر درخواهدم پرسید نام و هر نشان دیگر.وای بر من!به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود راتا کشم از سینه‌ی پر درد خود بیرونتیرهای زهر را دلخون؟وای بر من!▨ نیما یوشیجبیست و چهارم بهمن ماه ۱۳۱۸