نیما یوشیج | یاد

▨ نام شعر: یاد▨ شاعر: نیما یوشیج▨ با صدای: احمد کیایی▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــیادم از روزی سیه می‌آید و جای نموریدر میانِ جنگلِ بسیار دوری.آخرِ فصلِ زمستان بود و یک‌سر هر کجا در زیر باران.مثل این که هر چه کِز کرده به جایی،بر نمی‌آید صدایی.صف بیاراییده از هر سو تمشک تیغ‌دار و دور کردهجای دنجی را.یاد آن روز صفابخشان!مثل اینکه کنده بودندم تن از هر چیزمی شدم از روی این بامِ سیهسوی آن خلوت گل‌آویز،تا گذارم گوشه‌ای از قلب خود را اندر آن‌جاتا از آن جا گوشه‌ای از دل‌ربای خلوت غم‌ناک روزی راآورم با خود.آه! می‌گویند چون بگذشت روزیبگذرد هر چیز با آن روز.باز می‌گویند خوابی هست کار زندگانیزان نباید یاد کردنخاطرِ خود رابی‌سبب ناشاد کردن.بر خلافِ یاوه‌ی مردمپیشِ چشمِ من ولیکننگذرد چیزی بدون سوزمی‌کشم تصویر آن رایاد من می‌آید از آن روز!▨ نیما یوشیجبهمن ۱۳۲۰